Η δημοσίευση από τον Λευκό Οίκο της «Εθνικής Στρατηγικής Ασφάλειας», αποτελεί τον οδικό χάρτη των ΗΠΑ, για κρατικούς αξιωματούχους της αμερικανικής κυβέρνησης, τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό.
Κεντρικός άξονας στο κείμενο της νέας «Εθνικής Στρατηγικής Ασφάλειας» των ΗΠΑ, που καθορίζει και αιτιολογεί τη συνέχεια όλων των αλλαγών πολιτικής πλεύσης της πρώην πλανηταρχούσας χώρας, είναι η επίσημη αποδοχή ότι ο πλανήτης έχει περάσει πλέον σε μια πολυπολική και πολυπολιτισμική εποχή.
Η αναγνώριση της σημερινής παγκόσμιας γεωστρατηγικής και οικονομικής πραγματικότητας καταγράφεται πολύ χαρακτηριστικά με την αναφορά στο κείμενο πως: «Οι εποχές όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες στήριζαν ολόκληρη την παγκόσμια τάξη όπως ο Άτλας έχουν τελειώσει…».
Η Ουάσιγκτον αναγκάζεται να αναγνωρίσει ανοιχτά ότι δεν μπορεί να επιβάλλει τις «αξίες των αεροπλανοφόρων» της στον υπόλοιπο κόσμο, καθώς η συνέχιση αυτής της «πολιτικής» οδηγεί σ’ ένα τρομακτικά επικίνδυνο αλλά και οικονομικά επιζήμιο αδιέξοδο για τα ίδια τα αμερικανικά συμφέροντα.
Η επίδειξη αεροπλανοφόρων στις ακτές της Βενεζουέλας δείχνει πως η Λατινική Αμερική ως ο «πίσω κήπος» των ΗΠΑ αποτελεί ίσως εξαίρεση αυτού του «οδικού χάρτη». Και γι’ αυτό, προκειμένου να οικειοποιηθούν οι πετρελαιάδες της τα μεγαλύτερα αποθέματα αργού πετρελαίου στον κόσμο και τα επίσης τεράστια κοιτάσματα φυσικού αερίου, ο Τραμπ πνίγει τους ψαράδες της μαρίδας ως ναρκέμπορους…
Το «Τέλος της Ιστορίας» του Φράνσις Φουκουγιάμα μετά τη κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και παράλληλα η έναρξη μιας νέας εποχής με μια ισοπεδωτική παγκοσμιοποίηση, διαψεύστηκαν στη συνέχεια από μια Κίνα που είναι ήδη η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου με όρους αγοραστικής ισχύος (Purchasing Power Parity/PPP).
Μόνη πλανητική δύναμη η Αμερική, όσο στην Ευρασία, την «Παγκόσμια Σκακιέρα» κατά Μπρζεζίνσκι, απουσίαζε το αντίπαλο δέος του κίτρινου δράκου! Σήμερα εκτός της Κίνας και μια σειρά άλλες ασιατικές χώρες όπως η Ινδία, το Ιράν, το Βιετνάμ, η Ινδονησία κατακτούν δικαιωματικά πολιτισμικό χώρο, συμμετέχοντας στη διαμόρφωση της παγκόσμιας τάξης ως ανεξάρτητα κράτη και όχι ως ημιαποικίες ενεργούμενα της Δύσης.
Συσπειρώσεις κρατών όπως των BRICS+ ή εκείνη του Οργανισμού Οικονομικής & Αμυντικής Συνεργασίας της Σαγκάης, που αγκαλιάζει το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού και με περισσότερο από το 30% του παγκόσμιου ΑΕΠ, παράλληλα και με την ήττα της συλλογικής δύσης στην Ουκρανία, υποχρεώνουν τις ΗΠΑ να αναγνωρίσουν τον τερματισμό της πλανητικής μονοκρατορίας τους.
«Η Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας των ΗΠΑ, είναι ένα κείμενο 33 σελίδων που περιγράφει έναν επικίνδυνο μονομερή αναθεωρητισμό των αμερικανών». Αυτό το «μοιρολόι» συνοπτικά εκπέμπουν ευρωπαίοι και εγχώριοι πολιτικοί αναλυτές. Κατά την άποψή τους η νέα αυτή στρατηγική του Τραμπ, αποσταθεροποιεί, πολώνει και διαβρώνει τη συνοχή της Δύσης.
Έτσι ηγέτες της ΕΕ, επιμένουν χρηματοδοτώντας τον πόλεμο μέχρι και τον τελευταίο Ουκρανό, προκειμένου να σώσουν τη «σωστή πλευρά της ιστορίας», που όμως αυτή, με την νέα πλεύση ασφαλείας των ΗΠΑ μετακινείτε! Όσο για το «σωστό» αυτοί οι ίδιοι διαχρονικά μας έχουν διδάξει πως αυτό σπανίως κάνει παρέα με το ηθικό.
Μπροστά στις οικονομικές «δυσκολίες» των ΗΠΑ, και μ’ ένα δημόσιο αστρονομικό χρέος 38 τρις. δολαρίων, ο Τραμπ «μετακινήθηκε» στην συμφέρουσα για τη χώρα του πλευρά της ιστορίας, στοχεύοντας σε παγκόσμιες μπίζνες και κυρίως στην πολλά υποσχόμενη παγωμένη Αλάσκα!
Η νέα χρονιά παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον και για την χωρίς «μπαμπά» νατοϊκή Ευρώπη, όπως αποκάλεσε τον Τραμπ ο ΓΓ του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε…
Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε πριν ο Τραμπ απαγάγει τον Μαδούρο
