Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με δέκα ψήφους διαφορά (334-324) έστειλε την εμπορική συμφωνία με τη Mercosur στο Δικαστήριο της ΕΕ, παγώνοντας την επικύρωση σε μια χρονοβόρα διαδικασία που μπορεί να διαρκέσει μήνες, αν όχι και χρόνια.
Τα μπλόκα των Ελλήνων αγροτών οι διαμαρτυρίες των Γάλλων, Πολωνών και άλλων ευρωπαίων αγροτοκτηνοτρόφων αποδεικνύεται στη πράξη πως δεν πήγαν τελικά χαμένα, δείγμα οι χιλιάδες αγρότες που χαιρέτισαν το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας έξω από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Η πρωτοβουλία που οδήγησε σ’ αυτό το αποτέλεσμα ανήκει στην ομάδα της Αριστεράς, η οποία συγκέντρωσε διακομματική υποστήριξη, αποδεικνύοντας πως ο δυναμικός αγώνας των ευρωπαίων αγροτοκτηνοτρόφων δημιούργησε «ρωγμές» σε όλες τις πολιτικές ομάδες. Οι νεοδημοκράτες ευρωβουλευτές στήριξαν και πάλι Mercosur και όχι Έλληνες αγρότες.
Καθόλου σίγουρο πως τα χαμόγελα των ευρωπαίων αγροτών θα διαρκέσουν, όταν η απολυταρχική Κομισιόν μπορεί να αποφασίσει να παραμερίσει το ψήφισμα και να εφαρμόσει προσωρινά τη συνθήκη με την Mercosur, εάν το επιλέξει.
Το «χρήσιμο» της λειτουργίας του ευρωκοινοβουλίου επαληθεύεται μόνο όταν οι αποφάσεις του είναι σύμφωνες με το «πνεύμα» της κομισιόν… Μια αντίθετη απόφαση όπως η τωρινή εξόργισε το Γερμανό Καγκελάριο χερ Φρίντριχ Μερτς και τον Βαυαρό ηγέτη του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, Μάνφρεντ Βέμπερ, που απαίτησαν επειγόντως, την «προσωρινή» εφαρμογή της συμφωνίας.
Ο καγκελάριος Μερτς επιζητούσε εναγωνίως αυτή τη συμφωνία προκειμένου να εξάγει χωρίς δασμούς αυτοκίνητα και λοιπά βιομηχανικά προϊόντα της χώρας του, στις χώρες της Mercosur, όσο το δυνατόν πιο σύντομα. Για τον γερμανό επικυρίαρχο, οι δημοκρατικές διαδικασίες και το πρόβλημα ύπαρξης των ευρωπαίων αγροτών είναι άνευ σημασίας…
Στην ίδια ακριβώς γραμμή και κάνοντας χρήση του απολυταρχικού δικαιώματος η γερμανίδα πρόεδρος της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν , πέταξε στην Ασουνσιόν της Παραγουάης για να υπογράψει τη συμφωνία Mercosur, πριν καν επικυρωθεί από το Ευρωκοινοβούλιο.
Το παραπάνω είναι ένα κραυγαλέο δείγμα για τη χρησιμότητα του ευρωκοινοβουλίου ως διακοσμητικό της…δημοκρατίας τους. Που αν παρ’ ελπίδα λάβει αυτό «αντίθετες» αποφάσεις – όπως τώρα – τότε μπαίνουν σε εφαρμογή ασφαλιστικές δικλείδες που λειτουργούν ως «προσωρινές» εξασφαλίζοντας μόνιμες συμφέρουσες ευκαιρίες για κολοσσιαία οικονομικά συμφέροντα και φυσικά όχι για λύσεις στα αγωνιστικά μπλόκα των αγροτών.
Αυτοί είναι οι «δημοκρατικοί» μηχανισμοί εξουσίας της Ευρωπαϊκής «Ένωσης». Όμως οι ηγέτες της κατηγορούν ως απολυταρχίες το Ιράν των Μουλάδων, την Κίνα του Σι Τζινπίνγκ και πλείστες μη φιλικές τους χώρες, όπως και τη Ρωσία του Πούτιν με την οποία προσφάτως ανοίγουν δειλά, δειλά παράθυρο επικοινωνίας και ίσως προοπτικά επισκευάσουν και τον ρωσογερμανικό Nord Stream προκειμένου να γλυτώσουν από μια οικονομικοπολιτική ασφυξία οι ηγέτιδες δυνάμεις της ΕΕ!
Ίσως το τελευταίο να φαντάζει δύσκολο με ευρωπαίους ηγέτες που μέχρι πρότινος ήταν έτοιμοι να ιδιοποιηθούν τα παγωμένα ρωσικά αποθεματικά και να εκστρατεύσουν στη Μόσχα. Όμως με έναν Τραμπ που με ασύλληπτη ταχύτητα κατεδαφίζει τον κόσμο των συμμάχων του τα πάντα είναι πιθανά.
Παράλληλα και μια «ανάγνωση» των όσων είπε ο πρωθυπουργός του Καναδά Μαρκ Κάρνεϊ στο φόρουμ του Νταβός, ηγέτης ενός κράτους στο πυρήνα του λεγόμενου δυτικού κόσμου μετά και την πρόσφατη συνάντηση του με τον Σι Τζινπίνγκ στο Πεκίνο, βοηθάει σημαντικά να δει κανείς ξεκάθαρα το νέο χάρτη που σύμφωνα με την αποστροφή Μαρκ Κάρνεϊ: «Αν δεν βρίσκεσαι στο τραπέζι, βρίσκεσαι στο μενού…»
