Το Μποσκέτο είναι ο κάποτε καλοδιατηρημένος «κήπος των Θεών», σύμφωνα με τους αδερφούς Ντάρελς. Ακόμα κι αν δεν είναι όμως των «θεών», είναι σίγουρα για τους θνητούς επισκέπτες του ένας χώρος όπου μπορούσαν να απολαύσουν ένα υπέροχο περιβάλλον. Παρτέρια όμορφα διαρρυθμισμένα, κατάφυτα με λουλούδια της εποχής, «βάσκες» καθαρές με χρυσόψαρα και στο βάθος το μικρό σπιτάκι του, τότε, κηπουρού-ανθοκόμου Βρανίκα!
Για χρόνια έμεναν προσεγμένα και προστατευμένα από την αδυσώπητη φθορά του χρόνου τα σιδερένια κιγκλιδώματα, τα πέτρινα σκαλοπάτια και τα τοιχία ειδικά εκείνα προς την πλευρά της τάφρου του παλαιού Κάστρου. Και όλα αυτά όχι με φοβερές πολυδάπανες παρεμβάσεις, αλλά με συνεχείς νοικοκυρεμένες επεμβάσεις προκειμένου να διατηρήσουν μια αξιοπρεπή εικόνα του κήπου των δημοτών και όχι φυσικά των θεών…
Σήμερα… μπετόβεργες μπηγμένες στο χώμα, τυλιγμένες με μια πλαστική μεμβράνη, όμοια ακριβώς μ’ αυτή που κυματίζει στο ερείπιο «Ασάνη», για να «προστατεύσουν», υποτίθεται επισκέπτες από το τοιχίο, που γέρνει κατά μήκος του κήπου επικίνδυνα, προς την τάφρο του παλαιού Κάστρου. Μαζί με το τοιχίο και με τη σκουριασμένη σιδεριά του, κινδυνεύει και το άγαλμα του Γκίλφορδ, να «προσγειωθεί» κάποια στιγμή στον αποκάτω τεκενεδομαχαλά!
Αυτά τα «προστατευτικά» εφευρήματα τοποθετήθηκαν ως συνήθως «προσωρινά», μέχρι κάποτε ν’ αρχίσουν οι εργασίες αποκατάστασης, επαληθεύοντας το γνωστόν, ουδέν μονιμότερο του προσωρινού∙ παγιώνοντας τη γνωστή εικόνα των εν αναμονή ερειπίων… Παρακάτω «βάσκες» με βουρκόνερα που φιλοξενούν όχι πλέον χρυσόψαρα όπως κάποτε, αλλά απειλητικά σμήνη κουνουπιών και σκνιπιών!
Παρ΄ όλα αυτά εκεί, στον «Κήπο των Θεών» με τις μπετόβεργες, τις προστατευτικές πλαστικούρες, τα επικίνδυνα κεκλιμένα τοιχία, στο βασίλειο της σκουριάς, δείγματα όλα μιας ανύπαρκτης στοιχειώδους συντήρησης, τον περασμένο Σεπτέμβρη διοργανώθηκε προς τιμή των αδελφών Gerald και Lawrence Durrell πανηγυρική εκδήλωση!
Έτσι ευκαιρίας δοθείσης, με πανηγυρικούς, μουσικές και κόκκινα χαλιά, το χάλι μας «κρύφτηκε» γι’ ακόμα μια φορά…
Ο περιπατητής
