Την Τετάρτη 25 του Μάρτη η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε ψήφισμα που κατέθεσε η Γκάνα αναγνωρίζοντας τη Διατλαντική Δουλεία ως το «Σοβαρότερο Έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας». Το ψήφισμα υποστήριξαν 123 χώρες. Οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και η Αργεντινή τάχθηκαν κατά, ενώ 52 χώρες απείχαν -μεταξύ αυτών χώρες της Ε. Ε. και η Βρετανία.
Μεταξύ των χωρών που γύρισαν επιδεικτικά την πλάτη τους στις χώρες των σκλάβων και συντάχτηκαν με ευρωπαϊκές πρώην αποικιοκρατικές χώρες είναι και η Ελλάδα, η οποία δεν καταδίκασε το παγκόσμιο έγκλημα με τα 12,5 εκατομμύρια Αφρικανούς σκλάβους από τον 16ο μέχρι ακόμα και τον 20ο αιώνα.
Αυτός ο αριθμός δεν περιλαμβάνει τα εκατομμύρια που σφαγιάστηκαν κατά την αρπαγή των θυμάτων, ούτε όσους ξεψύχησαν από εξάντληση στο δρόμο μέχρι τις αφρικανικές ακτές, ακόμα κι αυτούς που πέθαναν στις γαλέρες και τα πτώματα τους πετάχτηκαν στη θάλασσα.
Η Μεγάλη Βρετανία απείχε τιμώντας έτσι τη μνήμη του μεγαλύτερου δουλέμπορου, Έντουαρντ Κόλστον, που το χάλκινο άγαλμά του «στόλιζε» το Κέντρο του Μπρίστολ από το 1895. Στις 7 Ιουνίου του 2020 οι διαδηλωτές του κινήματος “Black Lives Matter” (Οι ζωές των μαύρων μετράνε) το γκρέμισαν και στη συνέχεια το «έπνιξαν» στο λιμάνι του Μπρίστολ, εκεί όπου ξεφόρτωνε ο Έντουαρντ Κόλστον ένα μέρος από τα 3,2 εκατομμύρια Αφρικανούς σκλάβους βρετανικής ιδιοκτησίας.
Η Γαλλία δεν ήταν δυνατόν να μην απέχει ως ένα από τα ισχυρότερα αποικιακά κράτη. Το 1685, επί βασιλείας Λουδοβίκου ΙΔ΄, θεσπίστηκε ο «Μαύρος Κώδικας». Το νομικό αυτό κείμενο ρύθμιζε τη ζωή, τη θρησκεία και τις ποινές των σκλάβων στις γαλλικές αποικίες. Διατηρεί και σήμερα αποικίες σε υπερπόντια εδάφη.
Η Πορτογαλία απείχε ως η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που ξεκίνησε το υπερατλαντικό δουλεμπόριο προς τη Βραζιλία και ως η τελευταία που το σταμάτησε. Εκεί μετέφερε περισσότερους σκλάβους από οποιαδήποτε άλλη χώρα, καλύπτοντας σχεδόν το 39% του συνολικού αριθμού.
Η Ολλανδία απείχε επίσης, επειδή μέσω της Ολλανδικής Εταιρείας Δυτικών Ινδιών τον 17ο αιώνα κράτησε με τεράστιο αριθμό σκλάβων το μονοπώλιο στο μοσχοκάρυδο, εξοντώνοντας παράλληλα τον ινδονησιακό πληθυσμό των νησιών Μπάντα. Από το 1945 ως το 1949 διατήρησε τον έλεγχο της Ινδονησίας πνίγοντας τους ντόπιους στο αίμα.
Το Βέλγιο απείχε κι αυτό για λόγους αίματος, αφού το «Ελεύθερο Κράτος του Κονγκό» ήταν η ιδιοκτησία «καουτσούκ» του Λεοπόλδου του Β’ με «χόμπι» ακρωτηριασμούς, βασανισμούς και βιασμούς των ιθαγενών. Αυτή η περίοδος καταγράφηκε σαν μια από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες της Ιστορίας.
Η Ισπανία απείχε για «ιστορικούς» βέβαια λόγους, όταν από την εποχή του Κολόμβου (1492) η εξόντωση των αυτόχθονων της Νότιας και Κεντρικής Αμερικής χαρακτηρίστηκε «Μεγάλος Θάνατος» (Great Dying), παράλληλα με την καταστροφική λεηλασία του πολιτισμού των ιθαγενών φυλών που αντικαταστάθηκε από τον αναγκαστικό καθολικισμό.
Η Γερμανία, η Δανία, η Σουηδία και η Ιταλία είχαν τους λόγους να απέχουν γιατί και αυτές οι χώρες ρούφηξαν αίμα και «λίπος» σκλάβων.
Η Ελλάδα, όμως, που όχι μόνο δεν είχε καμιά συμμετοχή σ’ αυτό το «Διατλαντικό Έγκλημα», αλλά αντιθέτως υπήρξε θύμα μακραίωνης σκλαβιάς και λεηλασίας των πολιτιστικών θησαυρών της, γιατί απείχε;
Ευρωπαϊκές χώρες που αρνήθηκαν να υποστηρίξουν το ψήφισμα, αρνούνται και να επιστρέψουν τους πολιτιστικούς θησαυρούς που λεηλάτησαν από τις τότε αποικίες τους. Ό,τι συμβαίνει δηλαδή και με τα κλεμμένα «Μάρμαρα του Παρθενώνα» (Ελγίνεια Μάρμαρα) που οι βρετανοί κλεπταποδόχοι αρνούνται να τα επιστρέψουν στη χώρα μας.
Η άρνηση της ελληνικής κυβέρνησης να υποστηρίξει το ψήφισμα του ΟΗΕ είναι μια ακόμα Κατάντια…
