Η ανεξέλεγκτη δράση των funds έχει δημιουργήσει μια νέα πραγματικότητα στην ελληνική κοινωνία, όπου η πίεση προς τους δανειολήπτες είναι καθημερινή.
Με αυτή την πίεση θα ασχοληθούμε από τρία περιστατικά που έχουν τύχει σε δανειολήπτες. Εννοείται ανώνυμες ιστορίες που έχουν εισφερθεί, για να δούμε πως συμπεριφέρονται πολλές φορές τα funds.
1η ιστορία. Πολλές φορές τα ίδια έγγραφα.
Έχουμε πλειστηριασμό σε πρώτη κατοικία δανειολήπτη, είναι σε εκκρεμότητα ανακοπή και ο πλειστηριασμός έρχεται σε 4 μήνες, και προσπαθώ να βγάλω άκρη με προσωπική διαπραγμάτευση. Για να μην κουράσω, θα σας πω ότι τους έπαιρνα τηλέφωνο σχεδόν μέρα παρά μέρα και εμαιλ 1-2 φορές την εβδομάδα.
Τους στέλνω εξουσιοδότηση. Μέχρι να εγκριθεί η εξουσιοδότηση μου έχει περάσει ένας μήνας.
Το fund μου ζητάει μετρημένα 50 έγγραφα (25 από πρωτοφειλέτη και εγγυητή). Τα στέλνω. Μου στέλνει ότι δεν έχω στείλει το έγγραφο 23,24 και 25. Τα στέλνω. Περιμένω, τους καλώ μου λένε πως «εξετάζουμε το αίτημα».
Περνάει ένας μήνας.
Μου απαντάει ξανά ότι μου λείπει το 23,25 και 25 έγγραφο. Τα ξαναστέλνω.
Συζητείται η ανακοπή. Παίρνω τηλέφωνο, στέλνω εμαιλ, μου απαντάνε ότι είναι σε σειρά προτεραιότητας. Κάνω καταγγελία/παράπονο στην Ένωση Τραπεζών.
15 εργάσιμες πριν τον πλειστηριασμό.
Βγαίνει η απόφαση, ακυρώνει τον πλειστηριασμό. Μαντέψτε τι έγινε μετά. Μου έστειλαν ότι μου κάνουν ρύθμιση. Ο δανειολήπτης αποδέχθηκε την ρύθμιση.
Έχουμε έναν δανειολήπτη που προσπαθεί να ρυθμίσει, συνεργάζεται, και κάθε βράδυ κοιμάται με το σκεπτικό ότι το σπίτι του θα βγει στον πλειστηριασμό. Τι βλέπουμε εδώ; Κωλυσιεργία. Το fund ξέρει ότι, όσο πιο κοντά συζητάμε στον πλειστηριασμό, τόσο πιο πιθανό είναι να αποδεχθεί μια ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ πρόταση για να σώσει το σπίτι του.
Υ.Γ. Το παράπονο μου ακόμα εξετάζεται.
2η ιστορία. Διαταγή πληρωμής σε υπερχεωμένο.
Έχω προσωρινή διαταγή (δίνω τη δόση) σε δανειολήπτη που έχει κάνει αίτηση για να υπαχθεί στα υπερχρεωμένα νοικοκυριά. Συζητείται η κύρια αίτηση των υπερχρεωμένων.
Προ της συζήτησης, το fund μου στέλνει διαταγή πληρωμής. Εννοείται κάνω ανακοπή. Δεν ανησυχούμε ιδιαίτερα, δεν ζητάμε αναστολή με δικόγραφο, έχω προσωρινή διαταγή, υπάρχει και πλούσια νομολογία άλλωστε που λέει πως «δεν είναι επιθετική κίνηση η έκδοση μόνο διαταγής πληρωμής, μπορούν να το κάνουν». Να ευχαριστήσουμε τους καλούς δικονομολόγους που τα κάνουν όλο και πιο περίπλοκα με την πάροδο των χρόνων.
Περνάνε 2 μήνες περίπου και το fund μου στέλνει πλειστηριασμό σε πρώτη κατοικία. Κάνω ανακοπή.
Το fund παίρνει τηλέφωνο τον δανειολήπτη και του λέει να κάνει ρύθμιση με προκαταβολή. Θυμίζω περιμένω απόφαση από υπερχρεωμένο. Τον ξαναπαίρνει αναφέροντας του πως «μπορεί αμέσως να βγάλει το σπίτι στον πλειστηριασμό». Τονίζω το αμέσως. Τελικώς η ανακοπή έγινε δεκτή για άσχετο λόγο (όχι για καταχρηστικότητα).
Εδώ, έχουμε έναν δανειολήπτη που έχει κάνει είχε την ατυχία να μην μπορεί να εξυπηρετήσει τις οφειλές του και να ζητά να μπει στα υπερχρεωμένα. Ενώ είναι υπό την διαδικασία του υπερχρεωμένου, και πάλι το fund με κάθε τρόπο προσπάθησε να πιέσει και να εισπράξει το ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ, φτάνοντας στο σημείο να παραπληροφορήσει ότι ο πλειστηριασμός γίνεται «αμέσως».
3η ιστορία. Πρωτοφειλέτης και εγγυητές.
Έχουμε έναν δανειολήπτη με δάνειο που δεν εξυπηρετεί, και του βγάζουν πλειστηριασμό. Ξεκινάει απευθείας διαπραγμάτευση. Ως πρωτοοφειλέτης ζητάω ρύθμιση. Μου ζητάνε έγγραφα από την εγγυήτρια, που έχει πεθάνει. Λέω δεν μπορώ. Το fund σε κλήση που δεν καταγράφεται μου ζητάει να κάνω νομιμοποίηση κληρονομών. Λέω δεν ξέρω αν μπορώ να το κάνω, έτσι κιαλλιώς μπορεί να είναι και τσακωμένοι οι κληρονόμοι. Μου λένε δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Τελικά, μετά από πολλά πολλά τηλέφωνα, αλλαγή σε άτομα που με ανέλαβαν, καταφέραμε και πληρώσαμε.
Πολλοί δανειολήπτες προσπαθούν να ρυθμίσουν εγκαίρως, να καταθέσουν αιτήσεις σε εξωδικαστικούς μηχανισμούς ρύθμισης ή να προσφύγουν έγκαιρα στη δικαιοσύνη. Και πάλι τα funds να προχωρήσουν σε διαταγές πληρωμής και πλειστηριασμούς.
Δεν ξέρω αν βλέπετε κάτι περίεργο, αλλά τα funds εκπροσωπούν διάφορες εταιρίες με έδρα το εξωτερικό, οι οποίες έχουν εξαγοράσει ιδιωτικά χρέη στην Ελλάδα, τα οποία είναι ναι μεν οφειλόμενα δάνεια, αλλά από εταιρίες που ανακεφαλαιοποιήθηκαν από χρήματα των φορολογούμενων. Άρα, και τα χρήματα εισπράχθηκαν (από το δημόσιο δηλαδή τους ιδιώτες), αλλά και πωλήθηκαν ως οφειλές (από τις τράπεζες), αλλά και συνεχίζουν να οφείλονται (από τους ιδιώτες). Νομικώς ορθά όλα. Επί της ουσίας όμως;
Τα funds λοιπόν, εισπράττουν για λογαριασμό άσχετων με την εθνική οικονομία επιχειρήσεων, αποκτούν ακίνητα στην τοπική αγορά ακινήτων με χρήματα που λαμβάνουν από τους οφειλέτες ή ακίνητα οφειλετών, τα οποία τις περισσότερες φορές αφήνουν άδεια. Έχουν μοναδικό γνώμονα το κέρδος, χρησιμοποιούν συχνά αθέμιτες και καταχρηστικές πρακτικές για να πιέσουν τους δανειολήπτες να αποπληρώσουν τις οφειλές τους με κάθε τρόπο. Η φράση «θα χάσετε το σπίτι σας την επόμενη εβδομάδα» έχει γίνει καθημερινότητα για πολλούς πολίτες, οι οποίοι πανικοβάλλονται και οδηγούνται σε λάθος αποφάσεις.
Η παρέμβαση της πολιτείας είναι απαραίτητη για να περιοριστεί η αυθαιρεσία των funds. Χρειάζεται ένα σαφές ρυθμιστικό πλαίσιο που να προστατεύει τους δανειολήπτες.
