Ο Ακάθιστος Ύμνος στην Κέρκυρα

Το εσπέρας της Παρασκευής, 27 Μαρτίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, χοροστάτησε και ομίλησε στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου Σπυρίδωνος, στην πόλη της Κέρκυρας, καθώς και στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου Σπηλαιωτίσσης, Αγίου Βλασίου και Αγίας Θεοδώρας όπου έψαλε αντιστοίχως την Α΄ και Δ΄ Στάση του Ακαθίστου Ύμνου.
Κατά την ομιλία του μετά την Α’ Στάση, ο Σεβασμιώτατος έλαβε αφορμή από τον αρχικό στίχο του Ακαθίστου Ύμνου, «Ἄγγελος πρωτοστάτης οὐρανόθεν ἐπέμφθη εἰπεῖν τῇ Θεοτόκῳ τὸ Χαῖρε», προκειμένου να αναδείξει το μυστήριο της θείας οικονομίας και τον καθοριστικό ρόλο της Υπεραγίας Θεοτόκου στο σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου. Όπως υπογράμμισε, ο ιερός υμνογράφος, μέσα από τους Χαιρετισμούς, δεν ανακαλεί μόνο γεγονότα από τη ζωή της Παναγίας, αλλά συνδέει οργανικά την Παλαιά με την Καινή Διαθήκη, φανερώνοντας τη συνέχεια του σχεδίου του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου.
Αναφερόμενος στον Ευαγγελισμό, τόνισε ότι ο Αρχάγγελος Γαβριήλ μεταφέρει το «χαρμόσυνο άγγελμα», ότι ο ίδιος ο Θεός επέλεξε την Παναγία, εξαιτίας της καθαρότητας και της αγνότητάς της, ώστε να προσλάβει από αυτήν την ανθρώπινη φύση. Έτσι, ο άκτιστος Θεός ενδύεται την κτιστή πραγματικότητα, για να ανακαινίσει τον άνθρωπο και ολόκληρη την κτίση.
Στη συνέχεια, ο Σεβασμιώτατος προχώρησε σε αντιπαραβολή της στάσης της Εύας με εκείνη της Θεοτόκου. Υπενθύμισε ότι, μετά την πτώση, η παρουσία του Θεού προκάλεσε φόβο στον άνθρωπο, ο οποίος «ἐκρύβη», αδυνατώντας να σταθεί ενώπιον Του. Αντιθέτως, η Παναγία, όταν δέχθηκε την επίσκεψη του Αρχαγγέλου, δεν φοβήθηκε ούτε αμφισβήτησε, αλλά με ταπείνωση και ελευθερία συγκατατέθηκε στο θέλημα του Θεού, απαντώντας «Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου».
Με τον τρόπο αυτόν, επεσήμανε ότι δια της Εύας έρχεται η φθορά, ενώ δια της Θεοτόκου, αποκαθίσταται η ανθρώπινη φύση. Η συγκατάθεση της Παναγίας καθίσταται η απαρχή της σωτηρίας και η δυνατότητα του ανθρώπου να επανέλθει σε κοινωνία με τον Θεό.
Καταλήγοντας, κάλεσε τους πιστούς να μιμηθούν το παράδειγμά της, ανταποκρινόμενοι ελεύθερα στην πρόσκληση του Θεού, απορρίπτοντας την αμαρτία και τον εγωισμό, ώστε, μέσα από τον αγώνα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, να αξιωθούν να πορευθούν προς το «ἀνέσπερον φῶς» της Αναστάσεως.
Κατά την ομιλία του στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό, ο κ. Νεκτάριος επεσήμανε ότι κάθε «Χαῖρε» του Ακαθίστου Ύμνου περικλείει έναν ολόκληρο πλούτο θεολογίας, μέσα από τον οποίο φανερώνεται το μυστήριο της σωτηρίας. Όπως ανέφερε, ο ιερός υμνογράφος συμπυκνώνει την εμπειρία της Εκκλησίας και την παράδοση των Πατέρων, οι οποίοι ερμήνευσαν τα γεγονότα της θείας οικονομίας στο πρόσωπο της Παναγίας.
Αναφερόμενος στον στίχο «Χαῖρε, ὅτι τὸν πολύφωτον ἀνατέλλεις φωτισμόν», τόνισε ότι το φως αυτό είναι το άκτιστο φως του Θεού, το οποίο έρχεται να διαλύσει το σκοτάδι της άγνοιας και της πνευματικής σύγχυσης. Οι άνθρωποι, όπως επεσήμανε, ακόμη και μέσα από τη σοφία του κόσμου τούτου, αισθάνονταν αυτή την έλλειψη και προσδοκούσαν έναν φωτισμό που θα έδινε νόημα στην ύπαρξή τους. Το φως αυτό ήλθε στον κόσμο και καλεί τον άνθρωπο να εξέλθει από το σκότος και να πορευθεί στο φως της θεότητος του Χριστού.
Στη συνέχεια, ερμηνεύοντας τον στίχο «Χαῖρε, ὅτι τὸν πολύρρητον ἀναβλύζεις ποταμόν», παρέπεμψε στην προφητική εκείνη εμπειρία στην Παλαιά Διαθήκη, που ο Προφήτης είδε από το κατώφλι του Ναού να αναβλύζει αρχικά μία μικρή υγρασία, η οποία γινόταν ρυάκι και στη συνέχεια μεταβαλλόταν σε ποταμό, που ζωογονούσε και κατέκλυζε τα πάντα. Αυτή η εικόνα, όπως εξήγησε, προτυπώνει τη χάρη του Θεού, η οποία ξεκινά ταπεινά, αλλά καταλήγει να γίνεται πηγή ζωής για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Τόνισε δε ότι η χάρη αυτή δεν επιβάλλεται, αλλά προσφέρεται. Εκείνος που ανοίγει την καρδιά του, γίνεται μέτοχος του «ποταμοῦ τῆς χάριτος» και βιώνει την παρουσία του Θεού. Αντιθέτως, όποιος κλείνεται στον εαυτό του και παραμένει στην άρνηση, βιώνει την αποξένωση και την εσωτερική ερημία.
Κλείνοντας, επεσήμανε ότι μέσα στις δοκιμασίες της εποχής μας, η επιστροφή στο φως και στη χάρη του Θεού αποτελεί τη μόνη αληθινή πορεία ζωής και ελπίδας.
Στο τέλος, ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε σε όλους καλή δύναμη για τη συνέχεια του πνευματικού αγώνα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Επίσης, προέτρεψε τους πιστούς να πορεύονται με πίστη, ταπείνωση και εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού, έχοντας ως πρότυπο τη ζωή και τη στάση της Υπεραγίας Θεοτόκου.Το εσπέρας της Παρασκευής, 27 Μαρτίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, χοροστάτησε και ομίλησε στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου Σπυρίδωνος, στην πόλη της Κέρκυρας, καθώς και στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου Σπηλαιωτίσσης, Αγίου Βλασίου και Αγίας Θεοδώρας όπου έψαλε αντιστοίχως την Α΄ και Δ΄ Στάση του Ακαθίστου Ύμνου.
Κατά την ομιλία του μετά την Α’ Στάση, ο Σεβασμιώτατος έλαβε αφορμή από τον αρχικό στίχο του Ακαθίστου Ύμνου, «Ἄγγελος πρωτοστάτης οὐρανόθεν ἐπέμφθη εἰπεῖν τῇ Θεοτόκῳ τὸ Χαῖρε», προκειμένου να αναδείξει το μυστήριο της θείας οικονομίας και τον καθοριστικό ρόλο της Υπεραγίας Θεοτόκου στο σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου. Όπως υπογράμμισε, ο ιερός υμνογράφος, μέσα από τους Χαιρετισμούς, δεν ανακαλεί μόνο γεγονότα από τη ζωή της Παναγίας, αλλά συνδέει οργανικά την Παλαιά με την Καινή Διαθήκη, φανερώνοντας τη συνέχεια του σχεδίου του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου.
Αναφερόμενος στον Ευαγγελισμό, τόνισε ότι ο Αρχάγγελος Γαβριήλ μεταφέρει το «χαρμόσυνο άγγελμα», ότι ο ίδιος ο Θεός επέλεξε την Παναγία, εξαιτίας της καθαρότητας και της αγνότητάς της, ώστε να προσλάβει από αυτήν την ανθρώπινη φύση. Έτσι, ο άκτιστος Θεός ενδύεται την κτιστή πραγματικότητα, για να ανακαινίσει τον άνθρωπο και ολόκληρη την κτίση.
Στη συνέχεια, ο Σεβασμιώτατος προχώρησε σε αντιπαραβολή της στάσης της Εύας με εκείνη της Θεοτόκου. Υπενθύμισε ότι, μετά την πτώση, η παρουσία του Θεού προκάλεσε φόβο στον άνθρωπο, ο οποίος «ἐκρύβη», αδυνατώντας να σταθεί ενώπιον Του. Αντιθέτως, η Παναγία, όταν δέχθηκε την επίσκεψη του Αρχαγγέλου, δεν φοβήθηκε ούτε αμφισβήτησε, αλλά με ταπείνωση και ελευθερία συγκατατέθηκε στο θέλημα του Θεού, απαντώντας «Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου».
Με τον τρόπο αυτόν, επεσήμανε ότι δια της Εύας έρχεται η φθορά, ενώ δια της Θεοτόκου, αποκαθίσταται η ανθρώπινη φύση. Η συγκατάθεση της Παναγίας καθίσταται η απαρχή της σωτηρίας και η δυνατότητα του ανθρώπου να επανέλθει σε κοινωνία με τον Θεό.
Καταλήγοντας, κάλεσε τους πιστούς να μιμηθούν το παράδειγμά της, ανταποκρινόμενοι ελεύθερα στην πρόσκληση του Θεού, απορρίπτοντας την αμαρτία και τον εγωισμό, ώστε, μέσα από τον αγώνα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, να αξιωθούν να πορευθούν προς το «ἀνέσπερον φῶς» της Αναστάσεως.
Κατά την ομιλία του στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό, ο κ. Νεκτάριος επεσήμανε ότι κάθε «Χαῖρε» του Ακαθίστου Ύμνου περικλείει έναν ολόκληρο πλούτο θεολογίας, μέσα από τον οποίο φανερώνεται το μυστήριο της σωτηρίας. Όπως ανέφερε, ο ιερός υμνογράφος συμπυκνώνει την εμπειρία της Εκκλησίας και την παράδοση των Πατέρων, οι οποίοι ερμήνευσαν τα γεγονότα της θείας οικονομίας στο πρόσωπο της Παναγίας.
Αναφερόμενος στον στίχο «Χαῖρε, ὅτι τὸν πολύφωτον ἀνατέλλεις φωτισμόν», τόνισε ότι το φως αυτό είναι το άκτιστο φως του Θεού, το οποίο έρχεται να διαλύσει το σκοτάδι της άγνοιας και της πνευματικής σύγχυσης. Οι άνθρωποι, όπως επεσήμανε, ακόμη και μέσα από τη σοφία του κόσμου τούτου, αισθάνονταν αυτή την έλλειψη και προσδοκούσαν έναν φωτισμό που θα έδινε νόημα στην ύπαρξή τους. Το φως αυτό ήλθε στον κόσμο και καλεί τον άνθρωπο να εξέλθει από το σκότος και να πορευθεί στο φως της θεότητος του Χριστού.
Στη συνέχεια, ερμηνεύοντας τον στίχο «Χαῖρε, ὅτι τὸν πολύρρητον ἀναβλύζεις ποταμόν», παρέπεμψε στην προφητική εκείνη εμπειρία στην Παλαιά Διαθήκη, που ο Προφήτης είδε από το κατώφλι του Ναού να αναβλύζει αρχικά μία μικρή υγρασία, η οποία γινόταν ρυάκι και στη συνέχεια μεταβαλλόταν σε ποταμό, που ζωογονούσε και κατέκλυζε τα πάντα. Αυτή η εικόνα, όπως εξήγησε, προτυπώνει τη χάρη του Θεού, η οποία ξεκινά ταπεινά, αλλά καταλήγει να γίνεται πηγή ζωής για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Τόνισε δε ότι η χάρη αυτή δεν επιβάλλεται, αλλά προσφέρεται. Εκείνος που ανοίγει την καρδιά του, γίνεται μέτοχος του «ποταμοῦ τῆς χάριτος» και βιώνει την παρουσία του Θεού. Αντιθέτως, όποιος κλείνεται στον εαυτό του και παραμένει στην άρνηση, βιώνει την αποξένωση και την εσωτερική ερημία.
Κλείνοντας, επεσήμανε ότι μέσα στις δοκιμασίες της εποχής μας, η επιστροφή στο φως και στη χάρη του Θεού αποτελεί τη μόνη αληθινή πορεία ζωής και ελπίδας.
Στο τέλος, ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε σε όλους καλή δύναμη για τη συνέχεια του πνευματικού αγώνα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Επίσης, προέτρεψε τους πιστούς να πορεύονται με πίστη, ταπείνωση και εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού, έχοντας ως πρότυπο τη ζωή και τη στάση της Υπεραγίας Θεοτόκου.