Η πρόσφατη εκδήλωση της Κερκυραϊκής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό υπενθύμισε σε όλους / ες μας, ζωντανά και τεκμηριωμένα ότι το Παλαιστινιακό Ζήτημα συνεχίζει να υπάρχει και η Παλαιστινιακή Αντίσταση συνεχίζει να υφίσταται. Ήταν μια δημόσια εκδήλωση πολλαπλά χρήσιμη και απολύτως αναγκαία, δεδομένου ότι η συστηματική παραπληροφόρηση εκ μέρους κρατών, επιχειρηματικών συμφερόντων και συστημικών ΜΜΕ καλλιεργεί την σύγχυση και την απογοήτευση.
Οι ακτιβιστές Θοδωρής Μπούκας, καπετάνιος του Flotilla, και Πέτρος Καραλής, μέλος του March to Gaza, μετέφεραν, ως ομιλητές, την πρόσφατη εμπειρία τους με τρόπο ιδιαίτερα σεμνό και συγκροτημένο. Περιέγραψαν το κλίμα συλλογικού ενθουσιασμού και διεθνιστικής αλληλεγγύης που βίωσαν αλλά και την κακομεταχείριση εκ μέρους του σιωνιστικού φασιστικού κράτους, την οποία αποτιμούν ως μηδαμινή σε σχέση με τις πολύχρονες διακρίσεις, στερήσεις, καταπιέσεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια που υφίστανται οι Παλαιστίνιοι. Σηματοδότησαν το βάρος της διεθνούς αλληλεγγύης προς τον αγωνιζόμενο παλαιστινιακό λαό, τα όρια της άσκησής της στην παρούσα συγκυρία και την αναγκαιότητα συνέχισης και πολλαπλασιασμού των δράσεών της.
Ο Παλαιστίνιος δημοσιογράφος Νασίμ Αλάτρας απέδωσε το ιστορικό βάθος του Παλαιστινιακού Ζητήματος συνδέοντάς το εύστοχα με τις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις. Όπως έχει κάνει και σε άλλες δημόσιες εμφανίσεις του στην Κέρκυρα, κατά το παρελθόν, παρουσίασε με ενάργεια την τοιχογραφία της Παλαιστινιακής Αντίστασης, των συνιστωσών της, των μεγάλων πολιτικών και στρατιωτικών επιτευγμάτων της και, προπάντων, των δομών και μηχανισμών λαϊκής αλληλεγγύης που διασφαλίζουν την ενότητα στην δράση και την υπεράνθρωπη αντοχή της αγωνιζόμενης παλαιστινιακής κοινωνίας. Μας υπενθύμισε ότι, μέσα από διετή αγώνα, η παλαιστινιακή αντίσταση πέτυχε να επαναφέρει στην πρώτη γραμμή της διεθνούς επικαιρότητας το δίκιο του παλαιστινιακού λαού, καταπονώντας τον IDF, έναν από τους καλύτερα οπλισμένους και σκληρότερα εκπαιδευμένους δολοφονικούς στρατούς κατοχής παγκοσμίως.
Είναι αναπόφευκτος ο παραλληλισμός της οργάνωσης, των δράσεων και της αντοχής του παλαιστινιακού αντάρτικου με τον αντιφασιστικό αγώνα κατά τον 20ο αιώνα, ιδίως με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, και με το συναισθηματικό βάρος και βάθος της σύνδεσης που ο παραλληλισμός αυτός συνεπάγεται μεταξύ των δύο λαών μας. Η μικρή ανάπαυλα, η ανάσα ανακούφισης που μπορεί να δώσει μια εκεχειρία, αν και όχι υπό τους καλύτερους διεθνείς όρους, βαραίνει στην πλάστιγγα των αποφάσεων ενός επαναστατικού κινήματος.
Ωστόσο, καθώς η Παλαιστινιακή Αντίσταση αποφασίζει συλλογικά και με πλήρη επίγνωση τις επόμενες κινήσεις της, είναι εύλογη η πεποίθηση ότι μπορεί να αυτοπροστατευτεί από επιλογές τύπου Βάρκιζας.
Διαχρονικά και συγχρονικά, ο παλαιστινιακός αγώνας είναι υπόθεση όλων μας, όλων των μαχόμενων εργατικών και λαϊκών δυνάμεων απανταχού της γης. Ιδιαίτερα στην παρούσα συγκυρία, αποτελεί έναν κόμβο διεθνιστικής αλληλεγγύης στις προσπάθειες για νίκη των λαών, των εργαζομένων, των κινημάτων. Η ήττα του διεθνοποιημένου κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, του σιωνισμού και κάθε είδους φασισμού είναι το κοινό μας καθήκον. Ο αγώνας είναι διαρκής και πρέπει να διεξάγεται με κάθε αναγκαίο μέσο. Και, όπως είναι ιστορικά γνωστό, η επιτακτικότερη συμβολή όλων μας, ως μαχόμενων συλλογικοτήτων και ατόμων, είναι η ήττα του κοινού εχθρού πρωτίστως μέσα στην ίδια μας τη χώρα.
