Ο Σπύρος Ζουμπουλίδης πραγματοποίησε ομιλία στην Ημερίδα με Θέμα: «Πρόσβαση στην Τέχνη μέσω της Τέχνης»
Αναλυτικά, η ανακοίνωση:
Ως Σύλλογος Γονέων Κηδεμόνων και Φίλων Ατόμων με Αναπηρία Κέρκυρας θέλουμε να ευχαριστήσουμε θερμά το Τμήμα Τεχνών, Ήχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου, για την τιμητική πρόσκλησή του να συμμετάσχουμε και μάλιστα με εισήγηση στην Ημερίδα του με Θέμα: «Πρόσβαση στην Τέχνη μέσω της Τέχνης», ένα δύσκολο, πολυδιάστατο, αλλά και εξειδικευμένο θέμα που απασχολεί χιλιάδες άτομα με αναπηρία, χρόνιες και σπάνιες παθήσεις, που για να το αναπτύξεις σε όλες τις πτυχές του, χρειάζεται επιστημονική γνώση, βιωματική εμπειρία, κοινωνικοσυνδικαλιστική δράση και συμμετοχή.
Ο Σύλλογός μας είναι μέλος της Τριτοβάθμιας Οργάνωσης του Αναπηρικού Κινήματος της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣΑμεΑ) και της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων Ατόμων με Αναπηρία (ΠΟΣΓΚΑμεΑ), ιδρύθηκε και δραστηριοποιείται από το 1993 μ΄ ένα σημαντικό και πολυσχιδές έργο, το οποίο είναι γνωστό και εκτός Κέρκυρας και είναι πιστοποιημένος από το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, ως Φορέας Υλοποίησης Προγραμμάτων Κοινωνικής Φροντίδας.Κύριες δράσεις του σήμερα είναι η κοινωνική, εκπαιδευτική, κοινωνικοσυνδιαλιστική και αλληλέγγυα υποστήριξη των γονέων των ατόμων με αναπηρία, μέσω του Κέντρου Διημέρευσης και Ημερήσιας Φροντίδας Ατόμων με Αναπηρία «Η ΜΕΛΙΣΣΑ», το οποίο φιλοξενεί 25 ωφελούμενους και απασχολεί 14 εργαζόμενους όλων των επιστημονικών ειδικοτήτων, της συνεργασίας και υποστήριξης των Σχολικών Μονάδων Ειδικής Αγωγής του Κέντρου Ιατρικής, Ψυχολογικής και Κοινωνικής Υποστήριξης, του Κέντρου Πληροφόρησης Ατόμων με Αναπηρία και της συνεργασίας του με το Ινστιτούτου ΙΝ ΕΣΑμεΑ για την υλοποίηση Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων υποστήριξης των Ατόμων με Αναπηρία και των οικογενειών τους.
Έχει διαπιστωθεί ότι ο μέσος όρος του πληθυσμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι 13% και στην Ελλάδα 10%, ένας αρκετά μεγάλος αριθμός και τίθεται εύλογα το ερώτημα, γιατί δεν βλέπουμε στην καθημερινότητά μας άτομα με αναπηρία;
Διότι αφενός μεν δεν είναι σε όλα τα άτομα με αναπηρία ορατή η αναπηρία τους, αφετέρου στα άτομα που είναι ορατή, λόγω έλλειψης προσβασιμότητας μένουν αποκλεισμένοι στο σπίτι τους για να αποφύγουν ταλαιπωρία και κούραση και γιατί όχι ένα ταπεινωτικό αποκλεισμό, μετατρέποντας τους σε παθητικούς και αόρατους πολίτες, ζώντας στο περιθώριο, αποδέκτες ενός πενιχρού προνοιακού αναπηρικού επιδόματος, αντί σε ισότιμους, ενεργούς και χρήσιμους πολίτες σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής και τις δραστηριότητες της κοινωνίας
Με τον όρο «προσβασιμότητα» νοείται το χαρακτηριστικό του περιβάλλοντος, που επιτρέπει σε όλα τα άτομα χωρίς διακρίσεις φύλου, ηλικίας, εθνικότητας και επί του προκειμένου αναπηρίας, να έχουν πρόσβαση σε αυτό, δηλαδή να μπορούν αυτόνομα, με ασφάλεια και με άνεση να προσεγγίσουν και να χρησιμοποιήσουν τις υποδομές, τις υπηρεσίες (συμβατικές και ψηφιακές) και τα αγαθά που διατίθενται στο συγκεκριμένο περιβάλλον.»
Παράλληλα δε, εκτός από τη φυσική προσβασιμότητα, έχουμε και την λειτουργικότητα, αλλά και την δυνατότητα για επικοινωνία και πληροφόρηση, που καθορίζουν στην ουσία το βαθμό αυτονομίας του ατόμου σε σχέση με το περιβάλλον (φυσικό, δομημένο και ψηφιακό). Αναφερόμαστε δηλαδή σε προσβάσιμες στο άτομο υποδομές, υπηρεσίες, εξοπλισμούς, αγαθά. Αναγκαία προϋπόθεση είναι η εφαρμογή της προσβασιμότητας σε όλους τους τομείς προγραμματισμού (π.χ. περιβάλλοντος, πολεοδομικού σχεδιασμού, μεταφορών, υγείας, έρευνας, τεχνολογικής ανάπτυξης, παιδείας, εργασίας, υγείας, πολιτισμού).Η ανάπτυξη μεμονωμένων εφαρμογών οδηγεί αποδεδειγμένα σε απαξίωση των εφαρμογών αυτών και σε διαιώνιση των διακρίσεων και της περιθωριοποίησης. Για παράδειγμα ένα μεμονωμένο προσβάσιμο κτίριο, χωρίς προσβάσιμα πεζοδρόμια γύρω από αυτό και χωρίς προσβάσιμη συγκοινωνία από και προς αυτό, στην ουσία αποκλείει το άτομο με κινητική αναπηρία μέσα σε αυτό, με συγκεκριμένα παραδείγματα τα 5άστερα ξενοδοχεία που προσφέρουν προσβασιμότητα στην ρεσεψιόν και σε άλλους χώρους της υποδοχής, αλλά δεν διαθέτουν προσβάσιμες τουαλλέτες στις αίθουσες συνεδρίων και προσβάσιμα δωμάτια, ή τα μουσεία που διαθέτουν προσβάσιμες εισόδους αλλά όχι όλους τους χώρους εκθεμάτων.
Η προσβασιμότητα δεν είναι παραχώρηση, δεν είναι διευκόλυνση, είναι δικαίωμα σύμφωνα με την Εθνική και Ευρωπαϊκή νομοθεσία και δεν αφορά το 10% των Ατόμων με Αναπηρία, αλλά το 50 % των πολιτών κάθε κοινωνίας, συμπελαμβανομένων τα άτομα τρίτης ηλικίας, τα άτομα με χρόνιες και σπάνιες παθήσεις, τις μητέρες με καροτάκι, σύμφωνα με την πρόσφατη μελέτη του Σχεδίου Αστικής Προσβασιμότητας του Δήμου Κεντρικής, στην οποία ο Σύλλογός μας όχι μόνο συμμετείχε με συγκεκριμένες προτάσεις, αλλά στη συνέχεια παρουσίασε στα τοπικά ΜΜΕ την υπάρχουσα ελλιπέστατη προσβασιμότητα στον Δήμο Κεντρικής Κέρκυρας με στοιχεία και φωτογραφίες, διότι σαν αναπηρικό κίνημα κατακτούμε και επιλύουμε τα προβλήματα και τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία σύμφωνα με την αρχή της δικαιωματικής προσέγγισης της υπάρχουσας Εθνικής και Ευρωπαϊκής Νομοθεσίας.
Η κοινωνική Συνοχή για να εξασφαλίσει την ευημερία των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων και ιδιαίτερα των Ατόμων με Αναπηρία και την ενεργή συμμετοχή τους στα δρώμενα της κοινωνίας, καλύπτεται από το παρακάτω Ελληνικό και Ευρωπαϊκό Δίκαιο:
1.Το Σύνταγμα της Ελλάδας (άρθρα 16 και 21).
2.Την Διεθνή Σύμβαση Δικαιωμάτων Ατόμων με Αναπηρία (Ν. 4074/2012).
3.Τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
4.Εθνικό Σχέδιο Δράσης για τα Άτομα με Αναπηρία.
Η τέχνη αποτελεί μια ισχυρή μορφή έκφρασης εμπλουτίζοντας ποιοτικά τις ζωές μας και πολύ περισσότερο στα άτομα με αναπηρία δίνει την δυνατότητα να προκαλεί συναισθήματα και να ενθαρρύνει τον στοχασμό τους, αναδεικνύοντας την αυτοέκφραση, την θεραπεία και την προσωπική ανάπτυξη.
Η διασταύρωση της τέχνης με την αναπηρία ανοίγει έναν κόσμο δυνατοτήτων, αμφισβητώντας τις παραδοσιακές έννοιες της ικανότητας και διευρύνοντας την κατανόησή μας για την καλλιτεχνική δημιουργικότητα. Μέσα από διάφορα καλλιτεχνικά μέσα, όπως η ζωγραφική, η γλυπτική, η μουσική, ο χορός και το θέατρο, τα άτομα με αναπηρία μπορούν να εκφραστούν, να αμφισβητήσουν τα στερεότυπα και να επικοινωνήσουν τις εμπειρίες τους .
Δυστυχώς όμως σήμερα παρά τις σημαντικές προσπάθειες για βελτιώσεις τα περισσότερα πολιτιστικά κτίρια και μουσεία δεν είναι προσβάσιμα όχι μόνο στην αρχιτεκτονική προσβασιμότητα, αλλά στην ψηφιακή και στην προσβασιμότητα των ατόμων με αισθητηριακές αναπηρίες (τυφλοί, κωφοί).
