Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΚΚΕ
Αναλυτικά:
52 χρόνια συμπληρώθηκαν από την πτώση της Χούντας και την παράδοση της πολιτικής εξουσίας στη λεγόμενη κυβέρνηση “εθνικής ενότητας”.
Η εξέλιξη αυτή, που ακολούθησε το αποτυχημένο πραξικόπημα της δικτατορίας εναντίον του Μακαρίου και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ήταν ένα προϊόν συμβιβασμού ανάμεσα στην ηγεσία της στρατιωτικής δικτατορίας, τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και αστούς πολιτικούς ηγέτες της προδικτατορικής περιόδου, με βασικό στόχο την ενσωμάτωση της λαϊκής δυσαρέσκειας. Η όξυνση των εργατικών-λαϊκών προβλημάτων, ο ξεσηκωμός του Πολυτεχνείου και η αιματηρή καταστολή, το έγκλημα στην Κύπρο, δημιουργούσαν στους παράγοντες του συστήματος τον φόβο μιας πιο αποφασιστικής παρέμβασης του εργατικού – λαϊκού παράγοντα και αυτό έπρεπε πάση θυσία να αποφευχθεί. Έτσι, επιλέχθηκε η μετάβαση στην αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία ως η πιο ενδεδειγμένη λύση για τα συνολικά συμφέροντα της αστικής τάξης.
Τόσο η επιβολή της Χούντας, όσο και η πτώση της, αποδεικνύουν ότι η αστική τάξη δεν διστάζει να εναλλάσσει τις μορφές διαχείρισης της εξουσίας της, ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες της, με μόνιμα θύματα την εργατική τάξη και τον λαό. Άλλωστε, η ίδια η δικτατορία ήρθε για να δώσει διέξοδο στα αδιέξοδα του αστικού πολιτικού συστήματος, στηρίχτηκε στους νόμους και στους μηχανισμούς που βρήκε έτοιμους από τις προηγούμενες κυβερνήσεις για το χτύπημα του εργατικού-λαϊκού κινήματος, ενώ άσκησε μεγαλύτερη καταστολή και εντονότερη αντικομμουνιστική προπαγάνδα.
Μια τέτοια μέρα σαν τη σημερινή, θυμόμαστε και τιμούμε όλους όσοι αγωνίστηκαν εναντίον της Χούντας, συνελήφθησαν, βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν, δολοφονήθηκαν. Το ΚΚΕ τιμά με σεβασμό τις θυσίες τους, εργάζεται για να γίνει γνωστό στις νεότερες γενιές το παράδειγμα ζωής που μας προσέφεραν. Το Κόμμα μας είναι περήφανο για τη δράση των μελών και στελεχών του, καθώς και της ΚΝΕ, που συγκροτήθηκε στα σκληρά χρόνια της επταετίας, τα οποία κατάφεραν να αντιπαραθέσουν την πιο μαζική, οργανωμένη, συνεπή και σταθερή αντίσταση στη χούντα, προσφέροντας από την πρώτη στιγμή τις περισσότερες θυσίες στον αντιδικτατορικό αγώνα. Χάρη στους δεσμούς που σφυρηλάτησε και εκείνη την περίοδο με τις εργατικές-λαϊκές δυνάμεις, το ΚΚΕ επέβαλε μεταδικτατορικά και τη de facto νομιμοποίησή του. Άλλωστε, ήταν το μόνο κόμμα που στήριζε την ελπίδα για την ανατροπή της δικτατορίας στην οργανωμένη δράση του λαού, με όλες τις μορφές πάλης, γι’ αυτό και μπόρεσε να καταδικάσει ανοιχτά τα σχέδια “φιλελευθεροποίησης”, δηλαδή “μασκαρέματος” της δικτατορίας, που όλοι οι άλλοι στήριξαν.
Εκείνα τα χρόνια, το εργατικό-λαϊκό κίνημα έδειξε τη δύναμή του, ωστόσο δεν μπόρεσε να βάλει στο στόχαστρο την ίδια την καπιταλιστική εξουσία, που ήταν και η μήτρα της δικτατορίας, με αποτέλεσμα πολλά από τα αιτήματα του τότε αγώνα να παραμένουν επίκαιρα και σήμερα. Παρά τις γενικόλογες αναφορές στην “αποκατάσταση της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου”, που θα περισσέψουν και φέτος, ο εκμεταλλευτικός χαρακτήρας του σημερινού, εχθρικού για τον λαό κράτους, το συνολικό σάπισμα του καπιταλιστικού συστήματος, αναδεικνύονται από παντού.
Η υπερεκμετάλλευση στους χώρους δουλειάς, στις εισόδους των οποίων σταματά κάθε έννοια “δημοκρατίας”, τα εκατοντάδες θύματα των εργοδοτικών εγκλημάτων, όπως το πρόσφατο στον Ασπρόπυργο, η θυσία κάθε λαϊκής ανάγκης στον βωμό της πολεμικής προετοιμασίας και των ΝΑΤΟϊκών εξοπλισμών, η αξιοποίηση φασιστικών δυνάμεων που βρίσκεται σταθερά στη “φαρέτρα” του συστήματος κ.ο.κ. δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση “απόκλιση”, αλλά βασικές όψεις αυτού του καπιταλιστικού κράτους και του συστήματος της αδικίας και της εκμετάλλευσης, τις οποίες με προσήλωση υπηρετεί η κυβέρνηση της ΝΔ. Αποδεικνύουν ότι καμία “έντιμη” διαχείριση αυτού του συστήματος δεν μπορεί να υπάρξει, ούτε στη “Δευτέρα Παρουσία”, όπως υπόσχονται παλιοί και νέοι “σωτήρες”, που επιχειρούν, με τον δικό τους τρόπο, να εγκλωβίσουν και πάλι τη λαϊκή δυσαρέσκεια, να αναστηλώσουν το κύρος των θεσμών του αστικού κράτους στον λαό, πριν η αμφισβήτησή τους πάρει πιο ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά.
Τα διάφορα σκάνδαλα, στα οποία είναι βουτηγμένη και η κυβέρνηση της ΝΔ, όπως και άλλες κυβερνήσεις κατά την περίοδο της λεγόμενης “Μεταπολίτευσης”, αντικατοπτρίζουν την ίδια τη λειτουργία ενός κράτους που είναι φτιαγμένο για να υπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων κι όχι τις λαϊκές ανάγκες, ενός συστήματος στο οποίο η νόμιμη καταλήστευση του παραγόμενου πλούτου πάει χέρι-χέρι με τα φαινόμενα διαφθοράς. Αυτή την αντιλαϊκή λειτουργία του σημερινού κράτους έρχονται να θωρακίσουν και οι προτάσεις της ΝΔ για τη συνταγματική αναθεώρηση, την ουσία των οποίων δεν αμφισβητεί κανένα άλλο κόμμα πλην ΚΚΕ.
Το ΚΚΕ εξακολουθεί να βλέπει τη διέξοδο από τη σημερινή βαρβαρότητα της δικτατορίας του κεφαλαίου στη μετατροπή του λαού, από παθητικό θεατή, σε πρωταγωνιστή των εξελίξεων. Στη λαϊκή αμφισβήτηση απέναντι στο σημερινό κράτος, στις αστικές κυβερνήσεις, στην ΕΕ των λόμπι και των μονοπωλίων, βλέπει δυνατότητες για να δυναμώσει η οργανωμένη παρέμβαση του λαού, η οποία, αν συναντηθεί με την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, είναι αυτή που μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για φιλολαϊκές εξελίξεις, για τις ριζικές ανατροπές που έχει ανάγκη η πατρίδα μας. Επειδή ακριβώς το ΚΚΕ μια τέτοια πολιτική πρόταση, μπορεί, απαλλαγμένο από τις δεσμεύσεις όλων των άλλων κομμάτων, να πρωταγωνιστεί σε κάθε μάχη για το δίκιο του λαού, για τη βελτίωση της ζωής του, να αποτελεί τη μόνη πραγματική εργατική-λαϊκή αντιπολίτευση, η οποία χρειάζεται να δυναμώσει.
Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να φοβούνται την “αστάθεια” της αντιλαϊκής πολιτικής, η υλοποίηση της οποίας φέρνει μόνιμη αστάθεια στη ζωή του. Αντίθετα, αυτή είναι προϋπόθεση, μαζί με ένα πολύ πιο δυνατό ΚΚΕ, για να παλέψουν από καλύτερες θέσεις, να βάλουν “δύσκολα” στην επόμενη κυβέρνηση, που θα είναι από χέρι αντιλαϊκή, να πετύχουν νίκες, βάζοντας μπροστά τις δικές τους ανάγκες, να πιστέψουν ακόμα περισσότερο στη δύναμη που έχουν, αν το αποφασίσουν, να φέρουν τα πάνω-κάτω.
Με πίστη στη δύναμη του οργανωμένου λαού, αντλώντας δύναμη, γνώση και αντοχή από τους αγώνες των προηγουμένων γενιών, παραλαμβάνουμε τη σκυτάλη και συνεχίζουμε, μέχρι την τελική νίκη του λαού μας, την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας, της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής.
