Υπάρχει, αλήθεια, λογικός άνθρωπος που να πιστεύει ότι μπορεί να δοθεί λύση έστω και σε ένα από τα τρέχοντα κοινωνικά και λαϊκά προβλήματα, αν δεν σπάσει η μέγγενη της δημοσιονομικής σταθερότητας και το σφαγείο της «ελεύθερης» αγοράς;
Υπάρχει, αλήθεια, περίπτωση να κάνει πίσω η οικονομική ολιγαρχία και οι πολιτικές μαφίες που διεκπεραιώνουν τις εντολές της, ενόσω βρίσκονται αντιμέτωπες μόνο με επιμέρους αμφισβητήσεις, με επιμέρους αγώνες ή ₋ ακόμα χειρότερα ₋ με συνεχές κατέβασμα του πήχη σε στόχους του τύπου «να φύγει ο Μητσοτάκης» ή με λογικές κοινοβουλευτικής ενίσχυσης;
Απαραίτητη η αλληλεγγύη στα κινήματα, αλλά όχι αρκετή. Ο αγώνας των αγροτών ενάντια στην οικονομική ασφυξία, ο αγώνας των εκπαιδευτικών ενάντια στην εντεινόμενη ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, ο αγώνας για τη δικαίωση των θυμάτων των Τεμπών, ο κάθε επιμέρους αγώνας ενάντια στη φτώχια, την εκμετάλλευση, τον πόλεμο, τις ιδιωτικοποιήσεις, τον αυταρχισμό, τη λεηλασία της φύσης είναι και δικός μας αγώνας.
Τώρα είναι η στιγμή να μπει στο τραπέζι η πάλη για συνολική ρήξη και ανατροπή των πολιτικών που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις, η ΕΕ και το κεφάλαιο. Μια τέτοια πάλη δεν μπορεί παρά να έχει χαρακτηριστικά παλλαϊκού αγώνα, ενότητας από τα κάτω του κόσμου της εργασίας/ανεργίας/επισφαλούς εργασίας, με τη συμμετοχή πρωτοβουλιών και επιτροπών αγώνα, πρωτοβάθμιων σωματείων, τοπικών και άλλων συλλογικοτήτων.
Κάθε αναβολή ή αδυναμία σύμπηξης ενός μετώπου πάλης με εργατικά και λαϊκά χαρακτηριστικά θα οδηγήσει στη σκύλευση της κοινωνικής αγανάκτησης και οποιασδήποτε ελπίδας και προοπτικής από τα γεράκια της ακροδεξιάς, από τη «μαύρη αντίδραση» που καιροφυλακτεί και προετοιμάζεται ευέλικτα και μεθοδικά, με τις απαραίτητες μεταλλάξεις.
Αν δεν είναι τώρα η κατάλληλη στιγμή για παλλαϊκό αγώνα, τώρα που
• Τα τύμπανα του ιμπεριαλιστικού πολέμου ηχούν από τη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία ως τη Λατινική Αμερική και την Ασία
• Οι ηγέτες της ΕΕ (πχ Μερτς) εξακοντίζουν ενάντια στους λαούς τους τους μύδρους που εξαπέλυαν δεκαπέντε χρόνια πριν ενάντια στους «τεμπέληδες Έλληνες»
• Οι αγρότες στην Ελλάδα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονται στο δρόμο
• Η πίεση των εντεινόμενων ιδιωτικοποιήσεων και της ληστείας του δημόσιου πλούτου από τα αρπακτικά του κεφαλαίου έχει χτυπήσει κόκκινο
Αν δεν είναι τώρα η κατάλληλη στιγμή
Αν όχι τώρα, πότε;
Μήπως όταν υποδεχτούμε τα πρώτα φέρετρα των νεκρών παιδιών μας, σκεπασμένα με τη σημαία της ΕΕ;
