Πριν ακόμη αρχίσει καλά καλά αυτή η σύντομη προεκλογική περίοδος και φαίνεται ξεκάθαρα ότι τα κόμματα της συγκυβέρνησης, αυτά που μέχρι στιγμής έχουν το μεγαλύτερο μέρος για την οικονομική κρίση που μαστίζει την Ελλάδα τα τελευταία πέντε χρόνια αλλά και αυτά που διαχειρίστηκαν την κρίση, έχουν χάσει την ψυχραιμία τους προβαίνοντας σε κινήσεις πανικού. Κυρίως βέβαια οι πολιτικοί αρχηγοί τους και στη συνέχεια τα δευτεροκλασάτα στελέχη τους. Προσπαθούν να βρουν ένα βηματισμό που θα τους βγάλει από το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκονται και επιλέγουν τακτικές και στρατηγικές πολιτικά ανήθικες, πρακτικές επικίνδυνες για τη σταθερότητα και την ομαλότητα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής αυτού του τόπου. Οι αντιφάσεις τους είναι ενδεικτικές του πανικού και της σύγχυσης στην οποία έχουν περιέλθει. Οι κινήσεις και οι δηλώσεις των αρχηγών τους αγγίζουν τη γελοιότητα.    
Παρακολουθήσαμε τον κύριο Σαμαρά την προηγούμενη εβδομάδα να στέκεται δίπλα στο φράχτη του Έβρου και να επιδίδεται σε μια ακροδεξιά ρητορική προσπαθώντας να ενεργοποιήσει το φοβικό σύνδρομο των ανθρώπων για τους μετανάστες με στόχο πάντα την προσέλκυση ψηφοφόρων. Τον είδαμε στο τραγικό γεγονός της Γαλλίας να προσπαθεί να εξομοιώσει πρόσφυγες και μετανάστες με την τρομοκρατία κάνοντας μια ακόμη ανήθικη επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ. Στην ουσία ο απερχόμενος Πρωθυπουργός ταύτισε όχι μόνο τους μετανάστες με τους πρόσφυγες και τις κακουχίες τους, αλλά εξίσωσε κάθε μετανάστη/πρόσφυγα με δολοφόνο και τρομοκράτη.
Τον ακούσαμε σε όλες τις ομιλίες του να επενδύει στο φόβο και στην περίπτωση της οικονομίας τονίζοντας ότι αν έλθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία οι καταθέσεις των πολιτών κινδυνεύουν, οι χρηματοδοτήσεις θα σταματήσουν και ο κίνδυνος ενός Grexit είναι ορατός. Δε μας εξήγησε ακόμη όμως ο κύριος Σαμαράς για ποιο λόγο επίσπευσε τις διαδικασίες για την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας προκαλώντας ο ίδιος εκλογές και γιατί δεν προτίμησε να κάνει τη διαπραγμάτευση στο χρονικό αυτό διάστημα που είχε στη διάθεσή του έτσι ώστε να μη θέσει την Ελλάδα σε τέτοιους κινδύνους. Προφανώς διαπιστώνουν ότι χάνουν, τα λόμπι στα οποία ποντάριζαν και πίστευαν ότι θα τους στηρίξουν δεν είναι επαρκή μπροστά στη θέληση του λαού γι’ αυτό και καταφεύγουν σε σκληρές πολιτικές πρακτικές μη διστάζοντας να ποντάρουν ακόμη και στον τρόμο.  
Με τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων των κομμάτων της συγκυβέρνησης γίναμε  μάρτυρες νέων πολιτικών ηθών, νέων πρακτικών και πολιτικού πολιτισμού. Παρακολουθήσαμε στελέχη ή μάλλον βουλευτές του ενός εκ των δύο εταίρων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) τη μια μέρα να δηλώνουν πίστη στις αρχές και τις αξίες του κόμματός τους και την επομένη να ανακοινώνουν την κάθοδό τους στις εκλογές με το αντίπαλο κόμμα. Αλήθεια πόσο βοηθάει μια τέτοια πολιτική πρακτική τον Έλληνα πολίτη να ανακτήσει τη χαμένη του αξιοπιστία απέναντι στους πολιτικούς και στην πολιτική; Πόσο αξιόπιστος/η μπορεί να θεωρηθεί ένας πολιτικός που μάλιστα έχει διατελέσει υπουργός ή υφυπουργός όταν καταφεύγει σε επιλογές προκειμένου να ικανοποιήσει τις προσωπικές και μόνο φιλοδοξίες του; Πόσο κύρος και πόση φερεγγυότητα δίνει στον πολιτικό φορέα που τον δέχεται;
Μπροστά σε αυτή τη ζοφερή πολιτική, οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα που έχει δημιουργηθεί από τη συγκυβέρνηση με τη συνδρομή και κάποιων μέσων μαζικής ενημέρωσης και των τοπικών μη εξαιρουμένων, η Αριστερά έχει χρέος να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και με πείσμα ενάντια σε αυτές τις πρακτικές που δηλητηριάζουν την πολιτική ζωή να αντιπαραθέτει έναν πολιτικό λόγο συμπαγή, συγκεκριμένο, στέρεο με επιχειρήματα που θα ανατρέψουν τις πρακτικές του φόβου, του μίσους, και της ακροδεξιάς ρητορείας. Θα πρέπει να γίνει γνωστό σε όλους του τόνους ότι πρώτο μέλημα της νέας κυβέρνησής της θα είναι η αποκατάσταση βασικών θεσμών που έχουν πληγεί από τη συγκυβέρνηση όπως η ανεξάρτητη δικαιοσύνη, η θεμελίωση ενός δημοκρατικού εκπαιδευτικού συστήματος προσανατολισμένου σε παλιές αλλά πάντα επίκαιρες παιδαγωγικές αρχές με τη συνδρομή φυσικά των εκπαιδευτικών οι οποίοι θα λειτουργούν σε ένα κλήμα συνεργατικότητας, δημιουργικότητας και όχι κάτω από ασφυκτική πίεση και ανασφάλεια, αναξιοκρατία και εξυπηρέτησης ημετέρων. Είναι επιτακτική η ανάγκη να οικοδομηθεί σε κάθε πολίτη το αίσθημα των ίσων ευκαιριών, της αξιοκρατίας, της υπεράσπισης των βασικών δημοκρατικών θεσμών, της θέσπισης κανόνων για τη λειτουργία της κοινωνίας.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ