Πολλά θα μπορούσαμε να πούμε και να γράψουμε σε σχέση με όσα υφίστανται σήμερα οι εργαζόμενοι και η κάθε εργατική-λαϊκή οικογένεια. Από την εντατικοποίηση της δουλειάς, την απουσία μέτρων υγείας και ασφάλειας στους χώρους εργασίας, τους μισθούς πείνας, την ακρίβεια μέχρι το δημόσιο σύστημα υγείας και παιδείας που καταρρέουν, την ανυπαρξία υποδομών προστασίας από φυσικές καταστροφές, την εμπορευματοποίηση της γης, τα πανάκριβα ενοίκια, τους πλειστηριασμούς και βέβαια τον κίνδυνο ανά πάσα στιγμή να μας στείλουν να γίνουμε κρέας στα κανόνια τους, τώρα που οι ανταγωνισμοί μεταξύ επιχειρηματικών ομίλων και ισχυρών καπιταλιστικών κρατών φουντώνουν… Θα ήταν όμως περιττή μια τέτοια περιγραφή, καθώς όσα προαναφέρθηκαν είναι στην ουσία η ίδια μας η ζωή σε αυτό το πλαίσιο που ζούμε.
Είναι όμως σκούρα τα πράγματα για όλους; Ακούμε καθημερινά στα ΜΜΕ από την κυβέρνηση αλλά και τα κόμματα του ευρωΝΑΤΟϊκού τόξου περί κοστολογημένων προγραμμάτων, που σχετίζονται άμεσα με τις αντοχές της οικονομίας. Το έχουμε ακούσει και ως «δημοσιονομική σταθερότητα». Έτσι, σε όποια διεκδίκηση, σε όποιο δίκαιο αίτημα εργαζομένων ή άλλων λαϊκών στρωμάτων, η κυβέρνηση απαντά μονότονα και σταθερά ότι δεν υπάρχουν χρήματα για αυτά, δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος. Είναι όμως αυτό αλήθεια;
Η απάντηση, όσο περίεργο και αν φαίνεται, είναι πως όντως ισχύει αυτό, από την οπτική βέβαια που βλέπουν τα πράγματα η κυβέρνηση και τα κόμματα της κοστολογημένης αντιπολίτευσης. Είναι αλήθεια, γιατί διαφορετικά δε θα μπορέσουν να περπατήσουν τα σχέδια και τελικά να επιτευχθεί η επιδιωκόμενη κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων, ειδικά στην περίοδο της πολεμικής προετοιμασίας που διανύουμε. Έτσι, περισσεύουν πολλά δισεκατομμύρια ευρώ για τις ανάγκες των μονοπωλιακών ομίλων αλλά τα δημοσιονομικά όρια είναι περιορισμένα, όταν πρόκειται για τις ανάγκες του λαού, καθώς αυτές αντιμετωπίζονται ως περιττό κόστος. Είναι αυτό που το έχουμε ακούσει (πάλι από τους παραπάνω) ως «εθνικό συμφέρον». Τι σόι όμως «εθνικό» είναι αυτό το συμφέρον που χαντακώνει την πλειοψηφία του λαού μας; Ποιο «έθνος» αφορά;
Όλοι όσοι ψηφίζουν και ψήφιζαν αντεργατικά-αντιλαϊκά μέτρα στη Βουλή, για να μας «σώσουν», βαφτίζουν ως «εθνικό συμφέρον» τα σχέδια των επιχειρηματικών ομίλων για την αύξηση της κερδοφορίας τους. Στην περίοδο αυτή μάλιστα, που εντείνονται οι ανταγωνισμοί μεταξύ ισχυρών καπιταλιστικών κρατών, που πολλαπλασιάζονται οι πολεμικές εστίες, που φουντώνουν οι πολεμικές συγκρούσεις και τείνουν να ενοποιηθούν τα πολεμικά μέτωπα, αυτό το «εθνικό συμφέρον» προβάλλεται και ως «μεγάλη ιδέα» της εποχής μας… Στην ουσία δηλαδή θυσιάζονται οι πολλοί για να κερδίζουν οι λίγοι. Και είναι πράγματι έτσι, γιατί στη χώρα μας, όπως εξάλλου και σε κάθε άλλη χώρα, υπάρχουν δύο πατρίδες. Η πατρίδα όσων με τη δουλειά και τον κόπο τους παράγουν όλον τον πλούτο που υπάρχει και η πατρίδα όσων τσεπώνουν αυτόν τον πλούτο. Μάλιστα, οι δύο αυτές πατρίδες όχι μόνο δεν έχουν κοινά συμφέροντα αλλά προϋπόθεση για να κερδίσει η μία είναι να χάσει η άλλη.
Και όσοι αναρωτιούνται τι κάνει το κράτος, οι θεσμοί, η δικαιοσύνη, γιατί δεν παρεμβαίνουν, ώστε να αποκατασταθεί το δίκιο, ας αναλογιστούν ποιος έχει την πραγματική εξουσία, ποιος κάνει κουμάντο στην οικονομία. Η απάντηση προφανής, οι μονοπωλιακοί όμιλοι, που όπως προαναφέρθηκε, οικειοποιούνται όλο τον πλούτο που παράγει ο λαός μας. Έτσι, ως οι ισχυροί αυτής της κοινωνίας, διαμορφώνουν το κράτος, τους θεσμούς, τη δικαιοσύνη στα μέτρα της κερδοφορίας τους.
Τα παραδείγματα που αποδεικνύουν την ύπαρξη των δύο αυτών διαφορετικών πατρίδων μέσα στην ίδια χώρα είναι άπειρα και αφορούν κάθε πλευρά της ζωής μας. Ας δούμε όμως κάποια από αυτά, για του λόγου το αληθές…
Ξεκινώντας από την φορολογία, το πρώτο 9μηνο του 2026 προέκυψε πλεόνασμα 7,5 δις ευρώ, το οποίο κατά 95% προέρχεται από τη φορολόγηση των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Και αν κάποιος θεωρεί ότι έτσι μπορούν να ενισχυθούν οι αδύναμοι, να κατευθυνθούν τα χρήματα αυτά σε υποδομές και υπηρεσίες, που έχει ανάγκη ο λαός μας, τότε κάνει τεράστιο λάθος. Τα χρήματα αυτά πηγαίνουν για την πρόωρη αποπληρωμή ενός χρέους που δημιούργησαν οι επιχειρηματικοί όμιλοι και που πληρώνει ο λαός μας, πηγαίνουν στην πολεμική οικονομία και ως φοροαπαλλαγές στους επιχειρηματικούς ομίλους.
Σε ένα άλλο πεδίο, εκείνο της εργασίας, οι νόμοι που έχουν ψηφίσει όλες οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις, με βάση κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την διευθέτηση του χρόνου εργασίας, τα ωράρια λάστιχο, τα 13ωρα, την εντατικοποίηση, τους μισθούς πείνας, έχουν ως αποτέλεσμα να μη μπορούν οι εργαζόμενοι να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες, τα χρήματα να τελειώνουν στα μισά του μήνα και βέβαια τα σημάδια (εντός και εκτός εισαγωγικών) αυτής της σκληρής εργασίας να αποτυπώνονται κυριολεκτικά πάνω στα σώματά τους με τη μορφή ποικίλων προβλημάτων υγείας (αν όχι και τον ίδιο τον θάνατο-βλέπε Βιολάντα, Motoroil, Ασπρόπυργος κ.ά.), καθώς τα μέτρα υγείας και ασφάλειας για την προστασία των εργαζομένων θεωρούνται περιττό κόστος από τους εργοδότες. Από την άλλη, αυτή η πραγματικότητα που βιώνουν οι εργαζόμενοι συνεπάγεται αύξηση του περιθωρίου κέρδους των επιχειρηματικών ομίλων, καθώς ενώ αυξάνεται συνεχώς ο πλούτος, που οι εργαζόμενοι παράγουν λαμβάνοντας πίσω ως μισθό ένα πολύ μικρό μέρος του, αυξάνεται το μέρος αυτού του πλούτου που τσεπώνουν οι εργοδότες. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο πως το 2025 μόνο οι εισηγμένες στο χρηματιστήριο Αθηνών είχαν καθαρά κέρδη 12,1 δις ευρώ αυξάνοντάς τα από 11,48 δις ευρώ που είχαν το 2024, σπάζοντας μάλιστα ρεκόρ κερδοφορίας 18ετίας.
Βέβαια, το μεγάλο πρόβλημα κάθε λαϊκού σπιτιού είναι η ακρίβεια, από το supermarket μέχρι το ηλεκτρικό ρεύμα, τα καύσιμα για κίνηση και θέρμανση κ.λπ. Και ενώ η μεγάλη πλειοψηφία ζαλίζεται βλέποντας τις τιμές στα ράφια των σούπερ μάρκετ, ο τζίρος σε αυτά έφτασε τα 5,75 δις ευρώ το πρώτο 6μηνο του 2026 και τα 16,2 δις ευρώ το 2025 από 15,15 δις ευρώ το 2024, γεμίζοντας ταυτόχρονα τα κρατικά ταμεία από τα ποσά που προέρχονται από τον ΦΠΑ. Το ηλεκτροσόκ που υφίστανται τα λαϊκά νοικοκυριά ανοίγοντας ένα λογαριασμό ρεύματος ή βάζοντας καύσιμο στο σπίτι ή στο αυτοκίνητο μεταφράζεται σε 1,016 δις ευρώ καθαρά κέρδη το πρώτο 6μηνο του 2026 και 2 δις ευρώ το 2025 για τους ενεργειακούς ομίλους, αυξημένα σε σχέση με το 2024. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της «πράσινης μετάβασης» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το κλείσιμο των λιγωτικών μονάδων της χώρας και τις μη αξιοποίησης του φθηνού εγχώριου λιγνίτη, η στροφή στο πανάκριβο αμερικάνικο LNG και η δημιουργία του «κάθετου διαδρόμου», οι κυρώσεις σε βάρος του φθηνότερου ρωσικού φυσικού αερίου, ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης στα καύσιμα, που από κοινού ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Τσίπρας-ΣΥΡΙΖΑ υπερψήφισαν στην Ευρωβουλή κ.ά.
Το δημόσιο σύστημα υγείας νοσεί, όχι όμως γιατί ήταν άτυχο και κόλλησε κάποια βαριά ίωση αλλά γιατί οι πολιτικές όλων των κυβερνήσεων μέχρι τώρα, εφαρμόζοντας τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιδιώκουν την κατάρρευσή του, με την υποχρηματοδότηση, την υποστελέχωση κ.λ.π, με στόχο, εκμεταλλευόμενοι την αγωνία, τον πόνο και την δυστυχία των πολλών, να στείλουν πακέτο ασθενείς-πελάτες στα ιδιωτικά μεγαθήρια του χώρου, που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια σε κάθε γωνιά της χώρας. Ίδια κατάσταση και στη δημόσια παιδία όλων των βαθμίδων, που όμως από την κατάσταση αυτή, επωφελούνται πάλι επιχειρηματικοί όμιλοι από τους ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς μέχρι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Έτσι, όποιος έχει για να αγοράσει υγεία και παιδεία έχει καλώς. Οι υπόλοιποι…
Το μεγάλο φαγοπότι της εποχής μας όμως γίνεται στο χώρο της πολεμικής προετοιμασίας και της πολεμικής οικονομίας. Δισεκατομμύρια ευρώ επενδύονται σε οπλικά συστήματα, μαχητικά αεροσκάφη, πολεμικά πλοία, drones κ.λπ. τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με την άμυνα της χώρας, της Ελλάδας δηλαδή των πολλών, έχουν όμως σχέση με τις επιδιώξεις της Ελλάδας των λίγων, των μονοπωλιακών ομίλων και των κερδών τους. Έτσι, περισσεύουν 500.000 ευρώ την ημέρα για φρεγάτα στην Ερυθρά Θάλασσα, για την αποστολή πυροβολαρχίας patriot στη Σαουδική Αραβία, δις για πολεμικό υλικό που αποστέλλεται στο αντιδραστικό καθεστώς του Ζελένσκι στην Ουκρανία αφήνοντας ακάλυπτα τα νησιά του Αιγαίου, για την φύλαξη του εναέριου χώρου από τα Βαλκάνια μέχρι τη Βαλτική, για επιχειρήσεις των πανάκριβων Belharra (κόστους περίπου 1 δις ευρώ η μία) εκτός Ελλάδας ακόμα και μέχρι στα στενά του Ορμούζ και ακόμα παραπέρα, 3 δις ευρώ για τους τρύπιους θόλους του Ισραήλ, πάνω από 3,5% του ΑΕΠ για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ κ.λπ. Και όλα αυτά βέβαια για να ενισχυθεί η γεωπολιτική θέση των επιχειρηματικών ομίλων της χώρας έναντι των ανταγωνιστών τους, ώστε να επεκτείνουν τις μπίζνες τους, βάζοντας βέβαια τον λαό μας σε περιπέτειες, καθώς τον καθιστούν στόχο αντιποίνων των αντίπαλων στρατοπέδων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο «κάθετος διάδρομο», που προωθεί την αμερικανική ενεργειακή κυριαρχία στην Ευρώπη, έχοντας ως αποτέλεσμα την ενεργειακή φτώχια για τον λαό μας και την στοχοποίησή του από τους ανταγωνιστές του.Στα δε λεγόμενα ελληνοτουρκικά, η Ελλάδα των επιχειρηματικών ομίλων είναι έτοιμη για επώδυνους συμβιβασμούς και παραχωρήσεις ακόμα και σε ζητήματα εθνικής κυριαρχίας, ώστε να προωθήσει την κερδοφορία της με νέες μπίζνες, που επιδιώκει να αποσπάσει, ως αντάλλαγμα. Και βέβαια επειδή όλα αυτά τα οπλικά συστήματα δεν κατασκευάζονται για εκθεσιακούς χώρους αλλά για πεδία μαχών, σε αυτά τα πεδία θα στείλουν τα παιδιά της πατρίδας των πολλών και όχι εκείνα της πατρίδας των λίγων, των επιχειρηματικών ομίλων. Να σημειωθεί εδώ πως εμείς, τα παιδιά της Ελλάδας των πολλών, δε θα αφήσουμε να χαθεί ούτε σπιθαμή γης από την πατρίδα μας, την οποία με οποιοδήποτε κόστος θα υπερασπιστούμε έναντι οποιασδήποτε απειλής σε αντίθεση με εκείνους της Ελλάδας των επιχειρηματικών ομίλων, που δεν βάζουν τίποτα άλλο πάνω από τις μπίζνες και τα κέρδη τους, γι’ αυτό όπως προαναφέρθηκε ετοιμάζονται να την προδώσουν για ακόμα μια φορά. Εμείς, έχουμε άλλα σχέδια για την δική μας πατρίδα και γι’ αυτό την θέλουμε ολόκληρη!
Πολλά θα μπορούσαμε ακόμα να πούμε, όπως για το 1 δις ευρώ καθαρά κέρδη των 7 πρώτων εφοπλιστών το 2025 και την εθελοντική τους φορολογία, τα 2,5 δις ευρώ καθαρά κέρδη των τραπεζών το πρώτο 6μηνο του 2026 και τον αναβαλλόμενο φόρο που απολαμβάνουν από το 2012 κ.λπ. (αυτών των τραπεζών που βγάζουν τα σπίτια του κοσμάκη στο σφυρί με νόμους των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Τσίπρα), χρήματα που δημιουργούν «τρύπες» στους προϋπολογισμούς και οι οποίες καλύπτονται από τη φορολόγηση των εργαζομένων και των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων.
Είναι επομένως φανερό ότι όντως δεν περισσεύουν χρήματα για την ανάγκες των πολλών, που θεωρούνται σπατάλη, αφού πηγαίνουν για την κερδοφορία των λίγων. Έτσι ο «δημοσιονομικός χώρος» είναι περιορισμένος…
Από όλα τα παραπάνω γίνεται πλήρως κατανοητό πως εμείς ως εργαζόμενοι, ως αυτοαπασχολοούμενοι, φτωχοί αγρότες, συνταξιούχοι, νεολαίοι, η δική μας δηλαδή πατρίδα, δεν έχει καμία σχέση με την πατρίδα των επιχειρηματικών ομίλων, πέρα από τα σύνορα που την ορίζουν. Αποδεικνύεται από την ίδια τη ζωή πως δε μπορεί να κερδίζει και να ευημερεί ταυτόχρονα και η δική τους και η δική μας παρτίδα. Άρα, για εμάς είναι πατριωτικό καθήκον να ξεμπερδεύουμε με τον πραγματικό μας αντίπαλο, την πατρίδα των λίγων, των εκμεταλλευτών μας.
Για την επίτευξη του παραπάνω στόχου χρειάζεται οργάνωση και αγώνας για κάθε τι που μας αφορά, από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο με πυξίδα την ικανοποίηση των δικών μας σύγχρονων αναγκών.Χρειάζεται η συσπείρωση στα σωματεία και τους συλλόγους μας, στην κοινή οργανωμένη δράση και πάλη. Είναι περισσότερο από ποτέ φανερή η ανάγκη για ακόμα μεγαλύτερη συμμετοχή ακόμα μεγαλύτερο αγώνα. Η μεγαλειώδης διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε στις 5 Σεπτέμβρη στη Θεσσαλονίκη στη ΔΕΘ, με δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές ήταν μια πρώτη απάντηση, που φαίνεται πως ταρακούνησε πολύ την πατρίδα των εκμεταλλευτών μας. Γι’ αυτό εξάλλου ακόμα και σήμερα προσπαθούν να τη θάψουν. Είναι περισσότερο από ποτέ επίκαιρη και αναγκαία η πρόταση του ΚΚΕ, για να πάρουν στα χέρια τους την πραγματική εξουσία οι εργαζόμενοι και ο λαός. Μια πρόταση που είναι η μόνη η οποία μπορεί να βγάλει τον λαό μας στο ξέφωτο της ευημερίας και της ειρήνης. Είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία η συμπόρευση και ενίσχυση του ΚΚΕ σε κάθε μάχη που έχουμε μπροστά μας.
Πρώτος σταθμός αυτής της μάχης, το αμέσως επόμενο διάστημα, είναι η απεργία στις 21 Οκτώβρη των εργαζόμενων στην εκπαίδευση, των μαθητών, των φοιτητών αλλά και των υγειονομικών. Σπουδαίος σταθμός αυτή της μάχης θα είναι και η Κοινή Μέρα Δράσης στις 30 Οκτώβρη που διοργανώνουν οι εργαζόμενοι των λιμανιών από τέσσερις ηπείρους της Γης, από Ευρώπη, Ασία, Αφρική, Αμερική και με πάνω από 100 λιμάνια (μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές) να δηλώνουν συμμετοχή, δημιουργώντας ένα κοινό μέτωπο όλων των εργαζομένων απέναντι στον γενικευμένο πόλεμο, που προετοιμάζουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι για τα κέρδη τους. Αποκορύφωση και βήμα κλιμάκωσης επιδιώκουμε να αποτελέσει και η μεγάλη πανελλαδική-πανεργατική ΑΠΕΡΓΙΑ στις 25 Νοέμβρη ενώνοντας τη φωνή και τις διεκδικήσεις μας με τους άλλους λαούς, που αγωνίζονται για αυξήσεις μισθών, για αξιοπρεπή ζωή, για απεμπλοκή από τους πολέμους τους.
Είναι λοιπόν ζήτημα του καθενός από εμάς να υπερασπιστούμε τη δική μας πατρίδα, να διαμορφώσουμε τις προϋποθέσεις να εξαφανίσουμε μια για πάντα την πατρίδα των εκμεταλλευτών μας. Έχουμε τη δύναμη να το πετύχουμε όσο παντοδύναμοι και αν φαντάζουν αυτήν τη στιγμή οι αντίπαλοί μας. Και αυτό γιατί έχουμε ένα βασικό πλεονέκτημα. Η δική τους η πατρίδα χωρίς τη δική μας δε μπορεί να υπάρξει, γιατί ως πραγματικός βρικόλακας ζει παρασιτικά από τη δική μας δουλειά. Η δική μας πατρίδα όμως δεν τους χρειάζεται, γιατί εμείς παράγουμε όλον τον πλούτο και σε εμάς πρέπει να επιστρέψει.
