Έφυγε από τη ζωή σήμερα σε ηλικία 79 ετών ο Σπύρος Χαλβατζής, ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ. Γεννημένος το 1947 στην Κοζάνη, φοίτησε στο νυχτερινό Γυμνάσιο ενώ παράλληλα εργαζόταν ως γουνεργάτης στην Καστοριά.
Από νεαρή ηλικία ανέπτυξε έντονη πολιτική δράση. Διετέλεσε γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ, θέση στην οποία εξελέγη στο 2ο Συνέδριό της και παρέμεινε μέχρι το 1986. Παράλληλα, για πολλά χρόνια υπήρξε μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, στο οποίο εξελέγη για πρώτη φορά στο 10ο Συνέδριο του κόμματος.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας υπέστη διώξεις και εξορίες. Ως γραμματέας της Νεολαίας Λαμπράκη στον νομό Καστοριάς συνελήφθη το 1967 και εξορίστηκε διαδοχικά στη Γυάρο, στο Λακκί της Λέρου, στον Ωρωπό και στη Μακρόνησο.
Τον Νοέμβριο του 1973, μία εβδομάδα μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, συνελήφθη και οδηγήθηκε εκ νέου στη Γυάρο.
Μετά τη Μεταπολίτευση συνέχισε την πολιτική του πορεία, τόσο μέσα από το ΚΚΕ όσο και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Από το 1994 έως το 2002 διετέλεσε νομαρχιακός σύμβουλος Αθηνών, ενώ από το 2002 έως το 2007 ήταν δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων. Το 2007 εξελέγη βουλευτής Β’ Αθηνών με το ΚΚΕ.
Ήταν παντρεμένος με τη Μαριάνθη Αλειφεροπούλου και είχε δύο παιδιά.
Οι επισκέψεις στην Κέρκυρα και μια ιστορία…
►Τον Μάρτιο του 2001, ενόψει των δημοτικών και νομαρχιακών εκλογών τότε, ο Σπύρος Χαλβατζής είχε περιοδεύσει στην Κέρκυρα και είχε δώσει συνέντευξη τύπου. ««Το θέμα δεν είναι αν οι υποψήφιοι για την Τοπική Αυτοδιοίκηση θα είναι τίμιοι και ικανοί ή αν θα είναι καλοί διαχειριστές, αλλά αν έχουν τις εγγυήσεις με βάση την προηγούμενη θητεία τους ή τη γενικότερη κοινωνική, πολιτική δράση τους και τα προγράμματά τους να φτάσουν ως την απειθαρχία στις εντολές, με στόχο να συμβάλλουν στην οργάνωση του λαού κατά της ανεργίας, την πολιτική κατά του πολέμου, κατά των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων» είχε πει χαρακτηριστικά.
►Τον Νοέμβριο του 2004 σε περιοδεία του στην Κέρκυρα είχε επισκεφθεί το Νοσοκομείο του νησιού και εν συνεχεία ήταν ομιλητής στον «Φοίνικα» (ωραία χρόνια, που λειτουργούσε ακόμη το θέατρο). Είχε πει τότε ότι υπάρχει άμεση ανάγκη να εκσυγχρονιστεί το Νοσοκομείο και να καλυφθούν όλες οι θέσεις του οργανογράμματος γιατί «με μαθηματική ακρίβεια επιδιώκουν να δώσουν την υγεία σε ιδιώτες. Σήμερα είναι 50% των θέσεων κενές, αύριο θα είναι περισσότερες και μεθαύριο κανένας γιατρός δεν θα θέλει να δουλέψει σε ένα Νοσοκομείο με υπερεργασία και κάκιστες συνθήκες εργασίας».
Περιοδεία είχε πραγματοποιήσει στην Κέρκυρα και τον Δεκέμβριο του 2005.
►Τον Ιούνιο του 2008 είχε έρθει στην Κέρκυρα εν μέσω ταραχών, με τα ΜΑΤ να φυλάνε τον εργολάβο για να κατασκευάσει τον ΧΥΤΑ Ν. Κέρκυρας, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις. «Ζητάμε άμεση απόσυρση των ΜΑΤ που τρομοκρατούν και προκαλούν τον κόσμο, να σταματήσουν οι εργασίες στον ΧΥΤΑ, να υπάρξει σχεδιασμός και ενημέρωση του λαού. Να ελεγχθούν οι υπεύθυνοι για τις βιαιοπραγίες και να αποδοθούν ευθύνες. Διαμηνύουμε ότι ο ΧΥΤΑ δεν θα λειτουργήσει. Κανένα έργο που δεν έχει τη λαϊκή συναίνεση δεν προχωρά, καμία προσπάθεια ερήμην του λαού δεν τελεσφορεί», είχε πει ανάμεσα στα άλλα.
Την ίδια εποχή ο Σπύρος Χαλβατζής, μαζί με τον τότε βουλευτή Κέρκυρας του ΚΚΕ Μπάμπη Χαραλάμπους είχαν παραβρεθεί στη νεκρώσιμη ακολουθία για την Μαρία Κουλούρη, που είχε χάσει τη ζωή της στα τραγικά επεισόδια για την κατασκευή του ΧΥΤΑ Λευκίμμης.
► Ο Σπύρος Χαλβατζής είχε διατελέσει πρόεδρος του Συνδέσμου Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974. Με τη δικτατορία του ’67, εικοσάχρονος συλλαμβάνεται μαζί με χιλιάδες άλλους αγωνιστές από τη Χούντα και βιώνει φυλακίσεις και εξορίες για τρεισήμισι χρόνια σε Γυάρο, Λέρο και Ωρωπό.
Την Γυάρο την έλεγε «θανατονήσι». Εκεί είχε περιοριστεί σε έναν στενό χώρο φυλακής. Τον μοιράζεται με έναν Κερκυραίο, τον εργάτη Γιώργο Αλεξάκη από τους Δουκάδες. Αργότερα λέει σε συνεντεύξεις του ότι είχαν όλο και όλο να μοιραστούν 1 -1,5 ποτήρι νερό την ημέρα, αλλά άντεξαν και στήριζαν ο ένας τον άλλο. Μιλά με αγάπη για τον κερκυραίο σύντροφο και συγκρατούμενό του, ο οποίος αργότερα διατέλεσε και δημοτικός σύμβουλος Κέρκυρας για δύο τετραετίες.
Αντίο…
Ο Σπύρος Χαλβατζής υπήρξε ένας εξαιρετικά ευγενής άνθρωπος. Παθιασμένος και ανυποχώρητος στις απόψεις του, με τη ζωή του στενά συνδεδεμένη με τους αγώνες και το ΚΚΕ, έντιμος και ιδεολόγος. Του άρεσε η συζήτηση και απαντούσε πάντα με μειλίχιο και συγκροτημένο τρόπο. Είχα την τιμή να τον γνωρίσω και να συζητήσω αρκετές φορές μαζί του.
Ένας λεβέντης άνθρωπος με απαράμιλλή γλυκύτητα και απλότητα, που δεν έκανε ιδεολογικές εκπτώσεις. Αυτή η απλότητά του ήταν που τον έκανε τόσο αγαπητό στον κόσμο.
Συλλυπητήρια στην οικογένειά του και τους συντρόφους του στο ΚΚΕ.
