Την Κυριακή 10 Μαΐου 2026, της Σαμαρείτιδος, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου, στο ομώνυμο χωριό της Μέσης Κέρκυρας. Εφημέριος του Ιερού Ναού είναι ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Παλαιοκαστρίτσας, Αρχιμανδρίτης Σεβαστιανός Δροσόπουλος.Κατά την τοπική παράδοση, την ημέρα αυτή λιτανεύεται η εφέστιος εικόνα της Παναγίας από τη γειτονική ενορία του χωριού της Άφρας προς τον Άγιο Ιωάννη, όπου και παραμένει έως το εσπέρας, οπότε και επιστρέφει εν λιτανεία, μέσα σε κλίμα ευλάβειας και κατάνυξης. Οι ύμνοι της ημέρας αποδόθηκαν με αρτιότητα και εκκλησιαστικό ύφος από χορό Ιεροψαλτών υπό τη διεύθυνση του Μουσικολογιωτάτου Πρωτοπρεσβυτέρου, Νεκταρίου Μπόκου, ο οποίος απέδωσε.
Κατά την ομιλία του, απευθυνόμενος στο πολυπληθές εκκλησίασμα, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στο βαθύ θεολογικό μήνυμα της Ευαγγελικής περικοπής της Κυριακής της Σαμαρείτιδος, τονίζοντας ότι τα δύο κεντρικά πρόσωπα της διηγήσεως, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και η Αγία Φωτεινή η Σαμαρείτιδα, αφορούν διαχρονικά κάθε άνθρωπο.
Ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι τίποτε στη ζωή του ανθρώπου δεν είναι τυχαίο, όπως δεν ήταν τυχαία και η συνάντηση της Σαμαρείτιδος με τον Χριστό στην πηγή του Ιακώβ. Εκεί, μέσα από έναν ουσιαστικό και αποκαλυπτικό διάλογο, η γυναίκα εκείνη οδηγήθηκε στη γνώση της αλήθειας και αναγνώρισε στο πρόσωπο του Χριστού τον αναμενόμενο Μεσσία. Ο Κύριος, όπως επεσήμανε, δεν αποκάλυπτε άμεσα τη θεότητά Του, αλλά σταδιακά, όταν η ανθρώπινη καρδιά ήταν έτοιμη να δεχθεί το φως Του.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στον εσωτερικό πνευματικό αγώνα που απαιτείται, ώστε ο άνθρωπος να μπορέσει να αναγνωρίσει και να αποδεχθεί το Θεό στη ζωή του. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε,«το θέμα της πίστεως είναι κάτι το οποίο δεν ερμηνεύεται, αλλά αποτελεί εσωτερική κατάσταση και δύναμη της ψυχής του ανθρώπου». Μέσα από αυτήν την αναζήτηση, ο ίδιος ο Θεός αποκαλύπτεται στον άνθρωπο και του λέγει, «ἐγώ εἰμι», δίνοντάς του φως, στήριγμα και προσανατολισμό.
Ο κ. Νεκτάριος τόνισε ακόμη ότι εκείνος που πορεύεται στο φως του Χριστού δε χάνεται, ούτε οδηγείται στην απώλεια. Αντίθετα, όποιος αμφισβητεί το φως και επιλέγει το σκοτάδι, βιώνει το χάος και την εσωτερική διάλυση. Αναφερόμενος δε στο «ὕδωρ τὸ ζῶν», για το οποίο μίλησε ο Χριστός στη Σαμαρείτιδα, εξήγησε ότι πρόκειται για τη χάρη και την παρουσία του Θεού, η οποία ξεδιψά πνευματικά τον άνθρωπο και του χαρίζει αληθινή ζωή.«Εάν ένας πεινάει σωματικά ή διψάει σωματικά, υποφέρει έως και αποθνήσκει. Εκείνος όμως ο οποίος διψάει και πεινάει πνευματικά, τότε λιμοκτονεί πνευματικά για ολόκληρη την πορεία της ζωής του και την αιωνιότητα».
Στη συνέχεια, στάθηκε στη μετάνοια της Αγίας Φωτεινής, η οποία, αφού αναγνώρισε τα σφάλματα και τις πτώσεις της, μεταβλήθηκε σε διαπρύσιο κήρυκα του Ευαγγελίου. Υπενθύμισε μάλιστα ότι η Αγία δεν περιορίστηκε μόνο στη δική της σωτηρία, αλλά οδήγησε και την οικογένειά της στον Χριστό, μαρτυρώντας τελικώς όλοι μαζί για την πίστη.
Με αφορμή το παράδειγμα της Σαμαρείτιδος, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε και στη σύγχρονη πραγματικότητα, εκφράζοντας την αγωνία του για την απομάκρυνση του ανθρώπου από τις εντολές του Θεού. Επισήμανε ότι στη σημερινή εποχή πολλοί θεωρούν πρόοδο την απομάκρυνση από τον ευαγγελικό τρόπο ζωής, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για έκπτωση και αλλοίωση της ανθρώπινης φύσεως σε μία παραφύσιν κατάσταση. Παρατήρησε ακόμη ότι ο σύγχρονος άνθρωπος συχνά όχι μόνο αμαρτάνει, αλλά και καυχάται για την αμαρτία του, απομακρυνόμενος ολοένα περισσότερο από το φως και την αλήθεια του Θεού.
Επιπλέον, ο Σεβασμιώτατος έκανε ιδιαίτερη αναφορά στα νέα παιδιά, τονίζοντας ότι οι νέοι διαθέτουν καθαρές και αθώες ψυχές, ενώ οι μεγαλύτεροι φέρουν σημαντική ευθύνη για την κατάσταση της κοινωνίας και τα αρνητικά πρότυπα που μεταδίδονται. Ολοκληρώνοντας, ο κ. Νεκτάριος υπενθύμισε ότι οι εντολές του Θεού δεν είναι βάρος για τον άνθρωπο, αλλά δρόμος ειρήνης, αγάπης, δικαιοσύνης και ενότητας. Μόνον όταν η κοινωνία στηρίζεται στο φως του Χριστού, σημείωσε, μπορεί να επικρατήσει αληθινή γαλήνη και πνευματική συνοχή.
Τέλος, εξέφρασε τη χαρά που λειτούργησε στον Άγιο Ιωάννη, ευχήθηκε σε όλους Χρόνια Πολλά και απηύθυνε πανηγυρικά τον αναστάσιμο χαιρετισμό.
