Διανύουμε σαν χώρα μια παρατεταμένη οικονομική κρίση με τα μνημόνια να διαδέχεται το ένα το άλλο, με το εισόδημα των μικρών και μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων να συρρικνώνεται όλο και περισσότερο, με την ανεργία να βρίσκεται σε διψήφια ποσοστά και να μαστίζει πολλές οικογένειες που έχουν παιδιά σε όλες τις βαθμίδες την εκπαίδευσης.



Το εκπαιδευτικό σύστημα που δομήθηκε τις προηγούμενες δεκαετίες με τις πολιτικές επιλογές των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ είναι ένα σύστημα που φτιάχτηκε για λίγους και εκλεκτούς. Είναι καθαρά ταξικό που θέτει όρια και φραγμούς στην εκπαίδευση των κοινωνικών ομάδων που ανήκουν στα χαμηλά και κατώτερα κοινωνικοοικονομικά στρώματα.

Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα δομήθηκε με τέτοιο τρόπο που από το δημοτικό, πολύ περισσότερο στο γυμνάσιο αλλά ακόμη περισσότερο στο λύκειο και αργότερα και στο πανεπιστήμιο διευρύνει το άνοιγμα της ψαλίδας της εκπαιδευτικής ανισότητας ελαττώνοντας τις ευκαιρίες εκπαίδευσης στους μαθητές των χαμηλών κοινωνικοοικονομικών στρωμάτων και αυξάνοντας κατά συνέπεια τη μαθητική διαρροή. Με λίγα λόγια αναπαράγει με γρήγορους ρυθμούς την κοινωνική ανισότητα.

Εκτός βέβαια από τις συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές της νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης που έχει το ελληνικό σύστημα εκπαίδευσης υπάρχουν και οι αστοχίες, οι ανευθυνότητες και πολλές ακόμη συγκυρίες που κάνουν την εκπαίδευση των παιδιών μας ακόμη πιο δύσκολη και δυσπρόσιτη και που σε συνδυασμό με τα προηγούμενα οδηγούν και αυτά στο άνοιγμα της ψαλίδας της εκπαιδευτικής ανισότητας. Οι μαθητές μας εκπαιδεύονται καθημερινά σε ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον με πολλές στρεβλώσεις, με εγχειρίδια εν μέρη ακατάλληλα ή γραμμένα στο πόδι, με ύλη τεράστια, ανώφελη και χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, με εκπαιδευτικές μεθόδους απαρχαιωμένες, με υλικοτεχνική υποδομή ελλιπέστατη, με εκπαιδευτικούς που δεν προσλαμβάνονται στην ώρα τους. Εκπαιδεύονται με αναλυτικά προγράμματα παρωχημένα.

Μπροστά σε αυτή τη συγκεκριμένη εκπαιδευτική και κοινωνική πραγματικότητα η σημερινή κυβέρνηση έχει χρέος να δει τα πράγματα με ψυχραιμία αλλά και τόλμη και να κάνει βήματα για την ανατροπή αυτής της νεοφιλελεύθερης εκπαιδευτικής πολιτικής.

Πρέπει να εφαρμόσει μέτρα βραχυπρόθεσμα αλλά και μακροπρόθεσμα. Βραχυπρόθεσμα οφείλει να οργανώσει και να λειτουργήσει τους θεσμούς της Ενισχυτικής Διδασκαλίας στα Γυμνάσια και της Πρόσθετης Διδακτικής Στήριξης στα

Λύκεια, θεσμούς που είχαν καταργήσει οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ με την έναρξη της οικονομικής κρίσης. Θα πρέπει να οργανώσει τις δυο αυτές σημαντικές εκπαιδευτικές δράσεις από την αρχή κάθε σχολικής χρονιάς με υπευθυνότητα και συνέπεια, όχι εικονικά αλλά ουσιαστικά, με στόχο την ενίσχυση των αδύναμων μαθησιακά μαθητών. Είναι επιβεβλημένο σε κάθε σχολείο ή σε ομάδα σχολείων να λειτουργεί η Ενισχυτική για μαθητές με εκπαιδευτικές δυσκολίες. Είναι ανάγκη επίσης να λειτουργήσει η Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη και στα Λύκεια έτσι ώστε να ενισχυθούν μαθητές που ανήκουν σε χαμηλά οικονομικά στρώματα και δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις οικονομικές απαιτήσεις των φροντιστηρίων. Αυτές οι πολύ απλές πολιτικές αποφάσεις θα μπορούσαν να σταθούν αν οργανωθούν σωστά και έγκαιρα αρωγοί σε κάθε οικογένεια που αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες δίνοντας μια ανάσα ελπίδας και αισιοδοξίας στους μαθητές που θέλουν να πετύχουν μια καλύτερη θέση σε αυτή την κοινωνική αλλά και εκπαιδευτική πραγματικότητα.

Θα πρέπει όμως παράλληλα η κυβέρνηση να προχωρήσει και σε αποφάσεις που θα έχουν μακροπρόθεσμους στόχους και οι οποίοι θα βγουν μέσα από το διάλογο που εξήγγειλε η πολιτική ηγεσία του υπουργείου παιδείας. Αποφάσεις που θα έχουν να κάνουν με το τι χαρακτήρα θα δώσουμε στην ελληνική δημόσια εκπαίδευση σε σχέση και με την εμπειρία μας από την οικονομική κρίση που διανύουμε, πώς θα δομήσουμε αυτή τη νέα εκπαιδευτική πραγματικότητα και ποια μέσα θα χρησιμοποιήσουμε για να πετύχουμε τους στόχους μας. Για όλα αυτά χρειάζεται τόλμη, αποφασιστικότητα και πολλή δουλειά.

 

*Eίναι Δάσκαλος – Περιφερειακός Σύμβουλος

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ