Ο λόγος για την πίστα Σκέιτμπορντ στο άλσος της Γαρίτσας. Γιατί δίκιο έχουν όσοι εξεγείρονται για τον εξουθενωτικό θόρυβο και πέραν της 11ης νυκτερινής, αφού παλαιόθεν η δημοτική αρχή «αδυνατεί» να διαφυλάξει και να βάλει όρους λειτουργίας, ως μόνη αρμόδια σε χώρους ιδιοκτησίας της…
Παιδικές χαρές «περίκλειστες» με κοτετσόσυρμα και που διανυκτερεύουν ολάνοιχτες, βορά των νυκτερινών κανίβαλων, και άλλες δίπλα σε αντλιοστάσιο λυμάτων! Γήπεδα μπάσκετ αφημένα στην ευγενή φροντίδα των «αθλούμενων» και πλημμυρισμένοι βόθροι ως τουαλέτες για την «ανακούφιση» των περιπατητών του άλσους…
Όλα αυτά βεβαίως δε θορυβούν, δεν είναι γροθιά στο στομάχι για τους πλησίον της πίστας του Σκέιτμπορντ! Ίσως τα μέχρι πρωίας άγρια ντεσιμπέλ των προ κορονοϊού ετών, τα προερχόμενα από τη περιοχή “Καποδίστρια”, που «ψυχαγωγούσαν» την ευρύτερη περιοχή του Γαριτσιώτικου κόλπου, να μην ήταν ενοχλητικά, όπως θα είναι το Σκέιτμπορντ και αυτό λόγω μιας άλλης ηχητικής ποιότητας…
Επίσης δε θορυβούν τα εμβληματικά κτίρια που καταρρέουν, όπως δεκάδες χρόνια το «6ο Δημοτικό Σχολείο», το μνημείο του «Μενεκράτη» και πολλά άλλα που ο «Περιπατητής» ανέσυρε από τη σαρκοφάγο της εγκατάλειψης, εις μάτην όμως!
Θα τραυματίζει λένε τους οφθαλμούς ο όγκος του τσιμέντου αυτής της πίστας που θα λειτουργήσει ως εκτόνωση μιας πιεσμένης νεολαίας… Ένας προσβλητικός όγκος που ουδεμία σχέση έχει με τη ποιότητα της μέχρι πρότινος καλαίσθητης πλαστικούρας και
ενός δάσους τραπεζοκαθισμάτων!
Είναι αναμφίβολα γροθιά στο στομάχι η επιδίωξη λειτουργίας αυτής της πίστας και συγκινητικό το ενδιαφέρον για την τύχη δέντρων που θα θυσιαστούν προκειμένου αυτή να θεμελιωθεί… Ως γροθιά στο στομάχι πιθανόν να μην αντιμετωπίζονται δέντρα που πληγώνονται χρόνια προκειμένου να καρφωθούν στους κορμούς τους ρευματοδότες-πρίζες, κυτία συνδέσεων, σφικτήρες καλωδίων και διάφορα άλλα εξαρτήματα ηλεκτρικής εγκατάστασης για να κρεμαστούν φωτιστικά και άλλα «απαραίτητα»!
Παράλληλα υπάρχουν ενστάσεις από οικολόγους και για την εκρίζωση δέντρων που φυτεύτηκαν απρονοήτως στα πεζοδρόμια. Αποτέλεσμα οι ρίζες τους να ανασηκώνουν τις πλάκες και λόγω και της στενότητας του πεζοδρομίου ν’ αναγκάζουν τους περιπατητές να κατέβουν στο οδόστρωμα, με ό,τι και λόγω παρκαρισμένων οχημάτων μπορεί αυτό να σημαίνει. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για υπερήλικες, τους συνανθρώπους μας με ειδικές ανάγκες, μητέρες με καροτσάκια μωρού, τελικά τους πάντες. Το ίδιο συμβαίνει και με τους υπογειοποιημένους κάδους απορριμμάτων πάνω στο πεζοδρόμιο.
Και αφού γίνεται τόσος λόγος για το είδος των δέντρων, ας συγχωρεθεί στη ταπεινότητα του «Περιπατητή» η αναφορά στη Φιλύρα-Φλαμουριά (Τίλιο). Ένα γνωστό σ’ όλους μας δέντρο που η ευωδία του στην Πάνω Πλατεία και στη Γεωργίου Θεοτόκη είναι θεσπέσια, όπως γενικά η εμφάνιση του και η αντοχή του, όπως έχει αποδειχθεί για δεκάδες χρόνια∙ φανταστείτε ένα περίπατο κάτω από τις ανθισμένες φιλύρες με ένα μεθυστικό άρωμα, που θα σκεπάζει δυσοσμίες! Με αυτές τις αρετές η Φιλύρα-Φλαμουριά, θα πρέπει να τεθεί στα υπ’ όψη της εκλογής…
Κανείς δεν αντιλέγει για την εν γένει αλλαγή της εικόνας ακουστικά και οπτικά στο συγκεκριμένο χώρο τοποθέτησης της πίστας. Για προβλήματα οσμών δεν υπάρχει βέβαια λόγος ανησυχίας∙ η τσιμεντένια πίστα δεν θα εκπέμπει τέτοιες! Αυτό το έχει αναλάβει από χρόνια, απέναντι περίπου από το νέο έργο, μια εκροή αστικών λυμάτων στο θαλάσσιο χώρο! Αυτό λόγω παράνομων συνδέσεων στο σύστημα όμβριων υδάτων! Αυτή όμως δεν γίνεται αντιληπτή ως γροθιά στο στομάχι και γι’ αυτό βγάζει ανενόχλητα και ακατάπαυστα ζωντανά περιττώματα που με το σάπισμα και των φυκιών αναδίδουν έντονες οσμές συμπληρώνοντας και μυριστικά το ντεκόρ του
χώρου!
Καμιά αντίρρηση είναι μια γροθιά στο στομάχι η λειτουργία Σκέιτμπορντ, που αναμφίβολα θα ταράξει τη γαλήνη των εγγύς διαμενόντων και θα χαλάσει την εικόνα του τοπίου, όπως πολύ σωστά υποστηρίζουν και οι λάτρεις του άλσους! Και ευρέθη η λύση με τη πρόταση η πίστα να λειτουργήσει στο λόφο των φυλακών ώστε οι νεολαίοι μακριά από τη συνάφεια του κόσμου ν’ απολαύσουν τη μοναξιά της τοποθεσίας μαζί και με ό,τι άλλο αυτός ο μοναχικός, ξεχασμένος χώρος μπορεί από τους συνήθεις «πρόθυμους» να διαθέτει∙ με ελπιδοφόρο σκηνικό τις φυλακές υψίστης ασφαλείας, εκεί στο δασύλλιο που οι ενοχλητικοί θ’ απομονώνονται!
Μια γροθιά στο στομάχι μακριά από εμάς και όπου πάει…
