Τα φληναφήματα περί αριστείας, παραγωγικότητας, εξορθολογισμού και διαφάνειας, εκφωνούμενα σε περιβάλλον καραμπινάτων σκανδάλων, μόνο πικρούς καγχασμούς θα προκαλούσαν, αν περιορίζονταν στο επίπεδο μιας κυβερνητικής ρητορικής. Ωστόσο, αντιστοιχούν πλήρως σε μια εξελισσόμενη, σε βάθος χρόνου, επεξεργασμένη στρατηγική διάλυσης του δημόσιου τομέα και παράδοσης των πάντων στις ληστρικές ορέξεις της ιδιωτικής κερδοφορίας.
Σημαντικό μοχλό επιβολής της στρατηγικής αυτής αποτελεί και η λεγόμενη αξιολόγηση στο δημόσιο τομέα. Η εφαρμογή της αποδομεί τα τελευταία ίχνη του κράτους πρόνοιας, προωθεί την εμπορευματοποίηση των δημόσιων αγαθών και εμπεδώνει τις αντιλαϊκές πολιτικές.
• Η ευθύνη για την αναποτελεσματικότητα του υποστελεχωμένου και υποχρηματοδοτούμενου δημόσιου τομέα μεταβιβάζεται στους «τεμπέληδες» δημοσίους υπαλλήλους. Έτσι, μένει στο απυρόβλητο η κεντρική πολιτική επιλογή της υποβάθμισης του δημόσιου τομέα. Η πολιτική αυτή συνδέεται άμεσα με τα δημοσιονομικά σύμφωνα σταθερότητας της Ε.Ε. και την δραστική περικοπή των δημόσιων δαπανών προς όφελος των κερδών των ολιγαρχών, του ληστρικού χρέους και της πολεμικής οικονομίας του ΝΑΤΟ, που απομυζούν δεκάδες δις από την κοινωνική πολιτική και τις όποιες παροχές κοινωνικής πρόνοιας και περίθαλψης.
• Αξιολόγηση και νέος πειθαρχικός κώδικας στοχεύουν στην πάταξη της συλλογικής και συνδικαλιστικής δράσης, στην διαμόρφωση ατομικιστικής και ανταγωνιστικής συνείδησης στους εργαζόμενους και, εντέλει, στην πλήρη υποταγή τους στους πολιτικούς και διοικητικούς προϊστάμενους.
• Η αξιολόγηση συνδέεται άμεσα με την απογείωση της διαφθοράς και την διασπάθιση δημόσιου χρήματος, τα επιδοτούμενα σεμινάρια κατάρτισης, τις δεκάδες ψηφιακές πλατφόρμες και προγράμματα που απομυζούν εκατομμύρια ευρώ κλπ. Συνοδεύεται από τον κατακερματισμό των εργασιακών σχέσεων, τους άθλιους μισθούς, την κατάργηση του 13ου- 14ουμισθού.
• Η δημιουργία ενός μικρού, φθηνού, ευέλικτου, τυπικά δημόσιου τομέα υπηρετείται με την γενίκευση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, με τις υπεργολαβίες, που απασχολούν πολύ φτηνά εργατικά χέρια, και με την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Η αξιολόγηση αποτελεί ιδεολογικό εργαλείο χειραγώγησης και πειθάρχησης που ενισχύει τον κοινωνικό αυτοματισμό στην κατεύθυνση της άρσης της μονιμότητας.
Οι υψηλού επιπέδου δημόσιες υπηρεσίες, που χρειάζεται η κοινωνική πλειοψηφία των εργαζόμενων, άνεργων και συνταξιούχων, απαιτούν επαρκές μόνιμο προσωπικό, αμειβόμενο με αξιοπρεπείς μισθούς, ελεύθερο να υλοποιεί ανεμπόδιστα τον ρόλο της κάθε κοινωνικής δομής και να υπερασπίζεται τα εργασιακά δικαιώματα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Είναι γνωστό ότι οι «άριστα» αξιολογούμενοι των κυβερνητικών επιτελείων υποθάλπουν σκάνδαλα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ, εφαρμόζουν αποφάσεις που διαλύουν σχολεία, νοσοκομεία και δημόσιες συγκοινωνίες. Αντίθετα όσοι/ες τολμούν να ορθώσουν ανάστημα και να επιδείξουν συλλογικό δημοκρατικό ήθος συκοφαντούνται και διώκονται.
Μέχρι στιγμής, οι όποιες συλλογικές αντιστάσεις ενάντια στην αξιολόγηση στο δημόσιο έχουν εμποδίσει – καθυστερήσει τα σχέδια της κυβέρνησης της ΝΔ, αλλά και των προηγούμενων κυβερνήσεων, που, ακολουθώντας τις ντιρεκτίβες ΕΕ, ΟΟΣΑ, ΔΝΤ, επιχείρησαν να την επιβάλουν με διάφορες παραλλαγές. Στην παρούσα φάση, θα πρέπει η ΑΔΕΔΥ, οι ομοσπονδίες του δημοσίου και όλα τα πρωτοβάθμια σωματεία να στηρίξουν τους/τις εργαζόμενους/ες σε όλους τους εργασιακούς χώρους, να φρενάρουν την διάχυση του φόβου και της ηττοπάθειας και να ενοποιήσουν την μάχη ενάντια στην αξιολόγηση, που, όταν δίνεται αποσπασματικά, είναι αναποτελεσματική. Και το σημαντικότερο: να προκηρύξουν, όπου δεν υπάρχει, απεργία αποχή από την αξιολόγηση, να υπερασπίσουν με όλα τα μέσα, συνδικαλιστικά, νομικά, οικονομικά, τα δικαιώματα, τις θέσεις εργασίας και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες των μελών τους, πριν να είναι αργά.
