Με αφορμή δημοσίευμα («Σκέψεις για την Πινακοθήκη του Δήμου Κέρκυρας», Καθημερινή Ενημέρωση, 7/9/2019), όπου γίνεται αναφορά στο όνομά μου, αισθάνθηκα την ανάγκη να αναφερθώ εν συντομία σε γεγονότα που αφορούν το ιστορικό ίδρυσης της Πινακοθήκης.
Τα έργα της Δημοτικής Πινακοθήκης τα αναζήτησα σε αποθηκευτικούς χώρους του Δήμου. Έγινε προληπτική συντήρηση, για να σταματήσει η φθορά και για να είναι σε θέση να εκτεθούν. Έγινε καταγραφή των έργων και ταύτιση με παλαιότερη καταγραφή.

Η παρουσία μου ενέπνευσε εμπιστοσύνη και είχαμε την πρώτη μεγάλη δωρεά έργων του Γεωργίου Σαμαρτζή από τον γιο του, ναύαρχο Σπύρο Σαμαρτζή, με τη βοήθεια του αείμνηστου φίλου μου Γιώργου Κάρτερ, εγγονού του Σαμαρτζή. Αργότερα, με την παρουσία και συμβολή μου, είχαμε κι άλλες δωρεές, Παπά, Ασπιώτη, Μάκοτση … και σταματώ εδώ. Η Πινακοθήκη στήθηκε στην οικία Δαλιέτου, που είχε παραχωρηθεί στον Δήμο Κέρκυρας.

Συγχρόνως, έγραψα μελέτη αναφερόμενος στους Κερκυραίους Ζωγράφους του 19ου αιώνα, που σκοπό είχε να μπορεί ο επισκέπτης να προσανατολισθεί στο σημαντικό αυτό κεφάλαιο της ιστορίας του τόπου μας. Το εξώφυλλο φιλοτέχνησε ο συμπολίτης μας, ζωγράφος και χαράκτης, Γιώργος Κεφαλληνός και εκδόθηκε από τη Δημοτική Πινακοθήκη Κέρκυρας τον Απρίλιο του 1982 που έγιναν και τα εγκαίνια.

Βέβαια, η συμβολή του Δημάρχου Γιάννη Κούρκουλου και δημοτικών συμβούλων, που αγκάλιασαν την όλη προσπάθεια, ήταν καταλυτική.

Δρομολόγησα μελέτες, με σκοπό να φτιάξουμε στην Κέρκυρα μια πινακοθήκη που να πληροί όλες τις προϋποθέσεις, ώστε να προστατεύονται τα έργα και συγχρόνως να μπορεί να φιλοξενήσει οποιαδήποτε συλλογή ή έργα καλλιτεχνών διεθνούς κύρους, που απαιτούν ο εκθεσιακός χώρος να έχει ελεγχόμενο κλιματισμό, την κατάλληλη θερμοκρασία, σχετική υγρασία ανάλογα με τα υλικά κατασκευής των έργων, να ελέγχεται η ορατή και αόρατη ακτινοβολία που προέρχεται από φυσικό ή τεχνητό φωτισμό (εξάλειψη της υπεριώδους και μείωση της υπέρυθρης ακτινοβολίας ).

Ο αείμνηστος δημοτικός σύμβουλος και συλλέκτης Γιώργος Λάσκαρης, ενθουσιασμένος με το όραμά μου αλλά και προβληματισμένος, μου είχε επισημάνει: «Παιδί μου, δε θα σε αφήσουν να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου για τη δημιουργία μιας πινακοθήκης υψηλού επιπέδου. Αυτός το τόπος έχει μια κατάρα».

Πέρασαν από τότε 37 χρόνια. Ουδέποτε είχα οποιαδήποτε συμμετοχή.

Η Πινακοθήκη δεν απέκτησε το κύρος που θα έπρεπε. Ο φωτισμός και ο κλιματισμός παραμένουν προβληματικοί για τα έργα.

Κυρία Δήμαρχε, η Πινακοθήκη πρέπει να αποκτήσει ιστορικό τέχνης. Ο «χειρότερος» ιστορικός τέχνης είναι πολύ καλύτερος από οποιονδήποτε θέλει να κάνει κουμάντο στη Δημοτική Πινακοθήκη. Βέβαια, θα αναζητήσουμε τον καλύτερο, αυτόν που θα έχει και τα τυπικά αλλά και τα ουσιαστικά προσόντα.

Σπύρος Σουρτζίνος
Ζωγράφος – Συντηρητής έργων τέχνης

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ