Η στρατηγική της Ελληνικής Κυβέρνησης, όπως ξεδιπλώνεται στον διπλωματικό και αμυντικό τομέα, έχει πετύχει – θα έλεγε κανείς – την σταδιακή αλλαγή του «status quo» στην ΝΑ Μεσόγειο. Μέσω των συμμαχιών, συνεργασιών και στρατηγικών σχέσεων, η χώρα μας μετατρέπεται σε ολοένα και πιο δυνατό «παίχτη» της ευρύτερης περιοχής. Πρόκειται για μία εξέλιξη που δημιουργεί έντονο εκνευρισμό στην Τουρκία, αφού παρακολουθεί την δημιουργία ενός κλοιού από συνεργαζόμενες χώρες στην ΝΑ Μεσόγειο, στον οποίο δεν μετέχει.
Η αλλαγή των ισορροπιών αναγνωρίζεται και περιγράφεται μάλιστα στην πρόσφατη επιστολή του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών, Άντονι Μπλίνκεν προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη που συνοδεύει την νέα Συμφωνία Αμοιβαίας Συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών: Όπως αναφέρει, «οι ΗΠΑ χαιρετίζουν τον ρόλο της Ελλάδας ως περιφερειακό ηγέτη και ως πυλώνα σταθερότητας…».
Αυτός ο «ρόλος» χτίζεται από την Ελληνική Κυβέρνηση μεθοδικά και στρατηγικά με έναν μοναδικό σκοπό: την υπεράσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και την διαφύλαξη της ειρήνης στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου.
Είναι όμως ακριβώς η αιτία, που τις τελευταίες εβδομάδες και ιδίως μετά την υπογραφή της Ελληνογαλλικής και Ελληνοαμερικανικής Συμφωνίας, που ο εκνευρισμός του Τούρκου Προέδρου και των συν αυτώ, έχει ξεφύγει από πλευράς ρητορικής, πέραν του καλώς εννοούμενου πλαισίου των διεθνών σχέσεων.
Στρέφεται με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς εναντίον της Γαλλίας και του Προέδρου Μακρόν δηλώνοντας ότι η κυβέρνηση Μακρόν είναι «η πιο ατυχής κυβέρνηση για την Γαλλία», κατηγορεί την Αίγυπτο μετά την πρόσφατη Διακήρυξη της Τριμερούς Συνόδου Κορυφής Ελλάδος, Κύπρου, Αιγύπτου, ότι «η αιγυπτιακή διοίκηση δεν έχει καταλάβει ακόμη την πραγματική διεύθυνση όπου μπορεί να συνεργαστεί στην Ανατολική Μεσόγειο», ενώ στρέφεται εναντίον των 10 χωρών – μεταξύ των οποίων η Γερμανία, η Γαλλία, η Ολλανδία, ο Καναδάς, κ.α. – που ζητούν την αποφυλάκιση του ακτιβιστή Οσμάν Καβαλά και εισηγείται να χαρακτηρισθούν οι Πρέσβεις τους στην Άγκυρα ως ανεπιθύμητοι.
Άκρως επιθετική και πέραν κάθε έννοιας του Διεθνούς Δικαίου είναι και η ρητορική απέναντι σε Ελλάδα και Κύπρο που πολλές φορές φθάνει τα όρια του παραλόγου, όπως πρόσφατα με τις αιτιάσεις ότι τα νησιά του Αν. Αιγαίου δεν είναι Ελληνικά επειδή δεν είναι αποστρατικοποιημένα!
Τον έκδηλο εκνευρισμό της τουρκικής ηγεσίας, επιτείνουν τρία ακόμη γεγονότα. Πρώτον, στις δημοσκοπήσεις το ποσοστό του κυβερνώντος κόμματος AKP καταγράφει ιστορικά χαμηλά. Δεύτερον, οι σοβαροί τριγμοί στην τουρκική οικονομία και τρίτον, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει συνειδητοποιήσει, έστω και αργά, το εύρος του τουρκικού προβλήματος και τους κινδύνους που ελλοχεύουν από την απομάκρυνση της Τουρκίας από την όποια θετική ατζέντα στην ΝΑ Μεσόγειο, όταν από την άλλη ο Κυριάκος Μητσοτάκης, είναι ο διαπρύσιος κήρυκας της θετικής ατζέντας και της συνεργασίας στην ίδια περιοχή.
Τα περιθώρια ελιγμών του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στενεύουν. Αν και ποτέ δεν είναι αργά για αλλαγή ρότας, το πιθανότερο είναι να συνεχιστεί η ένταση στην ΝΑ Μεσόγειο και στο Αιγαίο, μόνο που τώρα η Ελλάδα δεν θα είναι μόνη της…
*Δημοσιεύθηκε στις 22/10/2021 στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ
