Η παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία καρκινοβατεί μεταξύ της χαμηλής ανάπτυξης (ειδικά η ΕΕ στα όρια της ύφεσης), της εκτίναξης του παγκόσμιου δημόσιου χρέους (ως το 2027 θα φτάσει στο 100% του ΑΕΠ), αλλά και του φόβου του σκασίματος της χρηματιστηριακής φούσκας (αυτή τη φορά με βάση το ποντάρισμα στην ΑΙ).
Προς αντιμετώπιση του οικονομικού τέλματος, οι αστικές τάξεις καταφεύγουν σε ένα οπλοστάσιο από παλιά δοκιμασμένο: ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, όξυνση των καπιταλιστικών και ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και στροφή προς την πολεμική οικονομία. Βασικός δρόμος απάντησης, ειδικά όσον αφορά τις χώρες της Ε.Ε., για να ξεφύγουν από το τέλμα είναι η στροφή προς την πολεμική οικονομία (800 δις για το ευρωπαϊκό πρόγραμμα Rearm Europe, προϋπολογισμός ενός τρις πολεμικών δαπανών εντός ενός έτους στις ΗΠΑ, εξοπλιστικό πρόγραμμα 30 δις της Ελλάδας κτλ). Ο πόλεμος είναι κυρίως μορφή και δρόμος νέας καπιταλιστικής συσσώρευσης, ιδανικό πεδίο διεξόδου για τα λιμνάζοντα κεφάλαια. Μέσω του πολέμου οι καπιταλιστές έχουν σίγουρους πελάτες, τα ίδια τα κράτη και τους στρατούς τους, ενώ η καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων, απαραίτητη προϋπόθεση για επανεκκίνηση της κερδοφορίας, είναι εγγυημένη.
Ό, τι έχει απομείνει από το κράτος πρόνοιας δίνει τη θέση του στο «κράτος πολέμου», κράτος εισπράκτορα φόρων και προστίμων, όπου οι μισθοί είναι καθηλωμένοι και τα δημόσια κοινωνικά αγαθά ανύπαρκτα. Καθώς η κοινωνική συναίνεση απέναντι στην εξουσία μειώνεται και η λαϊκή δυσαρέσκεια διογκώνεται, η καταφυγή όλο και περισσότερο στον αυταρχισμό αποτελεί μονόδρομο: περιστολή των λαϊκών και εργατικών ελευθεριών, κοινοβουλευτικός ολοκληρωτισμός, στροφή σε παραδοσιακές υπερσυντηρητικές κοινωνικές «αξίες», συνολική αντιδραστική ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος. Σημαντική πλευρά αυτής της στροφής είναι και η τάση ανόδου της ακροδεξιάς.
Η στροφή προς τον πόλεμο, όμως, προϋποθέτει την καλλιέργεια ενός ανάλογου κοινωνικού κλίματος και χρειάζεται ανθρώπους, ειδικά νέους, πρόθυμους να σκοτώσουν και να σκοτωθούν. Επομένως, απαραίτητο συμπλήρωμα αυτής της στροφής είναι η κατασκευή «εξωτερικού εχθρού» (πχ ρωσοφοβία, ισλαμοφοβία, τουρκοφοβία) αλλά και «εσωτερικού εχθρού», που, υποτίθεται, υπονομεύει την «αρραγή εθνική ενότητα». Στο πλαίσιο αυτό υπάρχει αλματώδης στροφή προς την στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας, τον μιλιταρισμό, τον εθνικισμό, την προετοιμασία των κοινωνιών για νεκρούς των πολέμων (δηλώσεις Δένδια και πανομοιότυπες σε όλες τις χώρες της ΕΕ, αυστηροποίηση διατάξεων για ανυποταξία και απαλλαγή από στρατιωτική υπηρεσία).
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, είναι επιτακτική ανάγκη να συγκροτηθεί ένα αντιπολεμικό κίνημα, ευρύ και μαζικό, που να διεκδικήσει όχι την ειρήνη γενικά και αφηρημένα, με πασιφιστικούς-ηθικούς όρους, αλλά με όρους εργατικούς και λαϊκούς, με όρους διεθνιστικής αλληλεγγύης, ως πόλεμο κατά του πολέμου. Η ιστορική πείρα, κυρίως του 20ου αιώνα, αλλά και οι πρόσφατες εξελίξεις, με την ληστρική τρομοκρατική επιδρομή των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα, αποδεικνύουν την αναγκαιότητα όχι μόνο να υπάρξει ένα τέτοιο κίνημα, αλλά να αποβεί και νικηφόρο. Σημαντική προϋπόθεση γι΄ αυτό είναι η σύνδεση της αντιπολεμικής πάλης με τον αγώνα για ικανοποίηση των κοινωνικών και λαϊκών αναγκών. Η επίτευξη αυτού του στόχου θα συμβάλει αποφασιστικά και στην στροφή της κοινωνικής δυσαρέσκειας προς τα αριστερά, προς εργατική-λαϊκή κατεύθυνση.
Το σύνθημα Όχι στους εξοπλισμούς – Λεφτά για τις κοινωνικές ανάγκες και η καταγγελία της πολεμικής προετοιμασίας πρέπει και μπορεί να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι ευρύτερων διεκδικήσεων για Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία-Ειρήνη, της απαίτησης για:
1. Δουλειά για όλους με γενναίες αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, όλα τα δικαιώματα, σταθερό και μειωμένο χρόνο εργασίας
2. Δωρεάν, ποιοτικά και αποκλειστικά δημόσια κοινωνικά αγαθά σε παιδεία, υγεία, κατοικία, συγκοινωνίες, ενέργεια, νερό με ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων και επανακρατικοποιήσεις με εργατικό-κοινωνικό έλεγχο
3. Υπεράσπιση και διεύρυνση των λαϊκών ελευθεριών με κατάργηση όλου του αντεργατικού και αυταρχικού πλαισίου
4. Προστασία φυσικού και δομημένου περιβάλλοντος, ενάντια στην λεηλασία γης, θαλασσών και αστικού χώρου, που γίνεται προς όφελος ληστρικών επενδύσεων και επιχειρηματικών κερδών
5. Ειρήνη και αποτροπή των τεράστιων εξοπλισμών, της πολεμικής προετοιμασίας και του πολέμου, με έξοδο από το ΝΑΤΟ και διάλυσή του, έξοδο από τον ευρωστρατό, απεμπλοκή από κάθε πολεμική αντιπαράθεση, διακοπή σχέσεων με το κράτος- τρομοκράτη του Ισραήλ.
Οι παραπάνω διεκδικήσεις συνθέτουν, σε γενικές γραμμές, το πλαίσιο ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος πάλης που είναι αναγκαίο εδώ και τώρα, προκειμένου να μην εγκαταλειφθεί το όραμα και το αίτημα για μια αξιοβίωτη ζωή.
