Γραπτή δήλωση της αντιδημάρχου Βόρειας Κέρκυρας με αφορμή τα όσα έγιναν στο δημοτικό συμβούλιο και τον δημοτικό σύμβουλο που είπε δημόσια από το βήμα ότι «δεν ψηφίζει γυναίκες»
Η δήλωση της Σ. Κόκκαλη:
Τη Δευτέρα 6 Ιουλίου, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου Βόρειας Κέρκυρας, οδηγήθηκα στο νοσοκομείο γιατί επέλεξα να μη σιωπήσω.
Επέλεξα να υψώσω τη φωνή μου, γιατί πίστεψα ότι εκείνη τη στιγμή είχα χρέος να υπερασπιστώ την αλήθεια, τον σεβασμό προς τον θεσμό του Δημοτικού Συμβουλίου και τις αξίες που οφείλουμε όλοι να υπηρετούμε όταν εκπροσωπούμε τους πολίτες.
Πιστεύω βαθιά ότι όσοι επιλέγουμε να υπηρετούμε τη δημόσια ζωή δεν εκπροσωπούμε μόνο τον εαυτό μας.
Εκπροσωπούμε έναν θεσμό.
Και μέσα από αυτόν, μια ολόκληρη κοινωνία.
Οι πολίτες μάς εμπιστεύονται για να τους εκπροσωπούμε με υπευθυνότητα, σοβαρότητα και ήθος.
Οι θεσμικές θέσεις δεν είναι τίτλοι.
Είναι ευθύνη.
Και πάνω απ’ όλα, είναι ηθική ευθύνη.
Γιατί κάθε λέξη, κάθε στάση και κάθε συμπεριφορά ενός αιρετού αντανακλά στον ίδιο τον θεσμό που υπηρετεί και στην κοινωνία που τον εξέλεξε.
Κατά τη διαδικασία εκλογής του Προεδρείου του Δημοτικού Συμβουλίου, δημοτικός σύμβουλος δήλωσε δημόσια από το βήμα ότι «δεν ψηφίζει γυναίκες».
Ζήτησα αμέσως από τον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου να καλέσει τον δημοτικό σύμβουλο να ανακαλέσει τη δήλωσή του και να ζητήσει δημόσια συγγνώμη.
Αντίθετα, ο δημοτικός σύμβουλος επέμεινε στη θέση του, δηλώνοντας δημόσια ότι δεν πρόκειται να ζητήσει συγγνώμη, παρά τις έντονες αντιδράσεις που προκλήθηκαν μέσα στην αίθουσα.
Εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσα να σιωπήσω.
Όχι γιατί επρόκειτο για μια προσωπική διαφωνία.
Αλλά γιατί πίστεψα ότι η σιωπή θα ισοδυναμούσε με ανοχή απέναντι σε μια δημόσια τοποθέτηση που δεν συνάδει με τις αρχές του αμοιβαίου σεβασμού, της ισότητας και της θεσμικής ευθύνης που οφείλουμε όλοι να υπηρετούμε.
Ως εκπαιδευτικός επί τριάντα χρόνια, ως Αντιδήμαρχος, ως μητέρα και ως γιαγιά, έχω μάθει ότι ο σεβασμός δεν επιβάλλεται.
Καλλιεργείται.
Διδάσκεται.
Και κυρίως αποδεικνύεται μέσα από το προσωπικό παράδειγμα.
Οι άνθρωποι που κατέχουν δημόσια αξιώματα οφείλουν να γνωρίζουν ότι δεν κρίνονται μόνο για το έργο τους.
Κρίνονται και για τον λόγο τους.
Για τη στάση τους.
Για το παράδειγμα που δίνουν.
Γιατί η κοινωνία περιμένει από τους εκπροσώπους της να ενώνουν, να εμπνέουν εμπιστοσύνη και να τιμούν τον θεσμό που υπηρετούν.
Εύχομαι το περιστατικό αυτό να αποτελέσει αφορμή για έναν ουσιαστικό προβληματισμό.
Όχι μόνο για όσα ειπώθηκαν εκείνο το βράδυ.
Αλλά για το επίπεδο του δημόσιου λόγου που όλοι έχουμε ευθύνη να διαφυλάξουμε.
Γιατί η ποιότητα της δημοκρατίας μας δεν καθορίζεται μόνο από τους νόμους.
Καθορίζεται και από το ήθος των ανθρώπων που καλούνται να τους υπηρετήσουν.
Θα ήθελα, τέλος, να εκφράσω τις θερμές μου ευχαριστίες σε όλους όσοι βρέθηκαν στο πλευρό μου από την πρώτη στιγμή και με στήριξαν με την παρουσία, το ενδιαφέρον και τις ευχές τους.
Η αλήθεια πολλές φορές έχει κόστος.
Η σιωπή, όμως, έχει πάντοτε μεγαλύτερο.
