Με μια μαζική συγκινητική εκδήλωση η Τομεακή Επιτροπή Κέρκυρας τίμησε το Σάββατο 22 Αυγούστου στην Λευκίμμη, στην πλατεία Καμπούλι, τους Λευκιμμιώτες μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), με αφορμή τη συμπλήρωση 80 χρόνων από την ίδρυση του.
Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν απόγονοι αγωνιστών της ΕΑΜικής Αντίστασης και του ΔΣΕ μεταξύ των οποίων και ο γιατρός Γιώργος Βλάσσης απόγονος του Νάσου Βλάσση ο οποίος και χαιρέτισε την εκδήλωση. Επίσης στον χώρο στήθηκε έκθεση αφιερωμένη στους Λευκιμμιώτες αγωνιστές και έκθεση βιβλίου με τις εκδόσεις της Σύγχρονης Εποχής για την ΕΑΜική Αντίσταση και το ΔΣΕ.
Ο γραμματέας της ΤΕ Κέρκυρας, Γιάννης Μπορμπότης στο σύντομο χαιρετισμό του σημείωσε: «…σήμερα τιμάμε ιδιαίτερα τους Λευκιμμιώτες αγωνιστές, που έγραψαν τη δική τους χρυσή σελίδα στην ιστορία του λαϊκού κινήματος και των αγώνων του τόπου μας» και εξήγησε τον λόγο για την επιλογή του χώρου λέγοντας «επιλέξαμε να κάνουμε την εκδήλωση εδώ σε αυτή την πλατεία, ακριβώς δίπλα στο σπίτι του Θρασύβουλου Βλάσση αλλά και λίγο παρακάτω βρίσκεται το σπίτι του Νάσου Βλάσση. Ο Νάσος και ο Θρασύβουλος Βλάσσης, ηγετικές μορφές του ΚΚΕ στην Κέρκυρα, πρωτεργάτες στη δημιουργία του ΕΑΜ ανέπτυξαν έντονη δράση παρά τις δύσκολες συνθήκες και τις διώξεις. Κατηγορήθηκαν ως ηθικοί αυτουργοί για το πέρασμα των 16 νέων Λευκιμμιωτών το 1947 στις απέναντι ακτές και την ένταξή τους στο ΔΣΕ και τελικά εκτελέστηκαν στις 9 Φεβρουαρίου του 1949 στη θέση Αυγό Ιωαννίνων».
Την κεντρική ομιλία πραγματοποίησε ο Νίκος Σοφιανός μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, ο οποίος αναφέρθηκε στην 80ή επέτειο από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, χαρακτηρίζοντας τον αγώνα του ως την κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στη χώρα. Όπως υπογράμμισε, η ίδρυση του ΔΣΕ, παρά την όποια καθυστέρηση, αποτέλεσε τη σωστή επιλογή, καθώς έθεσε το ζήτημα της εξουσίας στην πρώτη γραμμή, πατώντας πάνω στην επαναστατική κατάσταση που είχε ήδη διαμορφωθεί από τη δράση του ΕΑΜ του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ τα χρόνια της Κατοχής.
Στη συνέχεια, σημείωσε πως ο ΔΣΕ κλήθηκε να αντιμετωπίσει ισχυρότατες δυνάμεις —αρχικά τους Βρετανούς και έπειτα τους Αμερικανούς— φέρνοντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τη μάχη του Γράμμου τον Αύγουστο του 1948, όπου 11.000 μαχητές αντιστάθηκαν ηρωικά απέναντι σε 100.000 στρατιώτες του κυβερνητικού στρατού. Παράλληλα, υπογράμμισε τις αρετές και τις ικανότητες ενός επαναστατικού στρατού, που μαζί με τη μάχη κάνει μορφωτική, πολιτιστική, διαπαιδαγωγική δουλειά, προχωρώντας ταυτόχρονα στη δημιουργία κρίσιμων υποδομών, όπως οχυρωματικά έργα και νοσοκομεία, στις ελεύθερες περιοχές της Πίνδου
Από τη Λευκίμμη στα βουνά της Ηπείρου: Η ηρωική κληρονομιά της Κέρκυρας
Ο Ν. Σοφιανός στάθηκε και στη συμβολή της Κέρκυρας, με μνημεία ηρωισμού και αυτοθυσίας όπως οι φυλακές της Κέρκυρας και το Λαζαρέτο με τους τουλάχιστον 112 εκτελεσμένους, στην τρίχρονη εποποιία του Κόμματός και του ΔΣΕ. Χαρακτήρισε τη Λευκίμμη ως τόπο με μακρά ιστορία στους αγώνες του εργατικού-λαϊκού κινήματος που γέννησε πρωτοπόρους αγωνιστές, απλούς ανθρώπους που μετατράπηκαν σε μαχητές και βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του αγώνα ενάντια στους κατακτητές, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του ΚΚΕ.
Όπως ανέφερε, τον Οκτώβρη του 1947, σε μια περίοδο που η ένοπλη σύγκρουση είχε ήδη πάρει μεγάλες διαστάσεις στην Ήπειρο, στη Μουργκάνα αναπτύσσονταν δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού, κρατώντας 1,5 χρόνο το βουνό κόντρα σε τέσσερις συνεχόμενες επιθέσεις χιλιάδων στρατευμάτων του αστικού στρατού. Το βράδυ της 13ης Οκτώβρη, 16 νέοι κομμουνιστές και αγωνιστές αποφάσισαν να φύγουν απ’ το νησί, να περάσουν με καΐκια στους Άγιους Σαράντα της Αλβανίας και από ’κει στα βουνά της Ηπείρου και να ενταχθούν στον Δημοκρατικό Στρατό. Οι περισσότεροι σκοτώθηκαν στις μάχες, δίνοντας τη ζωή τους θυσία στον αγώνα για τα ιδανικά μιας κοινωνίας δίκαιης. Άλλοι αιχμαλωτίστηκαν και εκτελέστηκαν αργότερα, ενώ άλλοι έφυγαν κυνηγημένοι ως πολιτικοί πρόσφυγες στις σοσιαλιστικές χώρες.
Στη συνέχεια έκανε ιδιαίτερη μνεία στους συντρόφους που βρέθηκαν στη Δημοτική Αρχή το 1987, με επικεφαλής τον κομμουνιστή δήμαρχο Νίκο Κουλούρη, οι οποίοι έδωσαν ονόματα αγωνιστών που πρόσφεραν τη ζωή τους στους αγώνες του ΔΣΕ, στους δρόμους της Λευκίμμης, στη γειτονιά Αναπλάδες, εκεί που χτύπαγε πολύ δυνατά η καρδιά της ΕΠΟΝ, της ΟΚΝΕ, του ΕΑΜ, του ΚΚΕ, γεγονός ανεπανάληπτο σε όλη τη χώρα. Και αυτό, όπως τόνισε, σε μια περίοδο που δεν γινότανε ιδιαίτερη αναφορά στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας και την εποποιία του.
Το μέλος του ΠΓ ξεχώρισε τις ακούραστες προσπάθειες όσων συνέβαλαν στη διάσωση της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος και της Αντίστασης στο νησί. Συγκεκριμένα, ευχαρίστησε τον δημοσιογράφο Χρήστο Κορφιάτη και τον Νίκο Ασπιώτη, καθώς το πλούσιο αρχείο του πρώτου και το βιβλίο του δεύτερου «Λεύκωμα της Αντίστασης και του Εμφυλίου» αποτέλεσαν πολύτιμες πηγές υλικού για την έκθεση της εκδήλωσης καθώς και την οικογένεια του Κώστα Κοντομάρη, γραμματέα της ΚΟΒ Λευκίμμης στις δύσκολες περιόδους της αντεπανάστασης, για την ανάδειξη της ηρωικής κληρονομιάς του τόπου.
Ιδιαίτερη μνεία έγινε στον Παπασπύρο Μοναστηριώτη γνωστό και ως «Παπατσίμπιο», για τα σπάνια ντοκουμέντα που συγκέντρωσε και εκθέτει στο μοναστήρι του Αγίου Προκοπίου στον Κάβο. Παράλληλα, έδωσε την υπόσχεση πως το Κόμμα θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να προστατευτεί και να αξιοποιηθεί πλήρως όλο αυτό το πολύτιμο υλικό, ενώ σημείωσε ότι η έρευνα για τους Λευκιμμιώτες αγωνιστές συνεχίζεται και κάλεσε τους παρευρισκόμενους να συνδράμουν με νέο υλικό, στοιχεία ή διορθώσεις.
«Η γνώση της ιστορίας μας είναι πηγή που διδάσκει, εμπνέει, διαπαιδαγωγεί»
«Η γνώση της ιστορίας μας είναι πηγή που διδάσκει, εμπνέει, διαπαιδαγωγεί, που κινητοποιεί με τόλμη και αντοχή στις σημερινές συνθήκες», ανέφερε χαρακτηριστικά επισημαίνοντας ότι οι φωτογραφίες των 200 εκτελεσθέντων κομμουνιστών της Καισαριανής προκαλούν βαθιά συγκίνηση και θαυμασμό, γιατί συμβολίζουν τον αγώνα για το γκρέμισμα της κοινωνίας των εκμεταλλευτών. Αυτοί οι λαϊκοί αγωνιστές «είχαν τις ίδιες δυσκολίες, τις ίδιες ανησυχίες, τα ίδια ιδανικά, το ίδιο Κόμμα που τους ατσάλωσε για να έχουν σήμερα συνεχιστές. Πολλούς, χιλιάδες, που βαδίζουν στον ίδιο δρόμο. Που βαδίζουν τον δρόμο της ανατροπής!»
Αυτός ο δρόμος είναι η μόνη πραγματική πολιτική διέξοδος για τον λαό υπογράμμισε, ο δρόμος της ανατροπής της σημερινής πολιτικής της κυβέρνησης και των αστικών κομμάτων που υπηρετούν τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ και την εμπλοκή της χώρας σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους.
Ως μόνη ουσιαστική λύση πρόβαλε τη σοσιαλιστική προοπτική, την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας με γνώμονα τις διευρυμένες λαϊκές ανάγκες. Παράλληλα, απηύθυνε αγωνιστικό κάλεσμα σε εργαζόμενους, νέους αλλά και σε πολλούς και πολλές που κατά καιρούς ακούμπησαν στον ΣΥΡΙΖΑ και είναι απηυδισμένοι από αυτό το σκηνικό που βλέπουν, να συμπορευτούν με το ΚΚΕ, παρά τις ενστάσεις ή τις επιμέρους διαφωνίες τους, τη μόνη συμπαγή, σταθερή και αξιόπιστη πολιτική δύναμη.
«Μία ζωή φωτεινό παράδειγμα»
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η παρουσία στην εκδήλωση του συντρόφου Γιώργου Καλογερόπουλου, αγωνιστή της ΕΑΜικής Αντίστασης, τον όποιο τίμησε για την προσφορά του και την δράση του η ΤΕ Κέρκυρας με αναμνηστική πλακέτα που του παρέδωσε ο Νίκος Σοφιανός.
Ο σύντροφος Γιώργος Καλογερόπουλος γεννήθηκε το 1933 στις Ριγγλάδες της Λευκίμμης. Από τα παιδικά του ακόμη χρόνια ήρθε σε επαφή με τις αξίες και τα ιδανικά της Εθνικής Αντίστασης και της οργανωμένης πάλης. Σε ηλικία μόλις οκτώ ετών συμμετείχε στα Αετόπουλα, συμβάλλοντας με τις δικές του δυνάμεις στον αγώνα ενάντια στη ναζιστική κατοχή.
Από τα χρόνια εκείνα ξεχωρίζει η συμμετοχή του στη διάσωση Αμερικανών αεροπόρων, όταν το αεροπλάνο τους κατέπεσε στην περιοχή τον Νοέμβριο του 1943. Ανέλαβε να μεταφέρει ένα σημείωμα, το οποίο έκρυψε στο στόμα του, προκειμένου να μπορέσει να περάσει από γερμανικό μπλόκο. Με την τόλμη και την αποφασιστικότητα που τον χαρακτήριζαν από μικρό, κατάφερε να αποφύγει το μπλόκο και να παραδώσει το σημείωμα στον άνθρωπο που του είχε υποδειχθεί.
Λόγω του νεαρού της ηλικίας του δεν εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ. Μαζί όμως με άλλους δύο Λευκιμμιώτες συνέβαλε έμπρακτα στις δραστηριότητες και τις εκδηλώσεις της ΕΑΜικής Αντίστασης, συμμετέχοντας, μεταξύ άλλων, στην προετοιμασία και την πραγματοποίηση θεατρικών παραστάσεων.
Η αγωνιστική του διαδρομή συνεχίστηκε και στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν την απελευθέρωση. Σε ηλικία 19 ετών κλήθηκε, μαζί με άλλους έξι νέους, να υπηρετήσει στον στρατό. Ο προορισμός τους ήταν η Μακρόνησος, τόπος εξορίας και βασανισμού χιλιάδων αγωνιστών. Μπροστά στην προοπτική αυτή, ο Γιώργος Καλογερόπουλος και οι σύντροφοί του αποφάσισαν να φύγουν από την Ελλάδα και με μια βάρκα έφτασαν στην Αλβανία όπου παρέμεινε για επτά χρόνια, εργαζόμενος ως μαραγκός.
Στη συνέχεια αποφασίστηκε η επιστροφή του στην Ελλάδα με παράνομο τρόπο, προκειμένου να συμβάλει στην ανασυγκρότηση της κομματικής δουλειάς. Κατά την επιστροφή του συνελήφθη από τις αρχές. Μετά τις ανακρίσεις οδηγήθηκε στις φυλακές Ιωαννίνων, όπου παρέμεινε για δύο χρόνια. Εκεί υπέστη φριχτά βασανιστήρια και αφόρητες πιέσεις, με σκοπό να αποκαλύψει στοιχεία για τη δράση και τους συντρόφους του. Παρά τα όσα υπέστη, δεν λύγισε.
Ακολούθησαν δύο στρατοδικεία. Στο πρώτο κατηγορήθηκε για κατασκοπεία. Στο δεύτερο, το κατηγορητήριο ήταν ακόμη βαρύτερο: προδότης, κατάσκοπος και εγκληματίας. Ο σ. Γιώργος Καλογερόπουλος καταδικάστηκε σε θάνατο.
Η εκτέλεσή του αποτράπηκε χάρη στη μαζική κινητοποίηση του λαού των Ιωαννίνων. Η συμμετοχή του λαού ήταν τέτοια, ώστε οι δρόμοι γύρω από τα δικαστήρια πλημμύρισαν από κόσμο, ασκώντας αποφασιστική πίεση για τη σωτηρία του.
Μέσα στις πιο δύσκολες στιγμές, η στάση του Γιώργου Καλογερόπουλου ήταν ξεκάθαρη και αμετακίνητη. Η απολογία του αποτύπωνε τη βαθιά του πίστη στον αγώνα και την αντίληψή του για την πραγματική έννοια του πατριωτισμού: «Είμαι Έλληνας, είμαι πατριώτης και αγωνίζομαι για τη χώρα μου».
Μετά την αποφυλάκισή του συμμετείχε στην ΕΔΑ. Στη συνέχεια βρέθηκε στην Αθήνα, στην περιοχή των Λιοσίων, όπου οργανώθηκε στο Κόμμα στη δεκαετία του ‘60. Τα τελευταία χρόνια βρίσκεται στην Λευκίμμη, όπου δίνει τις μάχες του μέσα από τις γραμμές του Κόμματος.
Κυριολεκτικά μία ολόκληρη ζωή που υπηρέτησε με συνέπεια και αφοσίωση την υπόθεση της εργατικής τάξης, τον αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και τις αξίες και τα ιδανικά του ΚΚΕ. Μία ζωή φωτεινό παράδειγμα, μια δύσκολη αλλά όμορφη διαδρομή.
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με συναυλία του συνθέτη Σπύρου Σαμοΐλη με τραγούδια δικά του αλλά και μεγάλων συνθετών του λαού μας όπως ο Μίκης Θεοδωράκης. Τραγούδησαν οι Βασίλης Γισδάκης, Κώστας Χρυσικόπουλος, Κατερίνα Σαμοΐλη, Φαίη Κάντα – Σαμοΐλη και Νίκος Μοιρισκλάβος, ενώ την ώρα της συναυλίας προβλήθηκε βίντεο με φωτογραφικό και κινηματογραφικό υλικό με στιγμές της ζωής των ανταρτών του Δημοκρατικού Στρατού. Η συναυλία κορυφώθηκε με τους παρευρισκόμενους όρθιους να σφίγγουν τις υψωμένες τους γροθιές και τους συντελεστές να τραγουδούν τον Ύμνο της Διεθνούς.
ΠΗΓΗ: 902.gr
