H θέση της Νομαρχιακής του ΣΥΡΙΖΑ Κέρκυρας για το θέμα της Γαρίτσας.
Αναλυτικά:
Όλοι καταλαβαίνουμε ότι το ενδιαφέρον για αγκυροβόλιο ναυδέτων (μεγάλες ποντισμένες σημαδούρες για να ρεμετζάρουν τα σκάφη) στον όρμο της Γαρίτσας δεν προέκυψε εν αιθρία. Η συζήτηση για την ανάπτυξη του θαλάσσιου τουρισμού μετρά ήδη αρκετά χρόνια ζωής και στην Κέρκυρα ξεκίνησε από το λιμάνι της Λευκίμμης μέχρι το λιμανάκι του Αγ. Στέφανου στο Βορρά και φτάνει σήμερα στον όρμο της Γαρίτσας.
Εδώ και μερικά χρόνια η εικόνα του όρμου με τα δεκάδες αγκυροβολημένα σκάφη, μικρά και μεγάλα,προκαλεί τις δικαιολογημένες διαμαρτυρίες πολλών συμπολιτών μας. Είναι λύση το αγκυροβόλιο ναυδέτων;
Δεν θα μπούμε στις νομικές λεπτομέρειες της υπόθεσης αυτής, παρότι έχει ενδιαφέρον να γνωρίζουν όλοι ότι η Κοινή Υπουργική Απόφαση 44137/2025 έχει ήδη προκαλέσει την αντίδραση των φορέων του θαλάσσιου τουρισμού και του Ναυτικού Επιμελητηρίου Ελλάδος. Θα επιμείνουμε όμως στα εξής:
- Η αισθητική ρύπανση σε αυτόν τον πανέμορφο όρμο που αποτελεί στολίδι και σήμα κατατεθέν ολόκληρου του νησιού είναι απεχθής και δεν μπορεί να γίνεται πια ανεκτή από κανέναν κάτοικο αυτού του νησιού, Κερκυραίο ή μη.
- Η περιβαλλοντική ρύπανση από τα λύματα (black, grey) είναι ανεξακρίβωτη μεν αλλά δυνάμει υπαρκτή, χωρίς μάλιστα να υπάρχει ελεγκτικός μηχανισμός. Το σίγουρο πάντως είναι η καταστροφή της Ποσειδωνίας.
- Μπροστά σε αυτά τα δύο ζητήματα παύει να έχει σημασία αν τα σκάφη θα πληρώνουν για να δέσουν ή όχι. Εξάλλου το χρήμα θα το εισπράττει η Εφορία, αφού η θαλάσσια αυτή περιοχή ανήκει στην ΕΤΑΔ. Έτσι ορίζει ο νόμος. Για ακόμη μια φορά δηλαδή το κράτος θα καρπώνεται το όφελος και οι δημότες και το νησί θα κληθούν να διαχειριστούν τις επιπτώσεις στην καθημερινότητα.
- Από τη Μαρίνα των Γουβιών μέχρι τον Ανεμόμυλο με ενδιάμεσα την Μαρίνα megayacht, το λιμάνι, το τουριστικό καταφύγιο στο καφέ- γυαλί, το αγκυροβόλιο του ΝΑΟΚ και το αγκυροβόλιο ναυδέτων στη Γαρίτσα διαμορφώνεται ένα τοπίο θαλάσσιου τουρισμού που προσθέτει επισκέπτες , παραμορφώνει το τοπίο, δυσκολεύει τους κατοίκους στις καθημερινές τους λειτουργίες. Το θέλουμε αυτό; Αυτό είναι το σχέδιο για την πόλη της Κέρκυρας; Πόση ασχήμια και πολυκοσμία αντέχει ακόμα αυτός ο τόπος; Και ποιος θα πληρώνει τη φθορά των ανύπαρκτων υποδομών; Αυτή είναι η ανάπτυξη με αειφορία;
- Αν σε αυτά προσθέσουμε τα ξεχασμένα για την ώρα σχέδια για το πλωτό νησί στην παραλία Καλυβιώτη, τα τραγελαφικά σχέδια για λιμανάκι στην Κεραδικιά, μαζί με ό τι άλλο σκαρφιστεί ο κάθε υπεύθυνος, καταλαβαίνουμε ότι βαδίζουμε στα τυφλά, χωρίς πυξίδα κι οδηγό. Πάμε κι όπου βγει είναι το σύνθημα, πάλι και πάλι.
