Όταν το φεγγάρι απουσιάζει, η νύχτα δεν σκοτεινιάζει, φωτίζεται αλλιώς. Το λέμε “Μαύρο Φεγγάρι”, όχι γιατί είναι μαύρο, αλλά γιατί είναι αόρατο.
Η νέα σελήνη κρύβεται, και ο Γαλαξίας ξεδιπλώνεται σαν ποτάμι φωτός πάνω από τα κεφάλια μας. Μια σπάνια στιγμή όπου το Σύμπαν παίρνει τη σκηνή και μας υπενθυμίζει πόσο μικροί και ταυτόχρονα πόσο μαγικοί είμαστε.
Η εικόνα δεν έχει φεγγάρι. Έχει κάτι πιο βαθύ:
την απόλυτη σιγή του ουρανού,
την ανάσα των άστρων,
και την αίσθηση ότι όλα είναι πιθανά.
Τώρα το νιώσατε, σωστά;
Η φωτογραφία τραβήχτηκε από τον εξαιρετικό φωτογράφο Αλέξανδρο Γ. Μελίδη και δημοσιεύτηκε στη σελίδα Images Alexandros Melidis G. στο Facebook.
Επιμελεια: Νικόλαος Βλάχος.
