Μια βραδιά στο Ark της Γλυφάδας μπορεί έτσι κι αλλιώς να έχει τον χαρακτήρα μικρής γιορτής.
Στις 12 Δεκεμβρίου όμως, απέκτησε και έντονο άρωμα Ιονίου. Αφορμή; Η άφιξη του Αριστοτέλη Μέγκουλα, σεφ-πατρόν του εξαιρετικού Pomo d’ Oro της Κέρκυρας, στο πλαίσιο του θεσμού Symposio at Ark, που εδώ και χρόνια μας συστήνει με συνέπεια τις πιο ενδιαφέρουσες κουζίνες της ελληνικής περιφέρειας.
Ο βραβευμένος με Βραβείο Ελληνικής Κουζίνας 2025 από το αθηνόραμα Κερκυραίος σεφ άφησε για λίγο το ρομαντικό σκηνικό της Παλιάς Πόλης –εκεί, στην πλατεία Σκαραμαγκά, όπου το Pomo d’ Oro μοιάζει να συνομιλεί με την ιστορία– και έφερε στην αθηναϊκή ριβιέρα μια κουζίνα βαθιά τοπική, αλλά και απολύτως προσωπική.
Τον Αριστοτέλη Μέγκουλα υποδέχτηκε ο executive chef του Ark, Γιάννης Μπαξεβάνης, με την άψογα συντονισμένη ομάδα του, αποδεικνύοντας ότι τέτοιες συνεργασίες μπορούν να λειτουργήσουν αρμονικά και με ουσία.
Από την πρώτη κιόλας μπουκιά γίνεται σαφές ότι ο Μέγκουλας δεν “αναπαράγει” ακριβώς κερκυραϊκές συνταγές αλλά τις φιλτράρει μέσα από σύγχρονες τεχνικές, σεβόμενος όμως απόλυτα τον πυρήνα τους: Τις εποχικές πρώτες ύλες, τους μικρούς παραγωγούς του νησιού, το αργό μαγείρεμα και το σούγο – τη σάλτσα που στην Κέρκυρα είναι ολόκληρη φιλοσοφία.
Το καλωσόρισμα ήρθε με τη νερατζοσαλάτα “Μέρλιν”, μια πανδαισία εσπεριδοειδών (πορτοκάλι, κουμκουάτ, γκρέιπφρουτ, κλημεντίνες, περγαμόντο) με ταραμά μυρωδικών, καρύδια και καπνιστό σκουμπρί. Φρέσκια, αρωματική, με εκείνη την ισορροπία γλυκόξινου που ανοίγει ιδανικά την όρεξη.
Στο κρύο ορεκτικό “Με τόνο”, το λεπτοκομμένο μοσχαράκι συναντά την ωριμασμένη κοιλιά τόνου σε ένα πιάτο απρόσμενα φίνο, με καρύκευμα κάππαρης που δένει τις γεύσεις χωρίς να τις σκεπάζει. Οι “Τηγανίτες της γιορτής” που ακολούθησαν –πατατένια τηγανίτα γεμιστή με μοσχαράκι σοφρίτο και πλούσιο σούγο– είχαν κάτι βαθιά comforting, σαν φαγητό γιορτινού κυριακάτικου τραπεζιού.
Το πρώτο πιάτο, οι “Μπενίτσες”, ήταν μια σπαγγετάδα με χταπόδι παστιτσάδο και μαγειρευτό σούγο, γεμάτη ένταση και βάθος. Ένα πιάτο που κουβαλά μνήμες νησιού και θαλασσινής κατσαρόλας, χωρίς ίχνος βαρύτητας.
Στα κυρίως, η κουζίνα του Μέγκουλα έδειξε ξεκάθαρα τον διττό της χαρακτήρα: θάλασσα και στεριά. Το “Μαντούκι”, μια σύγχρονη ανάγνωση του κερκυραϊκού μπουρδέτου, με ψάρι ημέρας, κρεμμυδόψωμο και πικάντικο σούγο, είχε καθαρότητα και ένταση.
Εξίσου δυνατή στιγμή και το κρεατικό “Από το λιβάδι”: λεμονάτη, αργοψημένη προβατίνα με τσιλίχουρδα, σέσκουλα και καμένο λεμόνι, ένα πιάτο βαθιά γήινο και ακριβώς όσο τολμηρό χρειάζεται.
Το δείπνο έκλεισε όπως άρχισε: αυθεντικά κερκυραϊκά υπό μια πολύ δημιουργική ματιά. Η φογάτσα, αφράτη και αρωματική, συνοδευόταν από κρέμα κατσικίσιου γάλακτος με αρμπαρόριζα και περγαμόντο, αφήνοντας μια κομψή, αρωματική επίγευση.
ΦΩΤΟ: athinorama.gr
Εχω μία απορία : Η εκδήλωσις κατέβηκε ασφαλώς καί άνευ προβλημάτων στήν Γλυφάδα ? Διότι ή οδός προσβάσεως δέν είναι ότι καλύτερο από απόψεως κατασκευής καί πρόπαντός συντηρήσεως.