Μια συνεργασία δηλαδή νότιου και δυτικού ανέμου, είναι αλήθεια κάπως ισχυρού, που πήρε τις λαμαρίνες από την παράγκα του λεγόμενου δημοτικού θεάτρου και τις προσγείωσε στη Μαντζάρου, ευτυχώς αναίμαχτα. Ίσως την επόμενη φορά ένας από τους ανεμοστρόβιλους, που τελευταία λόγω κλιματικής αλλαγής μας επισκέπτονται όλο και συχνότερα, θα παρασύρει και τα υπόλοιπα ασυντήρητα σκουριασμένα σιδηρικά και πισσόχαρτα που καλύπτουν τον «πύργο της σκηνής».
Ο αρχιτέκτονας Σακελάριος είχε σχεδιάσει μια άλλη κατασκευή, αέρινη όπως περιγραφόταν στο σχετικό σχεδιάγραμμα για τον «πύργο της σκηνής» από αλουμίνιο και γυαλί. Αλλά η τότε κακοδιαχείριση εξαφάνισε το προβλεπόμενο κονδύλι και έτσι καταλήξαμε σ’ αυτό το αποκρουστικό τσιμεντένιο κατασκεύασμα, που στη συνέχεια «ντύθηκε» ως μόνωση με ό,τι παρασύρει σκουριασμένο και σαπισμένο ο άνεμος σήμερα.
Δημοτικό Θέατρο, ένα ακόμα μνημείο διαχρονικής εγκατάλειψης τέτοιας ώστε, προκειμένου να παρακολουθήσεις κάποια θεατρική παράσταση ή μουσική εκδήλωση, θα έπρεπε να έχεις ανοίξει ακόμα και ομπρέλα. Αυτό αν είχες την ατυχία να καθίσεις στη πλευρά εκείνη που οι στάλες τις βροχής ανεμπόδιστες περνούσαν στην αίθουσα του θεάτρου, παράλληλα με ένα κρύο που σου απαγόρευε να αποχωριστείς το πανωφόρι σου. Αυτά για τους θεατές, ακριβώς τα ίδια και χειρότερα ίσχυαν και για τους καλλιτέχνες επί σκηνής.
Γενάρης του ’17 και ο διεθνούς φήμης συνθέτης και πιανίστας Στέφανος Κορκολής, μαζί με την ερμηνεύτρια Σοφία Μανουσάκη, βρέθηκαν στη σκηνή του Δημοτικού «μας» Θεάτρου, με τη θερμοκρασία στο εσωτερικό του να είναι ακόμα και κάτω από τους 9 βαθμούς Κελσίου!
Ο Στέφανος Κορκολής έπαιξε πιάνο με παγωμένα χέρια και ανάμεσα από τα μουσικά κομμάτια προσπαθούσε να τα ζεστάνει με την ανάσα του. Στο τέλος της παράστασης καρφώνοντας τους αυτοδιοικητικούς παράγοντες για τη κατάντια τους, είπε στο κοινό: «Η αγάπη σας και το χειροκρότημά σας ζέσταναν το κατά τα άλλα παγωμένο θέατρο… Ούτως ή άλλως η μουσική του Μίκη λιώνει και παγόβουνα!»
Υπήρξαν και άλλοι καλλιτέχνες, ντόπιοι ή μετακλητοί, που δοκίμασαν το φιλόξενο αρκτικό κλίμα ή ακόμα και το ψιλοβρόχι επί σκηνής δημοτικού θεάτρου, αρνούμενοι τελικά να τραγουδήσουν στην παγωνιά προστατεύοντας τις φωνητικές χορδές τους. Τα εγκατεστημένα πέντε κλιματιστικά σώματα, ασυντήρητα και πάντα νεκρά, διακοσμούσαν απλά το χώρο!
Το σημερινό του σφράγισμα είναι αποτέλεσμα διαχρονικής αφροντισιάς ανευθυνοϋπεύθυνων δημοτικών παραγόντων, που έφερε την τωρινή ερείπωση του μοναδικού χειμερινού πολιτιστικού χώρου φιλοξενίας θεατρικών παραστάσεων, συναυλιών μουσικών σωμάτων και χορωδιών, χορευτικών ομίλων και άλλων εκδηλώσεων πολιτισμού.
Η ετήσια συντήρηση του θα διατηρούσε τη λειτουργικότητα και την αξιοπρεπή εμφάνιση ενός θεάτρου της Κέρκυρας του πολιτισμού, όπως συνηθίζεται να λέγεται με κάποιο ίχνος κομπασμού, όσο το οστριογάρμπη δεν ξεγύμνωνε εντελώς την πραγματικότητα όπως προχτές.
Τώρα μόνο για τη χρηματοδότηση των απαραίτητων προκαταρκτικών μελετών «επιδιόρθωσης» θα πρέπει να δαπανηθούν 942.737 ευρώ και έπονται κι άλλες δαπάνες για τις μετέπειτα μελέτες που θα συμπληρώσουν ή θα αναθεωρήσουν τις προκαταρκτικές.
Δεν θα το ήθελα ποτέ, αλλά διαισθάνομαι πως ο Φοίνικας αποκτάει σύντροφο της κατάντιας και της λησμονιάς το Δημοτικό Θέατρο. Και ο Φοίνικας από μελέτες χόρτασε τόσο που κάθε λίγο και ένα κομμάτι του καταρρέει περιμένοντας μια ένταξη σ’ ένα νέο ΕΣΠΑ, μέχρι που να προκύψει η ανάγκη για μια ακόμα νέα μελέτη «αρχαιολογική ή στατική» με αποτέλεσμα την απένταξη λόγω χαμένων προθεσμιών.
Όχι άλλες μελέτες, για να θυμηθούμε και τον Νίκο Κούρκουλο «Όχι άλλο κάρβουνο» στο Ορατότης μηδέν…
