Το δημοψήφισμα της προσεχούς Κυριακής πλησιάζει και θεωρώ ότι αποτελεί μια από τις κορυφαίες στιγμές της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που διανύουμε εδώ και πέντε συναπτά έτη. Εμείς οι πολίτες αυτής της χώρας καλούμαστε την Κυριακή να πάρουμε τη μεγάλη απόφαση για το μέλλον μας, για το μέλλον των παιδιών μας. Πολλοί ίσως είναι αυτοί που πραγματικά ταλαντεύονται ανάμεσα στο ΟΧΙ και στο ΝΑΙ. Πολλοί είναι αυτοί οι οποίοι έχουν φοβηθεί από τη στυγνή προπαγάνδα των ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης- ευτυχώς που η κυβέρνηση πρόλαβε και άνοιξε την ΕΡΤ- αλλά και από το παράνομο σφράγισμα της στρόφιγγας χρηματοδότησης με τα γνωστά αποτελέσματα, τις ουρές στα ΑΤΜ και το κλείσιμο των τραπεζών. Αρκετοί είναι αυτοί που ίσως νιώθουν εγκλωβισμένοι μέσα στο θολό πολιτικό τοπίο που έχουν φτιάξει οι δυνάμεις του κατεστημένου, εσωτερικού και ευρωπαϊκού.

 

Πριν αποφασίσουμε να πάμε στην κάλπη θα ήταν χρήσιμο να ανακαλέσουμε στη μνήμη μας μερικά σημαντικά γεγονότα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας από τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ αλλά και από αυτή των ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ και να προχωρήσουμε σε κάποιες βασικές διαπιστώσεις.

 

Είναι σε όλους γνωστό πλέον και τεκμηριωμένο ότι το προηγούμενο πρόγραμμα που μας επέβαλαν οι δανειστές και με πολύ μεγάλη προθυμία εφάρμοσε η συγκυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ απέτυχε παταγωδώς. Η ανεργία εκτινάχτηκε στα ύψη, χιλιάδες νοικοκυριά βρίσκονται στο όριο της φτώχειας και η ΕΕ ετοιμάζει προγράμματα για την καταπολέμησή της. Η ανάπτυξη που περιμέναμε όλοι ποτέ δεν ήρθε, χιλιάδες νέοι και νέες πτυχιούχοι στους οποίους θα έπρεπε να στηριχτούμε για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας μας φεύγουν καθημερινά στο εξωτερικό προκειμένου να βρουν μια καλύτερη τύχη, κάθε φορά που οι εταίροι μας έδιναν μια χρηματική δόση αυτή ακολουθούνταν από σκληρά μέτρα λιτότητας για τις οικονομικά ασθενείς κοινωνικές τάξεις. Θα μπορούσα να απαριθμήσω και άλλα ακόμη παραδείγματα για να επιβεβαιώσω την αποτυχία του προηγούμενου προγράμματος όπως τις εκατοντάδες δηλώσεις και την αρθρογραφία διακεκριμένων οικονομολόγων σε ολόκληρο τον κόσμο, τους άστεγους που αυξήθηκαν, τους συμπολίτες μας να ψάχνουν τα σκουπίδια για να βρουν κάτι φαγώσιμο, τις αυτοκτονίες εκατοντάδων επιχειρηματιών. Η τρανταχτή όμως απόδειξη της αποτυχίας αυτής της συνταγής που εφαρμόστηκε από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ με πολύ ζήλο είναι το γεγονός ότι ο κύριος Σαμαράς οδήγησε τη χώρα σε εκλογές. Ποιος πρωθυπουργός άραγε θα έκανε εκλογές, αν το πρόγραμμα έβγαινε όπως ο ίδιος ήθελε να πιστεύει;

 

Θα ήταν μεγάλη παράλειψη κάνοντας αυτήν την ανασκόπηση να μην τονίσω ότι η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου έκλεισε σε μια νύχτα την ΕΡΤ απολύοντας εκατοντάδες εργαζόμενους και αφήνοντας συνειδητά όλους μας έρμαια της αδυσώπητης προπαγάνδας των ιδιωτικών ΜΜΕ. Η κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου απέλυσε καθηγητές και φρόντισε να φέρει ένα σύστημα αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου και του εκπαιδευτικού τιμωρητικό και αντιπαιδαγωγικό που δίχασε και αναστάτωσε την εκπαιδευτική κοινότητα.

 

Ας ανατρέξουμε όμως λίγο και στην μικρή περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης οι θεσμοί έπαιζαν ένα διαρκές κρυφτούλι. Ζητούσαν συγκεκριμένα μέτρα από την τωρινή κυβέρνηση και όταν αυτή τα έδινε τότε πρόσθεταν και κάτι ακόμη για να τορπιλίσουν τη διαπραγμάτευση. Απέρριπταν προτάσεις για φορολόγηση των πλουσίων και ζητούσαν επιτακτικά την οριζόντια περικοπή μισθών και συντάξεων, πράγμα που η σημερινή κυβέρνηση είχε δεσμευτεί στον ελληνικό λαό ότι δεν πρόκειται να κάνει. Δεν έκαναν καμιά νύξη για βοήθεια στην καταπολέμηση της διαφθοράς και των μιζών που προέρχονταν από τις προμήθειες, προφανώς για να μην εκτεθούν και οι ίδιοι. Αγνόησαν την πρόθεση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ για την προκήρυξη των ραδιοτηλεοπτικών αδειών γιατί θα ήταν ένα όπλο για την καταπολέμηση αλλά και αποκάλυψη της τεράστιας διαπλοκής. Οι δανειστές- εταίροι κλείνουν ερμητικά τα αυτιά τους ακόμη και σήμερα στις επίσημες εκθέσεις που προέρχονται από τους ίδιους και που υποστηρίζουν ότι το χρέος της Ελλάδας δεν είναι βιώσιμο και ότι χρειάζεται γενναίο κούρεμα.

 

Πώς συμπεριφέρθηκαν λοιπόν οι δανειστές όλο αυτό το διάστημα στις επίμονες αναλύσεις του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης όταν παρουσίαζαν όλα αυτά τα στοιχεία κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων; Ακολουθούσαν παρελκυστική τακτική και έφτασαν στο σημείο να καταθέσουν τη δική τους πρόταση την τελευταία εβδομάδα που έληγε το πρόγραμμα. Παρουσίασαν μάλιστα την πρότασή τους ως τελεσίγραφο στον έλληνα πρωθυπουργό. Έτσι οδηγηθήκαμε στο δημοψήφισμα.

 

Θα μπορούσε εύκολα να αναρωτηθεί κάθε ευρωπαίος πολίτης ποιοι πραγματικά ήταν οι στόχοι των θεσμών σε μια τέτοια διαπραγμάτευση; Πού βρίσκονται άραγε οι αρχές της Ευρώπης των λαών, η Ευρώπη της αλληλεγγύης, η Ευρώπη των ιδεών του Διαφωτισμού, της δημοκρατίας, της Ειρήνης.

 

Οι στόχοι των εταίρων μας φαίνονται πλέον ξεκάθαρα. Οι δανειστές θέλουν την Ελλάδα μια φτωχή χώρα του νότου, υποανάπτυκτη, που θα τη χρησιμοποιήσουν ως πηγή για φτηνό εργατικό δυναμικό, θέλουν την Ελλάδα ως αποικία που θα μπορούν να εκμεταλλεύονται τον πλούτο της, τουρισμό, αεροδρόμια, λιμάνια, υπέδαφος. Δεν τους ενδιαφέρει καθόλου το βιοτικό επίπεδο του Έλληνα. Προκειμένου να ικανοποιήσουν τις αχαλίνωτες οικονομικές ορέξεις τους. Θέλουν να τιμωρήσουν παραδειγματικά του έλληνες γιατί επέλεξαν με δημοκρατικό τρόπο μια αριστερή κυβέρνηση για να δώσουν το μήνυμα και στις άλλες χώρες που εκδηλώνονται αντίστοιχα κινήματα. Οι εταίροι μας δε διστάζουν να καταπατήσουν κάθε στοιχειώδες δημοκρατικό δικαίωμα επιλέγοντας με ωμές παρεμβάσεις να καθορίσουν το αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα της Κυριακής που τους συμφέρει. Ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του αποτελούν εμπόδιο στα σχέδια που έχουν εκπονήσει και κάνουν τα πάντα για να τους ρίξουν. Την Κυριακή όμως ο λαός θα έχει τον πρώτο λόγο. Θα τους αφήσουμε;

 

Σπύρος Βλαχόπουλος

Δάσκαλος

Περιφερειακός Σύμβουλος

 

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ