Ο ηθοποιός Ρίτσαρντ Γκιρ χαρακτήρισε την περασμένη Τρίτη τον Ντόναλντ Τραμπ “μανιακό”. Αυτό στη διάρκεια εκδήλωσης στο Όσλο για την απονομή του Διεθνούς Βραβείου Βάτσλαβ Χάβελ, το οποίο τιμά καλλιτέχνες και ακτιβιστές που αψηφούν το αυταρχικό καθεστώς της χώρας τους. Σ’ αυτή τη συγκέντρωση «ξέχασε» όμως να αναφερθεί στη γενοκτονία σε βάρος των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας.
Απευθυνόμενος σε ένα κοινό εκατοντάδων ανθρώπων δήλωσε μεταξύ άλλων: «Ζούμε τη σκοτεινότερη στιγμή που έχω βιώσει σε αυτόν τον πλανήτη. Ποιος θα το πίστευε ότι η Αμερική θα μπορούσε να γίνει τόσο σκοτεινή;»
Ο 76χρονος σήμερα Γκιρ, την 1η Νοεμβρίου του 1955 όταν ξεκίνησε η πυρπόληση των νοτιοβιετναμέζων με βόμβες ναπάλμ (τεχνικό επίτευγμα του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ) ήταν μόλις πεντάχρονος, μα όταν τα «μάζεψαν» ηττημένοι οι συμπατριώτες του από τη Σαϊγκόν, στις 30 Απριλίου 1975, δεκαπεντάχρονος πια, ίσως κάτι να θυμάται από τις αιματηρές αντιπολεμικές φοιτητικές διαδηλώσεις. Σε αυτή την ηλικία ας μην τον αδικούμε που δεν είχε προσέξει τη μαυρίλα που επικρατούσε στη χώρα του, με τότε πρόεδρο τον όχι παράφρονα Τζέραλντ Φορντ.
Το 2003, όμως, ο Γκιρ ήταν πενηντάρης, όταν οι ΗΠΑ, με πρόσχημα τα πυρηνικά του Σαντάμ Χουσεΐν που δεν βρέθηκαν ποτέ, διέλυσαν το Ιράκ δολοφονώντας πάνω από ένα εκατομμύριο αμάχους και αφήνοντας έναν ανυπολόγιστο αριθμό τραυματιών. Το κέρδος των ΗΠΑ ήταν η επαναφορά του Ιράκ στην οικογένεια των πετροδολαρίων, διασφαλίζοντας την παγκόσμια κυριαρχία του αμερικανικού αποθεματικού νομίσματος. Και τότε ο Ρίτσαρντ Γκιρ δεν πρόσεξε το βαθύ σκοτάδι που επικρατούσε στη χώρα του από τον ιλιγγιώδη αριθμό πτωμάτων στη μακρινή ανατολή. Αυτά τότε με πρόεδρο τον Τζορτζ Μπους τζούνιορ, που δεν χαρακτηρίστηκε ποτέ μανιακός.
Θα μπορούσε κανείς να απαριθμήσει μια σειρά αμερικανικές στρατιωτικές εισβολές καθώς και μυστικές επιχειρήσεις της CIA για ανατροπές κυβερνήσεων, σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη με αναρίθμητα θύματα. Όμως αυτές δεν κατέστρεψαν ό,τι ήταν καλό για την Αμερική, σύμφωνα με τους πάπολλους ανησυχούντες σήμερα, όπως ο Ρίτσαρντ Γκιρ, για την πολιτική του μανιακού Τραμπ.
Τους εξυπηρετεί απολύτως η προσωποποίηση της ευθύνης στο πρόσωπο ενός και μόνο «προβληματικού» ηγέτη, που λειτουργεί ως ένα εξαιρετικά χρήσιμο κάλυμμα αφήνοντας στο απυρόβλητο το βαθύ σύστημα εξουσίας.
Ιστορικό παράδειγμα ο Αδόλφος Χίτλερ, του οποίου η «σχιζοφρενική» προσωπικότητα κάλυψε την τραπεζική και βιομηχανική ελίτ της Γερμανίας και τα μεγάλα ιδιωτικά μονοπώλια που τον στήριξαν. Είναι το «σύστημα» που χρηματοδότησε την άνοδο του ναζισμού στην εξουσία, διασφαλίζοντας τεράστια κρατικά συμβόλαια και την ταυτόχρονη ιδιωτικοποίηση των κρατικών υποδομών. Γερμανοί τραπεζίτες και βιομήχανοι που εκμεταλλεύτηκαν εκατοντάδες χιλιάδες σκλάβους εργάτες και λεηλάτησαν περιουσίες στις κατεχόμενες χώρες.
Είναι αυτοί που αντιμετωπίστηκαν με μεγάλη επιείκεια, στις μεταγενέστερες δίκες της Νυρεμβέργης (Subsequent Nuremberg Proceedings). Πολλοί απαλλάχθηκαν, άλλοι έλαβαν μικρές ποινές, και τελικά αφέθηκαν ελεύθεροι με απόφαση του αμερικανού ύπατου αρμοστή στη Δυτική Γερμανία, John J. McCloy το 1951, ενώ τους επιστράφηκαν και οι κατασχεμένες βιομηχανίες τους (Krupp, Flick, κλπ).
Και σήμερα είναι αστείο να πιστέψει κανείς πως από μόνος του ο μανιακός Τραμπ, σύμφωνα πάντα με τον Ρίτσαρντ Γκιρ, κάνει την Αμερική σκοτεινή. Υπάρχει το βαθύ κράτος των Τραπεζιτών και της Wall Street, των μεγιστάνων της τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης, και κυρίως των Βιομηχάνων του Πολέμου, της Αεροναυπηγικής και των Πετρελαιάδων, που θησαυρίζει από τον ζόφο των πολέμων και την οσμή των πτωμάτων που απλώνεται σιγά σιγά παντού!
