Προχτές συμπληρώθηκαν 25 χρόνια, από την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 όταν το αεροπλάνο που εκτελούσε την πτήση 11 της American Airlines από Βοστόνη για Λος Άντζελες, συντρίβεται στον Βόρειο Πύργο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη. Ένα τέταρτο αργότερα, το ίδιο συμβαίνει και με τη πτήση 175 της United Airlines, όταν το αεροπλάνο τύπου Μπόινγκ πέφτει πάνω και στο Νότιο Πύργο.
Αργότερα, ένα τρίτο αεροπλάνο, στο οποίο είχε εκδηλωθεί επίσης αεροπειρατεία, τσακίζεται πάνω στο Πεντάγωνο, ενώ και ένα τέταρτο που είχε για προορισμό το Λευκό Οίκο διαλύεται, άγνωστο γιατί, σε χωράφια στο Σάνκσβιλ της Πενσυλβάνια.
Πολλά γράφηκαν και ειπώθηκαν στη διάρκεια αυτών των εικοσιπέντε χρόνων για τους τζιχαντιστές και τις αιτίες της επιτυχίας τους και για το ότι οι ΗΠΑ «απέτυχαν» να προστατέψουν τους πολίτες τους, παρά τον φοβερό μηχανισμό ασφαλείας σε όλους τους τομείς που ομολογουμένως διαθέτουν, ή για το αν συνέβη κάτι άλλο ιδιαίτερα ανεξήγητο…
Ο καινούριος αιώνας έδειξε να ξεκινάει πολύ άσχημα, με τον διεθνή τύπο να κάνει λόγο για μια σκοτεινή εποχή, από τη στιγμή που η ισλαμιστική οργάνωση Αλ Κάιντα και ο αρχηγός της, Οσάμα Μπιν Λάντεν, αποφάσισαν να επιτεθούν στο έδαφος των ΗΠΑ με αεροπλάνα-βόμβες κηροζίνης, συντρίβοντας τους δυο δίδυμους ναούς του παγκόσμιου Καπιταλισμού.
Όμως, «ευκαιρίας δοθείσης», η 11η Σεπτεμβρίου 2001 χρησιμοποιήθηκε ως το χρήσιμο όχημα για μια πλανητική «αντιτρομοκρατική» εκστρατεία. Τους ήταν απολύτως αναγκαίο ένα τέτοιο συμβάν, που δημιούργησε παγκόσμιο σοκ, να μην πάει χαμένο και να χρησιμοποιηθεί κατάλληλα για την επιβολή της αμερικανικής ηγεμονίας στην ανατολή του 21ου αιώνα.
Έτσι, ο «αγώνας κατά της τρομοκρατίας» έφτασε σε αδιανόητες ακρότητες, ενώ επισπεύσθηκε η εισβολή των Αμερικανών σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Στην πάροδο του χρόνου η «σταυροφορία» αυτή, σύμφωνα με μελέτες «Costs of War Project», αποδείχθηκε απείρως πιο καταστρεπτική και από την ίδια την τρομοκρατία.
Τον Σεπτέμβριο του 2000 -ακριβώς έναν χρόνο πριν την 11η Σεπτεμβρίου- το νεοσυντηρητικό “Project for the New American Century” (PNAC) (Σχέδιο για τον Νέο Αμερικανικό Αιώνα), δημοσίευσε μια έκθεση 76 σελίδων με τίτλο “Rebuilding America’s Defenses” (Ανασυγκρότηση της Άμυνας της Αμερικής), έναν λεπτομερή οδηγό για την παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ στον ανατέλλοντα 21ο αιώνα.
Η φράση-κλειδί που προκάλεσε τότε αναπάντητα ερωτήματα, βρισκόταν στη σελίδα 51 αυτού του κειμένου. Εκεί αναφέρεται η ανάγκη ριζικού μετασχηματισμού του αμερικανικού στρατού και οι συντάκτες σημείωναν: «Η διαδικασία του μετασχηματισμού, ακόμη και αν επιφέρει επαναστατικές αλλαγές, είναι πιθανό να είναι μακροχρόνια, απουσία κάποιου καταστροφικού και καταλυτικού γεγονότος – όπως ένα νέο Περλ Χάρμπορ».
Ανάμεσα στην ομάδα σκέψης του “Project for the New American Century” (PNAC) υπήρξαν και αυτοί που έναν χρόνο μετά θα είχαν στα χέρια τους τα πιο κρίσιμα πόστα της κυβέρνησης του Τζορτζ Μπους τζούνιορ, όπως ο Ντικ Τσέινι (Αντιπρόεδρος), ο Ντόναλντ Ράμσφελντ (Υπουργός Άμυνας) και ο Πολ Γούλφοβιτς (Υφυπουργός Άμυνας).
Η σειρά των «συμπτώσεων» σχολιάστηκε έντονα από διεθνή ΜΜΕ όταν πλέον οι ΗΠΑ είχαν φουλάρει τις «μηχανές» για την εισβολή στο Ιράκ. Ιδιαίτερη περίπτωση επιθετικού σχολιασμού αποτέλεσε το «Fahrenheit 9/11» 2004 (Χρυσός Φοίνικας) του Μάικλ Μουρ, το πιο επιτυχημένο πολιτικό ντοκιμαντέρ στην ιστορία του κινηματογράφου.
Ο Μουρ με μια καθηλωτική προσέγγιση σχετικά για τους Δίδυμους Πύργους, άσκησε σκληρή κριτική στην κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους τζούνιορ, στα μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ και στα εταιρικά συμφέροντα που συνδέονταν με τον πόλεμο.
Αξίζει να σημειωθεί πως ο εγκέφαλος των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου, Χαλίντ Σέιχ Μοχάμεντ, βρίσκεται κρατούμενος στη στρατιωτική βάση του Γκουαντάναμο στην Κούβα από το 2003. Η δίκη του είναι σε… αναμονή για 20 ολόκληρα χρόνια!
