Οι Φωτογραφίες…

Λέγεται συχνά πως μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις, στην περίπτωση όμως των φωτογραφιών του παλαιοπώλη της Γάνδης του Βελγίου που αποτυπώνουν εικόνες από την εκτέλεση, στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, των 200 πατριωτών κομμουνιστών, είναι εικόνες που δεν αντιστοιχούν σε «χίλιες λέξεις», αλλά σε χιλιάδες πυκνογραμμένες σελίδες της Εαμικής Εθνικής Αντίστασης!

Τελικά τίποτε δεν πάει χαμένο, ακόμα και το «χόμπι» των ναζί δολοφόνων που αποθανάτιζαν με επαγγελματική συνέπεια τα εγκλήματά τους. Έτσι και στη περίπτωση του γερμανού στρατιωτικού Χέρμαν Χόιερ που σύμφωνα με την αγγελία του παλαιοπώλη ήταν ο ιδιοκτήτης του συλλεκτικού άλμπουμ που περιείχε μεταξύ άλλων και τις φωτογραφίες που τράβηξε την πρωτομαγιά του ’44  στο σκοπευτήριο της Καισαριανής…

Στους διακόσιους εκτελεσμένους της Καισαριανής οι 174 ήταν εξόριστοι στην Ακροναυπλία από το 1937, όταν ο δικτάτορας Μεταξάς μετέτρεψε το ομώνυμο ενετικό φρούριο σε χώρο κράτησης για τους «πιο επικίνδυνους» αντίπαλους του φασιστικού δικτατορικού καθεστώτος. Με την κήρυξη του πολέμου από τη φασιστική Ιταλία, οι έγκλειστοι στην Ακροναυπλία ζήτησαν να πάνε στο μέτωπο για να πολεμήσουν. Το καθεστώς της 4ης Αυγούστου τους το αρνήθηκε.

Η φράση «το κράτος έχει συνέχεια» αποτελεί «θεμελιώδη νομική και πολιτική αρχή» την οποία τήρησαν με φασιστική ευλάβεια οι Μεταξικοί παράγοντες, παραδίδοντας τους ακροναυπλιώτες πατριώτες κομμουνιστές στο κράτος των δωσίλογων της κυβέρνησης του Τσολάκογλου, στη δολοφονική διάθεση, δηλαδή, των Γερμανοϊταλών και Βούλγαρων κατακτητών, για εκτέλεση στη Καισαριανή και στο στρατόπεδο Παύλου Μελά της Θεσσαλονίκης.

Οι «φωτογραφίες» του γερμανού Χέρμαν Χόιερ δεν ανοίγουν ξανά τη συζήτηση μόνο για το έπος της Εαμικής πατριωτικής αντίστασης, αλλά ξεδιπλώνουν το άγνωστο μέχρι και σήμερα μέγεθος του δωσιλογισμού στη χώρα μας κατά το διάστημα της κατοχικής περιόδου.

Η εμπεριστατωμένη ιστορική έρευνα του Μενέλαου Χαραλαμπίδη που καταγράφηκε στο βιβλίο του με τίτλο «Οι Δωσίλογοι», παρά τα ακόμα κλειστά για, ευνόητους λόγους, αρχεία του κράτους, φωτίζει την σκοτεινή αυτή πλευρά.

Η συνεργασία με τον κατακτητή χαρακτήριζε την καθημερινότητα όχι σαν ένα μεμονωμένο γεγονός, όπως νόμιζαν οι περισσότεροι. Πολιτικοί, στρατιωτικοί, επιχειρηματίες όλων των μεγεθών, δικαστές,  δημοσιογράφοι, συνεργάστηκαν στενά με τις αρχές κατοχής, για διαφόρους λόγους συμφέροντος.

Ο δωσιλογισμός ξεκίνησε αμέσως με την έναρξη της γερμανοϊταλικής κατοχής, δηλαδή προηγήθηκε σημαντικά της Εαμικής αντίστασης και ανατρέπει το αναθεωρητικό επιχείρημα των «δυο άκρων» που εμφανίζεται στα μέσα του 2000, προκειμένου να δικαιολογήσει πως σημαντικό μέρος εκείνων που συνεργάστηκαν με τον κατακτητή αναγκάστηκε γι’ αυτό προκειμένου να προστατευθεί από τους κομμουνιστές.

Η Ελλάδα δεν είχε να αντιμετωπίσει μόνο τους κατακτητές Γερμανοϊταλούς και Βούλγαρους, κατακτητές αδίστακτοι ήταν και τα ντόπια ένοπλα στηρίγματα τους: Ταγματασφαλίτες (Γερμανοτσολιάδες-Ράληδες), Χίτες, «Εθνικός Ελληνικός Στρατός», Μπουραντάδες του Μηχανοκίνητου της Αστυνομίας Πόλεων, το Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη, την Ειδική Ασφάλεια και άλλους ένοπλους δωσίλογους σε διάφορες περιοχές τις χώρας.

Αυτοί οι συνεργάτες των κατακτητών επισήμως αριθμούσαν γύρω στους τριάντα χιλιάδες και δεν αποτελούσαν απλά βοηθητικές δυνάμεις στις ναζιστικές επιχειρήσεις. Πραγματοποιούσαν με δικές τους πρωτοβουλίες φονικές επιδρομές και κάθε είδους βιαιοπραγίες. Οι δράσεις τους καταγράφηκαν σαν τις πιο σκοτεινές και αιματηρές σελίδες της γερμανικής κατοχής στη πατρίδα μας.

Στην χώρα μας οι συνεργάτες των Ναζί δε δικάστηκαν ποτέ, αντιθέτως στελέχωσαν τον κρατικό μηχανισμό και κυρίως θεμελίωσαν την «εθνικόφρονα αστική τάξη» των βιομήχανων, εφοπλιστών, τραπεζιτών και μεγαλεμπόρων, η οποία «μεγαλούργησε» με την αμερικανική βοήθεια του σχεδίου «Marschall» και συνεχίζουν!