Οι tricoteuses του Μον Ρεπό

Γυναίκες των λαϊκών τάξεων ήταν οι tricoteuses της Γαλλικής Επανάστασης. Ενώ στις απαρχές του επαναστατικού αναβρασμού οι επώνυμες γυναίκες με πολιτική δράση μετριόντουσαν στα δάχτυλα, οι πλέκτριες(le tricot: το πλεχτό) σηματοδότησαν τις πρώτες μορφές μαζικής πολιτικής στράτευσης των γυναικών. Πρωτοστατούσαν σε όλες τις λαϊκές κινητοποιήσεις: διαδηλώσεις για την πείνα, μεταφορά της βασιλικής οικογένειας στο Παρίσι, αντιμετώπιση αντεπαναστατικών ενεργειών. Παρακολουθούσαν τις δημόσιες συνεδριάσεις των επαναστατικών συνελεύσεων και επιτροπών, των πολιτικών λεσχών, των επαναστατικών δικαστηρίων, καθώς και τις εκτελέσεις στη λαιμητόμο, με τα πλεχτά στα χέρια, συντασσόμενες πάντα με τις ριζοσπαστικότερες επαναστατικές τάσεις, αλλά χωρίς δικαίωμα λόγου…
Σήμερα, στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και σ΄ ολόκληρη την ανθρωπότητα, εργαζόμενοι και λαοί τρώνε απανωτές σφαλιάρες, χωρίς ανασασμό, από το κεφάλαιο, τον ιμπεριαλισμό και το πολιτικό τους προσωπικό. Η ελπίδα, όπως πάντα, βρίσκεται στους αγώνες. Η υπεράσπιση του δημόσιου χώρου και των δημόσιων αγαθών από τη λαίλαπα των ιδιωτικοποιήσεων και της εμπορευματοποίησης βρίσκεται, όπου γης, στην αιχμή του δόρατος των διεκδικήσεων για μια αξιοβίωτη ζωή. Αυτό το στόχο υπηρέτησε από την ίδρυσή της και υπηρετεί με συνέπεια και προσεκτική στάθμιση των ορίων της δράσης της η πρωτοβουλία για τη διάσωση της πλαζ του Μον Ρεπό.
Ως άλλες, σύγχρονες tricoteuses, οι γυναίκες (κατά πλειοψηφία) – μέλη της πρωτοβουλίας, με προσήλωση, ακεραιότητα και, πάνω απ΄ όλα, με ένταξη του μερικού(διάσωση της πλαζ και του ιστορικού πόντε του Μον Ρεπό) στο γενικό(αγώνας για δημόσιους χώρους και αγαθά) ανέδειξαν ως τώρα το ζήτημα αυτό με τρόπο υποδειγματικό. Αυτή τη στιγμή πρωτοστατούν στη δημιουργία ενός δικτύου συλλογικοτήτων και ατόμων, που φιλοδοξεί και οφείλει να μετατρέψει, πραγματικά και συμβολικά, το Μον Ρεπό σε ζήτημα πρώτης προτεραιότητας για κάθε εργαζόμενο, άνεργο, νεολαίο της πόλης και του νησιού, για τον καθένα και την καθεμιά απ΄ όλους και όλες εμάς που δεν έχουμε πάψει να ονειρευόμαστε μια καλύτερη ζωή σε μια καλύτερη κοινωνία.
Στην Κέρκυρα της φαιδράς πορτοκαλέας του 2024, με την αβίωτη για τα λαϊκά στρώματα και τους ρημαγμένους πρώην μικρομεσαίους ζωή, ένα είναι σίγουρο: θα πρέπει να οδηγήσουμε σύντομα στη γκιλοτίνα την κλάψα του «τίποτα δε γίνεται», τη μοιρολατρία, την παραίτηση, τον κυνισμό και την ιδιώτευση. Τότε έχουμε σοβαρές πιθανότητες να ακολουθήσουν η αλαζονεία, ο αυταρχισμός, η υποκρισία και η αβελτηρία των κρατούντων, που δεν συνιστούν καθόλου προσωπικές αδυναμίες αλλά συστημικά δομικά χαρακτηριστικά, πλήρως κατοχυρωμένα από ένα άκρως αντιλαϊκό και αντιδημοκρατικό πολιτικό, θεσμικό και νομικό πλαίσιο.
Αρκετά πια με τα τοπικά ολιγαρχεία και τα παρακούθουλα που τα λιβανίζουν! Εφαρμόζουν αδίστακτα κάθε αντιλαϊκή πολιτική μη τηρώντας, πλέον, ούτε καν τα στοιχειώδη προσχήματα. Διασχίζουν σφυρίζοντας αδιάφορα και σπρώχνοντας αγενώς ανθρώπους το τραυματισμένο σώμα της πόλης, την ώρα που εκτελούνται καλλιτεχνικά δρώμενα σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την παντελή έλλειψη πολιτιστικών υποδομών. Αξιώνουν ανερυθρίαστα να έχουν λόγο πάνω στο ποια σύμβολα, πανό και συνθήματα επιτρέπονται, ως μη διαταράσσοντα το τουριστικό κλίμα(λιγοκρασί, λιγοθαλασσά καιταγοριμού, μπόλικο gentrification της κακιάς ώρας και της παχυλής αργολαβίας συν εξοντωτικές συνθήκες γαλέρας για τους εργαζόμενους), ενώ, ταυτόχρονα, σιωπούν αιδημόνως, όταν δρόμοι πλημμυρίζουν από φέιγ βολάν με φάτσα κάρτα τη μούρη εγκληματιών ναζιστών χρυσαυγιτών. Τους παίρνει και ασχημονούν. Για πόσο ακόμα; Όπως διδάσκει η Ιστορία, όταν τελειώνει η υποταγή και η ανοχή των αποκάτω, κόβεται μαχαίρι και η υποτιθέμενη παντοδυναμία των αποπάνω. Στο πιτς φιτίλι!