Ο βουλευτής Κέρκυρας του ΠΑΣΟΚ Αλέξανδρος Αυλωνίτης ζήτησε από τη Βουλή σαφείς απαντήσεις από την κυβέρνηση για την εξωτερική πολιτική, κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου «Ενίσχυση λειτουργίας Οργανισμών Λιμένων».
Η ομιλία του βουλευτή Κέρκυρας του ΠΑΣΟΚ Αλέξανδρου Αυλωνίτη στη Βουλή, κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου για τους Οργανισμούς Λιμένων.
Αναφερόμενος στον διάλογο ανάμεσα στην Ελλάδα και τις Ηνωμένες Πολιτείες, υποστήριξε ότι οι κοινές επιδιώξεις πρέπει να συνοδεύονται από κοινές αξίες και συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Κατά την τοποθέτησή του, η επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο άφησε αναπάντητα ερωτήματα, και ζήτησε από την κυβέρνηση να εξηγήσει ποιο συγκεκριμένο όφελος εξασφαλίστηκε για τη χώρα.
Το ζήτημα της ακρίβειας
Στη συνέχεια, ο βουλευτής Κέρκυρας στράφηκε στο ζήτημα της ακρίβειας. Είπε ότι οι τιμές σε τρόφιμα, ενοίκια και θέρμανση εξαντλούν τους πολίτες, ενώ ολόκληροι επαγγελματικοί κλάδοι αγωνίζονται να επιβιώσουν.
Κατά τον ίδιο, η κυβέρνηση ζητά την ψήφιση επιδότησης χωρίς να προσδιορίζει ούτε το ύψος της ανά λίτρο ούτε το δημοσιονομικό κόστος, την ίδια στιγμή που απαιτεί διαρκώς κοστολογημένες προτάσεις από την αντιπολίτευση.
Οι δύο τροπολογίες
Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κατέθεσε δύο τροπολογίες. Η πρώτη αφορά τους επαγγελματίες αλιείς και προβλέπει έκτακτη ενίσχυση ανά επιλέξιμο λίτρο καυσίμου, έως τις 31 Δεκεμβρίου 2026, εντός των ευρωπαϊκών ορίων.
Η δεύτερη αφορά τη νησιωτική Ελλάδα και προβλέπει μείωση των συντελεστών ΦΠΑ κατά 30% σε όλα τα νησιά έως 3.100 κατοίκους, από την 1η Ιανουαρίου 2027. Για τα μεγαλύτερα νησιά, έως 130.000 κατοίκους, όπως η Κέρκυρα, η τροπολογία προβλέπει μηχανισμό αντισταθμιστικής απόδοσης εσόδων ΦΠΑ, για τοπικές ανάγκες και υποδομές.
«Νησιωτική πολιτική στην πράξη»
Ο Αυλωνίτης ρώτησε πού είναι η ισότιμη μεταχείριση και η μέριμνα για τους νησιώτες από την κυβέρνηση, επισημαίνοντας ότι ακόμη και το Μεταφορικό Ισοδύναμο έχει απαξιωθεί από το αρμόδιο υπουργείο, με πληρωμές να εκκρεμούν επί πολλούς μήνες.
Κατέληξε λέοντας ότι αυτό που προτείνει το ΠΑΣΟΚ είναι νησιωτική πολιτική στην πράξη, δηλαδή να αναγνωρίζεται το πρόσθετο κόστος και να επιστρέφει στα νησιά μέρος του πλούτου που παράγουν.
