Επιστολή της Ομοσπονδίας Επιχειρηματιών Τουριστικών Καταλυμάτων Κέρκυρας προς τα μέλη του δ/σ του Επιμελητηρίου, μετά τις τελευταίες εξελίξεις.
Η επιστολή
Σε μια δύσκολη περίοδο για την τοπική μας οικονομία, η οποία λαβωμένη από τη δεκαετή μνημονιακή κρίση και την πρόσφατη κρίση της Thomas Cook, παλεύει να ανταπεξέλθει στις δύσκολες συγκυρίες που έχει δημιουργήσει η πανδημία του Covid-19, όταν βλέπουμε θεσμούς, όπως το Επιμελητήριο να καταρρέουν, αισθανόμαστε την ανάγκη να πάρουμε θέση στα τεκταινόμενα και με παρρησία και θάρρος, όπως πάντα να καταθέσουμε την άποψη μας.
Σε αυτές τις δύσκολες εποχές και εν όψει μιας ακόμα τουριστικής περιόδου με ρευστά χαρακτηριστικά, αφού κανένας δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τις εξελίξεις, ο τόπος μας θα χρειαζόταν ένα Επιμελητήριο το οποίο θα εμπέδωνε το αίσθημα ασφάλειας στους επαγγελματίες και θα εμφυσούσε ένα συνεργατικό πνεύμα σε όλες τις παραγωγικές δυνάμεις τους τόπου ώστε ενωμένοι να αναλάβουμε όλες εκείνες τις πρωτοβουλίες που χρειάζονται για την υλοποίηση προτάσεων και τη διεκδίκηση ικανοποιησης αιτημάτων που θα εξασφάλιζαν την επιβίωση των επιχειρήσεων μας, όπως άλλωστε είναι και ο ρόλος του Επιμελητηρίου.
Αντίθετα, ενώ και στο παρελθόν δεν είδαμε να υποστηρίζονται οι παραπάνω πρωτοβουλίες όσο έπρεπε από το Επιμελητήριο, σήμερα βρισκόμαστε ενώπιων ενός εμφυλίου πολέμου μεταξύ των μελών του διοικητικού συμβουλίου του Επιμελητηρίου και προσωπικών αντιπαραθέσεων που απαξιώνουν εντελώς τον θεσμό και το χειρότερο, απογοητεύουν και διώχνουν από τα κοινά όλες εκείνες τις υγιείς δυνάμεις και τα νέα πρόσωπα, που με τις γνώσεις τους, την εμπειρία τους, τον ενθουσιασμό τους και τις προτάσεις τους θα μπορούσαν να συνεισφέρουν τόσο στον Επιμελητηριακό θεσμό όσο και στον τόπο μας.
Για τους παραπάνω λόγους με αίσθημα ευθύνης και ειλικρίνειας απευθύνουμε έκκληση σε όλα τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Επιμελητηρίου να αναλογιστούν τις ευθύνες τους έναντι των εαυτών τους, των συναδέλφων τους και των εργαζομένων στις επιχειρήσεις της Κέρκυρας και να αρθούν, έστω και την ύστατη στιγμή, στο ύψος των περιστάσεων που επιβάλλουν οι δύσκολες στιγμές που διάγουμε, θέτοντας στο περιθώριο στείρους εγωισμούς και ανούσιες αντιπαλότητες.
