Τις τελευταίες εβδομάδες ενα νέο “ιδανικό” γεννήθηκε – η καλύτερα ξαναγεννήθηκε- ως απαραίτητος όρος της πολιτικής προεκλογικής αντιπαράθεσης, αλλά και ως κλειδί ερμηνείας του εκλογικού αποτελέσματος : Η μεσέα τάξη.

Το προηγούμενο διάστημα –απο το 2010 και μετα- η έκφραση αυτή δεν προκαλούσε ενδιαφέρον και φαινόταν ότι είχε περιπέσει σε λήθη, σαν κάτι που κάποτε υπήρχε και υπό το βάρος των οικονομικών μέτρων των μνημονίων ισοπεδόθηκε, αποσυντέθηκε και έπαψε να υπάρχει.

Τώρα, εντελώς ξαφνικά, ως συνέπεια του αποτελέσματος των ευροεκλογών, ανασύρθηκε απο τη λήθη, ανακαινίσθηκε με μεγάλη φροντίδα και έγινε ένα λαμπερό σύμβολο στην πολιτική επιχειρηματολογία ένθεν και ένθεν.

Οι λόγοι που εξηγούν το συγκεκριμένο γεγονός δεν αποτελούν κανένα μυστήριο. Με τον καιρό, η απουσία του όρου αυτού μετατράπηκε σε ένα μεγάλο και οδυνηρό κενό.Το κενό αυτό έγινε έντονα αισθητό σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, στην κοινωνία της οποίας η μια και μοναδική πολιτική, οικονομική,ιδεολογική ιεραρχία δεν ανέχεται κανέναν άλλο αντίπαλο. Σε μια χώρα όπου ένα και μόνο όραμα καθορίζει την αλήθεια όσο και την προσωπική ηθική και όπου η διαφωνία κατέληξε να γίνει σημάδι αίρεσης ή σύμφωνα με την ορολογία της κυβέρνωσας αριστεράς προσδιόριζε τα πέντε τελευταία χρόνια, τον «εχθρό του λαού».
Απέναντι σ’ αυτη την ιστορική διαστρέβλωση ιδεών και εννοιών, η απάντηση, ως συνέχεια της πολιτικής συνεισφοράς του ΠΑΣΟΚ,δεν ειναι- δεν μπορεί να ειναι στις σημερινές συνθήκες- η ρύθμιστική παρέμβαση αναδιανομής μόνο ενός γραφειοκρατικού κράτους σε συνεργασία με καπελωμένους θεσμούς όπως ο συνδικαλισμός, οι ΜΚΟ, η αυτοδιοίκηση κ.α.

Η απάντηση, που θα ανταποκρίνεται στο πολιτικό και κοινωνικό κενό, είναι ένα σύνολο από ποικιλωνυμους «πηγαίους» θεσμούς , αρκετά ισχυρούς ώστε να αντισταθμίζουν το κράτος. Και που ενώ δε θα το εμποδίζουν να εκπληρώνει το ρόλο του ως εγγυητή της κοινωνικής ειρήνης, μπορούν ωστόσο να το εμποδίσουν να κυριαρχήσει και να εκμηδενίσει ξανά το υπόλοιπο της κοινωνίας.

Αυτή η έμπνευσή και υποστήριξη δημιουργιας τέτοιων θεσμών μιας κοινωνίας πολιτών θα ήταν, πράγματι, η νέα μεγάλη πολιτική συνεισφορά του ΠΑΣΟΚ, ως συνέχεια της μεγάλης πολιτικής του επιροής, του πολιτικού και κοινωνικού του κύρους.

Μια κοινωνία πολιτών, που μπορεί να εκφρασθεί πολιτικά μέσα απο μη «δεσποτικές», συγκεντρωτικές παρεμβάσεις, διατηρώντας την συνοχή της, την εσωτερική της πειθαρχία και την αλληλεγγύη είναι μια – τελευταία ίσως- ελπίδα που θα αποτρέψει την οριστική ισοπέδωση της με μοχλό τον εξατομικισμό είτε της απληστίας, είτε της απελπισίας.

Είναι ένα μεγάλο διακύβευμα. Αλλά ο πολιτικός οργανισμός όπως το ΠΑΣΟΚ με κυρίαρχο ιστορικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις 45 χρόνων, δεν μπορούν να ελπίζουν στη συνέχεια και τη συνέπεια τους αναπαράγωντας φθαρμένα, απονεκρωμένα σχήματα και διασυνδέσεις ενός παρελθόντος που απο ότι φαίνεται έληξε οριστικά.

Ήρθε η ώρα το ΠΑΣΟΚ να απευθυνθεί ξανά και με ειλικρίνεια στις αυθεντικές πηγές της πολιτικής του κυριαρχίας: στις αυθεντικές, ριζοσπαστικές , κοινωνικές δυνάμεις, σε μια κοινώνια των πολιτών.
Έστω και με μεγάλο ρίσκο.

Ανδρέας Παγκράτης
Μέλος του ΠΑΣΟΚ Κέρκυρας

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ