Kείμενο του Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Κέρκυρας με αφορμή τη σχεδιαζόμενη κατασκευή Σύνθετου Τουριστικού Καταλύματος στην περιοχή της Λίμνης Αντινιώτη.
Αναλυτικά:
Η Λίμνη Αντινιώτη έχει χαρακτηρισθεί προστατευόμενη περιοχή Νatura 2000 λόγω της βιοποικιλότητας των υγρότοπων και δεν επιτρέπεται οικοδόμηση σε απόσταση μικρότερη των 500 μέτρων. Στην παράκτια περιοχή, πλούσια σε φυσική χλωρίδα, επιτρέπονται μόνο γεωργικές εργασίας με μεθόδους βιολογικής καλλιέργειας.
Στις προστατευόμενες ζώνες περιλαμβάνεται και η περιοχή Αγίας Αικατερίνης, όπου, όπως έχουμε πληροφορηθεί, σχεδιάζεται η κατασκευή Σύνθετου Τουριστικού Καταλύματος που θα συμπεριλαμβάνει ξενοδοχείο και 45 βίλες μαζί με συνεδριακούς χώρους, SPA και ιατρικά κέντρα σε έκταση 237, 3 οικοδομήσιμων στρεμμάτων. Πρόκειται για επιχειρούμενη fast track επένδυση, που δύναται να παρακάμψει την περιβαλλοντική νομοθεσία σύμφωνα με το μνημονιακό νόμο (Ν4608/2019) ως «στρατηγική επένδυση».
Γνωρίζουμε ότι ο νόμος για τα σύνθετα τουριστικά καταλύματα προβλέπει δημόσιο δρόμο πρόσβασης στο συγκρότημα και δυνατότητα κατανάλωσης 450 λίτρων νερού ανά κλίνη, δηλαδή πάνω από 300 τόνους νερού την ημέρα για τις συνολικές ανάγκες των εγκαταστάσεων. Αδυνατούμε να καταλάβουμε πώς αυτό είναι δυνατόν όταν ήδη υπάρχει έντονο πρόβλημα επάρκειας νερού στην ευρύτερη περιοχή! Έχουν χορηγηθεί τα σχετικά πιστοποιητκά από το δήμο; Αν ναι, από ποια δημοτική αρχή και με ποια διαδικασία;
Δηλώνουμε την κάθετη αντίθεσή μας σε ένα ακόμη περιβαλλοντικό έγκλημα στο όνομα της «ανάπτυξης» και μάλιστα σε μία συγκυρία, που πληρώνουμε πολύ ακριβά την καταστροφή της φύσης και την ολοένα και μεγαλύτερη παρέμβασή μας στο χώρο του ζωϊκού βασιλείου με τη μετάδοση στον άνθρωπο ιών, που περιοριζόντουσαν μεταξύ των ζώων. Έτσι δημιουργούνται οι νέες πανδημίες, που εκτός των αρνητικών επιπτώσεων στην υγεία μας, έχουν πλήξει τις τουριστικές επιχειρήσεις και είναι ευνόητο ότι δεν χρειάζονται νέα τουριστικά καταλύματα σε μια εποχή, που πολλά από τα ήδη υπάρχοντα είναι κλειστά ή υπολειτουργούν.
Αυτό που χρειάζεται είναι η ενίσχυση του πρωτογενούς τομέα, η εξασφάλιση εργασιακής απασχόλησης των κατοίκων του νησιού μας και η μεγαλύτερη δυνατή αυτάρκεια προϊόντων. Βασική προϋπόθεση γι αυτό είναι η χρήση γης για αγροτική καλλιέργεια και όχι η καταστροφή της.
