Υπάρχουν στιγμές στην πορεία ενός πολιτικού χώρου που ο θόρυβος των μηχανισμών πνίγει τον παλμό της βάσης. Στιγμές που η αγωνία για τον έλεγχο υπερισχύει της ανάγκης για έμπνευση. Σήμερα, το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να στέκεται ακριβώς σε ένα τέτοιο σταυροδρόμι.
Το συνέδριο του Μαρτίου θα μπορούσε – και θα έπρεπε – να είναι μια γιορτή Δημοκρατίας. Ένας ανοιχτός χώρος όπου ιδέες συγκρούονται δημιουργικά, όπου οι διαφωνίες δεν φοβίζουν αλλά δυναμώνουν, όπου η ενότητα δεν επιβάλλεται αλλά γεννιέται. Αντ’ αυτού, πληθαίνουν οι φωνές που αισθάνονται ότι η διαδικασία μοιάζει περισσότερο με άσκηση ελέγχου παρά με πρόσκληση συμμετοχής.
Το ΠΑΣΟΚ, όμως, δεν είναι τα οργανωτικά σχήματα ούτε οι τίτλοι. Είναι οι άνθρωποί του. Είναι οι τοπικές κοινωνίες που το στήριξαν, οι αγώνες που το διαμόρφωσαν, οι λέξεις «συμμετοχή», «διάλογος», «αλλαγή» που κάποτε δεν ήταν συνθήματα αλλά καθημερινή πράξη. Είναι η βαθιά πίστη ότι η πολιτική αλλάζει τον κόσμο μόνο όταν ακούει.
Σήμερα, την ώρα που ο ένας πόλος του πολιτικού συστήματος αποσυντίθεται και ο άλλος φθείρεται εμφανώς, το ΠΑΣΟΚ δεν καταφέρνει να σηκώσει το βάρος της ιστορικής του ευθύνης. Όχι γιατί λείπουν οι ιδέες ή τα στελέχη, αλλά γιατί λείπει το αίσθημα ότι όλοι χωράμε στο ίδιο τραπέζι. Ότι κανείς δεν περισσεύει. Ότι η διαφορετική άποψη δεν αντιμετωπίζεται ως απειλή, αλλά ως πλούτος.
Η ενότητα δεν χτίζεται με διορισμούς, ούτε με σιωπές. Χτίζεται με εμπιστοσύνη. Και η εμπιστοσύνη γεννιέται μόνο μέσα από καθαρές, Δημοκρατικές διαδικασίες. Το ΠΑΣΟΚ διαχρονικά το γνώριζε αυτό. Σε κρίσιμες καμπές της ιστορίας του, άφηνε στην άκρη τακτικισμούς που γεννούσαν ρήξεις και επέλεγε τον δύσκολο δρόμο της σύνθεσης.
Αν θέλουμε το Κίνημα να ξαναγίνει ελπίδα και όχι ανάμνηση, πρέπει να θυμηθούμε κάτι απλό, το ΠΑΣΟΚ δεν γεννήθηκε για να φοβάται τη βάση του. Γεννήθηκε από αυτήν. Και μόνο αν της μιλήσει ξανά με ειλικρίνεια, θα μπορέσει να σηκωθεί, να περπατήσει μπροστά και να αντέξει τις μάχες που έρχονται.
*Ο Αλέξανδρος Αλεξάκης είναι Μέλος Κ.Π.Ε ΠΑΣΟΚ, Επικεφαλής Δημοτικής Παράταξης «Νέα Αρχή»
