Παροπλισμός υποβρυχίου ΠΟΣΕΙΔΩΝ

Με αφορμή τον παροπλισμό του Υποβρυχίου Ποσειδών, έγραψα ένα κείμενο σαν να μιλά το ίδιο το υποβρύχιο.

Αφιερωμένο σε όλους εμάς που υπηρέτησαμε στο υποβρύχιο και το νιώσαμε δεύτερο σπίτι μας.

Η ιστορία ενός Υποβρυχίου

Με λένε Ποσειδώνα.

Οι πρώτες μου μνήμες έρχονται από Γερμανούς συγκολλητές να ενώνουν το ανθεκτικό μου σκάφος και κατόπιν το sail μου. Σιγά-σιγά έπαιρνα τη μορφή ενός υποβρυχίου. Επιτέλους, μπορούσα να κινώ τα πηδάλιά μου.

Δεν γεννήθηκα στα γαλάζια νερά που έμελλε να προστατεύσω, αλλά μέσα στο γκρίζο ατσάλι και την παγωνιά της Βαλτικής. Θυμάμαι ακόμη την 21η Μαρτίου 1978, όταν για πρώτη φορά ένιωσα το κρύο νερό του Κιέλου να βρέχει τα ύφαλά μου. Ήταν η ημέρα της καθέλκυσής μου.

Για έναν ολόκληρο χρόνο, Γερμανοί τεχνίτες και Έλληνες αξιωματικοί και υπαξιωματικοί με σκέπαζαν με καλώδια, σωλήνες και πίστη, μέχρι που την ίδια ημέρα, έναν χρόνο μετά, στις 21 Μαρτίου 1979, υψώθηκε επάνω μου η Γαλανόλευκη.

Εκείνη τη στιγμή έπαψα να είμαι ένα κομμάτι μέταλλο.

Έγινα κομμάτι της Ελλάδας.

Έτοιμος όχι για δόξα, αλλά για το καθήκον.

Στις 23 Απριλίου του ’79 έλυσα κάβους για το μεγάλο ταξίδι. Άφησα πίσω μου τα ναυπηγεία της HDW και έβαλα πλώρη για τον νότο. Θυμάμαι το πλήρωμά μου· ένιωθα την ανυπομονησία τους σε κάθε στροφή της προπέλας μου.

Όταν αντίκρισα για πρώτη φορά το Αιγαίο και, στις 17 Μαΐου, κατέπλευσα στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας, κατάλαβα: αυτός ήταν ο προορισμός μου. Αυτά τα νερά ήταν το σπίτι μου.

Δεν θα ήμουν απλώς ένα πλοίο.

Για σαράντα επτά χρόνια έγινα ο «αόρατος φρουρός». Κατέβηκα σε βάθη όπου το φως του ήλιου δεν φτάνει ποτέ — εκεί όπου η μόνη παρέα είναι ο ήχος του σόναρ και οι ανάσες των τριάντα πέντε ανθρώπων που εμπιστεύτηκαν τη ζωή τους στο ατσάλινο στήθος μου.

Άκουσα τα μυστικά του βυθού.

Ένιωσα την πίεση της αβύσσου και τη ζέστη των μηχανών μου στις ατέλειωτες περιπολίες.

Πέρασα κρίσεις, ασκήσεις και φουρτούνες.

Δεν παραπονέθηκα ποτέ.

Έμαθα να ακούω χωρίς να μιλάω.

Να βλέπω χωρίς να φαίνομαι.

Να περιμένω.

Έμαθα τα νερά του Αιγαίου μέτρο-μέτρο.

Τα ρεύματα, τα βάθη, τις ανάσες της θάλασσας.

Έμαθα και τους ανθρώπους μου.

Γιατί υποβρύχιο χωρίς πλήρωμα είναι απλώς σίδερο.

Μέσα μου έζησαν γενιές αξιωματικών και υπαξιωματικών.

Νέοι που έγιναν παλιοί.

Άνδρες που έμαθαν τι σημαίνει ευθύνη, μοναξιά, συναδελφικότητα.

Γέλια, αγωνία, βάρδιες, σιωπές.

Δεν μίλησα ποτέ για όσα είδα.

Δεν χρειάστηκε.

Η αποστολή μου ήταν να υπάρχω —

και μόνο η ύπαρξή μου να είναι αρκετή.

Και τώρα…

Ήρθε η ώρα.

26 Φεβρουαρίου 2026.

Νιώθω τα βήματα του πληρώματος στο κατάστρωμά μου λίγο πιο βαριά σήμερα. Ένας ένας φεύγετε και με εγκαταλείπετε τελευταίος ο Κυβερνήτης. Ακούω τον ήχο της σφυρίχτρας. Η σημαία που με συντρόφευε από το Κίελο έως τη Σαλαμίνα διπλώνεται με σεβασμό.

Σαράντα επτά χρόνια κάτω από την επιφάνεια.

Σαράντα επτά χρόνια υπηρεσίας.

Χωρίς φωνή. Χωρίς παράπονο.

Αν μπορούσα να πω κάτι τελευταίο,

θα ήταν αυτό:

Δεν ήμουν ποτέ μόνος.

Ήμουν πάντα μαζί σας.

Και όσο υπάρχετε εσείς που με υπηρετήσατε,

εγώ…

δεν θα παροπλιστώ ποτέ.

Ξέρω ότι κανείς από το πλήρωμα δεν ήθελε το τέλος μου.

Τα δύο τελευταία χρόνια της επισκευής μου στην Κρήτη κάνατε ό,τι καλύτερο μπορούσατε για μένα και σας είμαι ευγνώμων γι’ αυτό.

Σας άκουσα πολλές φορές να λέτε πως είμαι το δεύτερο σπίτι σας. Ένιωσα την αγάπη σας για κάθε γραμμάριο από τους 1200 τόνους του υποβρυχιακού μου χάλυβα.

Ακόμη νιώθω δυνατός. Θα μπορούσαμε να καταδυθούμε μαζί πολλές φορές ακόμη, με ασφάλεια.

Εγώ δεν σας πρόδωσα ποτέ. Δεν θα σας έκανα ποτέ κακό.

Δεν γίνεται να κάνω κακό σε δικούς μου ανθρώπους.

Γιατί όμως εμένα; Ποιος πήρε αυτή την απόφαση;

Κάποιοι μπορεί να νομίζουν πως είμαστε ένα κομμάτι σίδερο.

Εσείς όμως, που είστε πλήρωμα, ξέρετε πως δεν είναι έτσι.

Έχουμε ψυχή — την ψυχή και την αγάπη που μας δίνετε εσείς.

Η γυναίκα μου, η Αμφιτρίτη, καιρό τώρα δεν είναι καλά.

Προσπαθούσα να είμαι δίπλα της και να την παρηγορώ.

Όταν πήγα Κρήτη για επισκευή της είχα υποσχεθεί πως θα τελειώσει η επισκευή και των δύο μας και θα πάμε πάλι μαζί Αναπνευστήρα ο ένας δίπλα στον άλλον…

Δεν με άφησαν να τηρήσω την υπόσχεση μου.

Μου λέει πως τέσσερα χρόνια προσπαθεί για μια επισκευή με το ίδιο της το πλήρωμα να μην τη θέλει πια.

Δεν αντέχει άλλο να βρίσκεται σε αυτόν τον κόσμο.

Ήθελε να φύγει πρώτη…

μα πρώτος φεύγω εγώ.

Σας υπόσχομαι όμως πως σύντομα θα την πάρω μαζί μου.

Εμένα μη με λυπάστε.

Δεν είμαι πια ένα ενεργό υποβρύχιο, αλλά μια ιστορία γραμμένη με αλμύρα και λάδι μηχανής.

Παραδίδω τη σκυτάλη στα νεότερα αδέλφια μου, γνωρίζοντας πως άφησα κάθε σταγόνα της δύναμής μου στα νερά του Αιγαίου.

Αποστολή εξετελέσθη.

Πόμα γεφύρας κλειστό και ασφαλισμένο, είμεθα έτοιμοι για κατάδυση.

Με τιμή και σεβασμό στην ιστορία του υποβρυχίου,

Επικελευστής (ΗΝ/ΑΥ) Βασίλειος Γιαννούλης

Εν ενεργεία μέλος πληρώματος παροπλισμού.