Ζούμε σε μια εποχή όπου η εμπιστοσύνη μοιάζει να χάνεται. Οι πολίτες απομακρύνονται από την πολιτική, αμφισβητούν τους θεσμούς και συχνά αισθάνονται ότι η φωνή τους δεν έχει καμία δύναμη. Η απογοήτευση μεγαλώνει, η απαξίωση ριζώνει και η ελπίδα για κάτι καλύτερο μοιάζει να ξεθωριάζει μέσα στην καθημερινότητα της ανασφάλειας και της αβεβαιότητας.
Την ίδια στιγμή, η δημόσια ζωή δηλητηριάζεται από την τοξικότητα. Ο λαικισμός, θυμός, η πόλωση και ο διχασμός κυριαρχούν όλο και περισσότερο. Ο διάλογος αντικαθίσταται από κραυγές, η διαφορετική άποψη αντιμετωπίζεται ως απειλή και η κοινωνία κινδυνεύει να χάσει κάτι πολύ πιο σημαντικό από την πολιτική της ισορροπία: την ίδια της τη συνοχή. Γιατί όταν οι άνθρωποι σταματούν να εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον, όταν κυριαρχεί ο κυνισμός και η απομόνωση, τότε η δημοκρατία γίνεται πιο αδύναμη και η κοινωνία πιο εύθραυστη.
Μέσα σε αυτό το δύσκολο και συχνά σκοτεινό τοπίο, υπάρχει ακόμη ένας λόγος να ελπίζουμε: η νέα γενιά. Οι νέοι άνθρωποι κουβαλούν ανησυχίες, όνειρα, αγωνίες, αλλά και μια βαθιά ανάγκη να αλλάξουν τον κόσμο γύρω τους. Κι όμως, πολλές φορές αισθάνονται αποκλεισμένοι, απογοητευμένοι ή αόρατοι. Βλέπουν μια κοινωνία που συχνά δεν τους ακούει και ένα πολιτικό σύστημα που δυσκολεύεται να τους εμπνεύσει. Αυτή η νέα γενιά που μεγάλωσε μέσα σε διαδοχικές κρίσεις — οικονομική, υγειονομική, ενεργειακή και θεσμική — παρ’ όλα αυτά συνεχίζει να αναζητά προοπτική, αξιοπρέπεια και ουσιαστική συμμετοχή.
Ακριβώς γι’ αυτό, η ενεργοποίηση των νέων δεν είναι απλώς μια πολιτική ανάγκη. Είναι κοινωνική και ηθική υποχρέωση. Είναι η προϋπόθεση για να ξαναβρεί η κοινωνία την πίστη στον εαυτό της. Οι νέοι πρέπει να νιώσουν ότι έχουν χώρο να εκφραστούν, να δημιουργήσουν, να συμμετέχουν και να διεκδικήσουν. Να πιστέψουν ξανά ότι η συμμετοχή έχει αξία και ότι η αλλαγή δεν είναι μια μακρινή υπόσχεση, αλλά μια δυνατότητα που γεννιέται μέσα από τη συλλογική προσπάθεια. Η νέα γενιά δεν ζητά προνόμια. Ζητά να ακουστεί. Ζητά χώρο να ονειρευτεί ένα καλύτερο μέλλον στον τόπο της. Και αυτό είναι ευθύνη ολόκληρου του πολιτικού συστήματος: να δημιουργήσει τις συνθήκες ώστε οι νέοι να μην απομακρύνονται από τη δημοκρατία, αλλά να γίνουν οι πρωταγωνιστές της ανανέωσής της.
Γιατί η δημοκρατία δεν ανανεώνεται με συνθήματα. Ανανεώνεται όταν οι πολίτες πιστεύουν ξανά ότι η συμμετοχή τους έχει δύναμη και αποτέλεσμα.
Η χώρα έχει ανάγκη από μια νέα σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στην πολιτεία και τους πολίτες. Μια σχέση που θα βασίζεται στη διαφάνεια, στη λογοδοσία, στην αξιοκρατία και στη δικαιοσύνη. Χρειάζεται πολιτικές που να μειώνουν τις ανισότητες, να ενισχύουν το κοινωνικό κράτος, να δίνουν πραγματικές ευκαιρίες στους νέους ανθρώπους και να αποκαθιστούν την πίστη ότι η πολιτική μπορεί ακόμη να λειτουργήσει προς όφελος της κοινωνίας.
Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης θα έρθει όταν η πολιτική ξαναβρεί το ανθρώπινο πρόσωπό της και όταν οι θεσμοί υπηρετούν πραγματικά την κοινωνία και όχι την απογοήτευσή της.
Γιατί στο τέλος, καμία κοινωνία δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς εμπιστοσύνη, χωρίς αλληλεγγύη και χωρίς ελπίδα. Και καμία δημοκρατία δεν μπορεί να έχει μέλλον αν χάσει τους νέους ανθρώπους της.
