Η γιορτή των λαμπιονιών!

Εκδικούμαστε την καραντίνα με γιορτινά λαμπιόνια μιας γιορτής που ματαιώθηκε από το τρομοϊό, που μας μασκοφόρεσε κάνοντας μας απόκοσμους, με αποστάσεις σωτηρίας… Μας στέρησε γιορτινές συναντήσεις με αγαπημένους συγγενείς και φίλους, που θα γεφύρωναν αποστάσεις, λόγω των πολλών… ασχολιών μας. Κοινωνικές σχέσεις που έχουν μεταλλαχθεί, σε ψηφιακές αποστολές μηνυμάτων, συνοδευόμενες και από εικονίδια συναισθημάτων!
Ανάμνηση πλέον οι προηγούμενες αγοραστικές ημέρες εορτών που σ’ αυτές επαναλαμβάνονταν το υπερθέαμα των “Black Friday”! Μια αγοραστική αδηφαγία, με το αδιαχώρητο των καταστημάτων! Τώρα περίπου «άκρα του τάφου σιωπή…» η κίνηση της πιάτσας. Παρελθόν οι… «Μαύρες Παρασκευές», τώρα μόνο «λευκές μέρες» και βδομάδες και όπως δείχνουν οι τρελές μεταλλάξεις του ιού, πάμε μάλλον και για λευκούς… εμβολιασμένους μήνες!
Εξαιρούνται βέβαια εκείνα τα καταστήματα, που ως τοπικοί «κρίκοι» μεγάλων αλυσίδων φουλάρουν τα ταμεία τους με την «ευρεσιτεχνία» του “click away”! Φρούδες ελπίδες το σύστημα αυτό, για τον αγκομαχούντα και παραπαίοντα οικονομικά, μικρομεσαίο… Το ακριβώς αντίθετο, πυρετωδώς ετοιμάζουν οι γαλάζιοι σκηνοθέτες «Το θάνατο του Εμποράκου» με του νομπελίστα κ. Πισσαρίδη το νεοφιλελέ σενάριο!
Πώς να δουλέψει η μπουτίκ με νέα σικ μοντελάκια με “click away”, όταν πρέπει να φορεθεί ζωντανά το συνολάκι προκειμένου να μαζευτεί στους γοφούς ή να κοντύνει αναλόγως και κυρίως να μετρηθεί εξ επαφής το άνοιγμα του στήθους; Σιγά που αυτές η κάθε άλλο πάρα αμελητέες λεπτομέρειες θα μπορούσαν να τακτοποιηθούν εξ αποστάσεως! Επίσης το γοβάκι και κυρίως τα πανάκριβα “Baldowski”, πώς να δοκιμαστούν επί του πεζοδρομίου, προκειμένου να διαπιστωθεί αν ο χόνδρος ή ο…κάλος συμφωνούν με τη νέα υπόδηση!
Σου έγινε μαύρη συνήθεια να συμπληρώνεις ή να στέλνεις με κινητό το προσωρινό σου αποφυλακιστήριο, καθορίζοντας ανελλιπώς αν το δρομολόγιο, είναι για άσκηση, ψώνια ή για σωματική ανάγκη του κατοικίδιου σου! Μια διαδικασία που σε κάνει να νοιώθεις σε κάθε απόπειρα δραπέτευσης αμήχανα… Ψάχνοντας αν τα σύνεργα άμυνας, μάσκα, μαντηλάκια, αντισηπτικό gel χεριών, σε συνοδεύουν στην έξοδο, προκειμένου να απολυμαίνεις ό,τι πιάνεις και ό,τι σ’ αγγίζει! Κυρίως να φροντίζεις να μην συλληφθείς άνευ αδείας και υποστείς το «κεκανονισμένον πρόστιμον», από τους άγρυπνους φύλακες της οριοθετημένης ζωής σου…
Ήταν και αυτές οι προηγούμενες θαυμάσιες ηλιόλουστες μέρες που σε καλούσαν να περπατήσεις παρέα με τη μοναξιά σου! Απαρηγόρητη όμως αυτή, γιατί δεν μπόρεσες να τη κεράσεις, ένα ουζάκι ή εσπρεσάκι, στα εξαφανισμένα τραπεζοκαθίσματα… Έτσι γυρνάς και πάλι σπίτι, ενεργοποιώντας την ηλεκτρονική «παρέα» σου, κάνοντας τη συνήθη ιντερνετική παθητική σου αντίσταση…
Κλείνοντας όμως μετά από λίγο τις συσκευές και «φτύνοντας» οθόνες που γεμίζουν ειδήσεις από «δολοφονίες» κοινωνικών και πολιτικών, δικαιωμάτων που αφορούν τις ζωές μας. Τρομο-ειδήσεις με οδηγίες σε υποψήφιους χαφιέδες, να καταγγέλλουν όσους δεν τηρούν τα μέτρα… Η περιβόητη «ατομική ευθύνη» σε ακόμα πιο κυνική εκδοχή. Μεθοδεύουν έτσι έναν ακήρυκτο πόλεμο όλων εναντίον όλων, προκειμένου να μένουν στο απυρόβλητο οι κυβερνώντες υπεύθυνοι!
Όταν σουρουπώνει τα λαμπιόνια ξεκινούν και πάλι την εορταστική τους αποστολή αναβοσβήνοντας ρυθμικά, θυμίζοντας πως σε λίγο αλλάζει και ο χρόνος! Λαμπιόνια που επιμένουν να γιορτάζουν σκαρφαλωμένα σε κλαδιά δέντρων, σε μπαλκόνια σε φανοστάτες, φωτίζοντας μια γιορτή που ματαιώθηκε πολύ πριν ξεκινήσει… Αυτά ευτυχώς δεν θα σβήσουν στις δέκα μαζί με το υποχρεωτικό σβήσιμο του ήχου των βημάτων στα στενά των καντουνιών και των δρόμων, αυτά θα συνεχίζουν ν’ αναβοσβήνουν μέχρι και το ξημέρωμα! Λαμπιόνια που προσπαθούν να αλλάξουν με τους πολύχρωμους σχηματισμούς τους, την όψη μιας πόλης καθηλωμένης σε απραξία… Αναγκασμένης τώρα να κρατάει αποστάσεις ασφαλείας, από γιορτές και πανηγύρια, έθιμα διαχρονικά που έχουν περάσει ως αναγκαία ψυχοτονωτικά στο DNA της…Έστω και σε ομηρία, ας ευχηθούμε μια νέα χρονιά χωρίς μάσκες, με ανοιχτά μυαλά και λεύτερα στόματα!