Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εξουσία φθείρει και διαφθείρει αυτούς που την ασκούν και συγχρόνως μειώνει τις αντοχές τους και τη δυνατότητά τους να προσφέρουν ουσιαστικό έργο. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίο θα πρέπει να προβλέπονται περιορισμοί στη χρονική διάρκεια της παραμονής των κυβερνώντων στην εξουσία. Έτσι, πολύ σοφά, στην Αμερική ο πρόεδρος μπορεί να υπηρετήσει μόνο δύο τετραετίες. Εδώ, στη χώρα μας, αν και ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι εντελώς διακοσμητικός, έχει μόνο μία θητεία, ο πρωθυπουργός, όμως, που ασκεί την εξουσία μπορεί να διεκδικήσει και τρίτη και τέταρτη θητεία! Και αυτό δεν είναι το μόνο παράδοξο που συμβαίνει.
Έτσι, ενώ ο πρωθυπουργός θέτει ως στόχο στις ερχόμενες εκλογές το 37%, ώστε να μπορεί να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, την ίδια στιγμή βάζει και στόχο το 25% για να παραμείνει πρόεδρος της ΝΔ. Βλέπεις, και μεγάλη και ανεξήγητη είναι η απόσταση από το 25% στο 37%. Παράδοξα πράγματα. Πιο παράδοξο, όμως, είναι να παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως απειλή για τη χώρα η διεκδίκηση αλλαγής της εξουσίας και, μάλιστα, να παρουσιάζεται ως τοξικότητα και πόλωση οποιαδήποτε κριτική προς την κυβέρνηση από την αντιπολίτευση.
Καλό, όμως, είναι το σενάριο «ή αυτοδυναμία ή χάος» να τελειώνει, όχι μόνο γιατί δεν πουλάει, αλλά και γιατί κάνει κακό σε αυτούς που το διακινούν, καθώς εκνευρίζει αυτούς που θέλουν να εκφοβίσουν. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι αργά να ασχοληθεί η κυβέρνηση με τα σημαντικά προβλήματα της χώρας και όχι αποκλειστικά με τις εκλογές. Ανάπτυξη 1,8% προβλέπει το ΔΝΤ για τη χώρα μας τόσο το 2026 όσο και το 2027.
Το Ταμείο Ανάκαμψης λειτούργησε ως μια μορφή ρευστότητας στην οικονομία και, πρακτικά, δεν επέφερε ούτε θα επιφέρει κάποια ουσιαστική οικονομική ανάπτυξη στη χώρα. Ο πληθωρισμός έχει ξεφύγει πέρα από κάθε πρόβλεψη, οι κοινωνικές ανισότητες καθημερινά αυξάνονται και οι συνταξιούχοι και οι εργαζόμενοι είναι αυτοί που υποφέρουν περισσότερο και βάλλονται από παντού. ¨Όχι μόνο από την κυβερνητική οικονομική πολιτική αλλά και από την αντίστοιχη επιχειρηματική πολιτική.
Όπως φανερώνουν τα δημοσιευμένα στοιχεία της Eurostat, το σύνολο των αμοιβών των μισθωτών εργαζομένων το 2019 ήταν 68,2 δισ. ευρώ και τα επιχειρηματικά κέρδη 89,5 δισ. ευρώ. Δηλαδή, υπήρχε μία διαφορά της τάξεως των 21,3 δισ. ευρώ. Το 2025, οι αμοιβές των εργαζομένων ήταν 89,9 δισ. ευρώ και τα επιχειρηματικά κέρδη 121 δισ. ευρώ, δηλαδή μία διαφορά της τάξεως των 31,1 δισ. ευρώ ή 46,3%. Και αυτό αποτελεί κατάφωρη αδικία εις βάρος των εργαζομένων. Και ενώ είναι φανερό ότι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι δεν μπορούν πλέον να αντιμετωπίσουν την ενεργειακή κρίση, η οποία μειώνει και την ήδη χαμηλή παραγωγικότητα της χώρας, ο πρωθυπουργός στέλνει επιστολή στην κυρία φον ντερ Λάιεν για να του δοθεί, δήθεν, δημοσιονομικός ελιγμός, ώστε να προβεί σε κάποιες μειώσεις των τιμών των καυσίμων. Και τούτο, ενώ η Ελλάδα μπορεί να μειώσει τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης μέχρι το ευρωπαϊκό ελάχιστο όριο, χωρίς να ζητήσει ειδική άδεια από τη φον ντερ Λάιεν.
Δηλαδή, μπορεί να μειώσει τον φόρο στη βενζίνη κατά 36 λεπτά και στο πετρέλαιο κίνησης κατά 8 λεπτά. Αυτό θα σήμαινε ότι η τιμή στην αντλία θα μειωνόταν περίπου κατά 42,6 λεπτά και 10 λεπτά ανά λίτρο, αντιστοίχως, για τη βενζίνη και το πετρέλαιο. Η απώλεια εσόδων θα ήταν περίπου 1,3 δισ. ευρώ, ποσό το οποίο η κυβέρνηση μπορεί να καλύψει από τα αυξημένα φορολογικά έσοδα, τα οποία η ίδια ανακοίνωσε ότι προβλέπεται να ανέλθουν σε 2,08 δισ. ευρώ το 2026. (Η κυβέρνηση ο 2025 τεισέπραξε 4,36 δισ. ευρώ από τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στα ενεργειακά προϊόντα.)
Πραγματικά εκπλήσσομαι όταν ακούω την κυβέρνηση να μιλά για οικονομικά θαύματα και αναρωτιέμαι σε ποια ακριβώς οικονομικά θαύματα αναφέρεται, όταν τα στοιχεία της Eurostat και του ΟΟΣΑ σκιαγραφούν μια εντελώς διαφορετική εικόνα για το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων.
Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, η σημερινή αγοραστική δύναμη των Ελλήνων παραμένει κατά 14% χαμηλότερη από εκείνη που είχαν το 2008! Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η σύγκριση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο: το 2008, η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων υπολειπόταν μόλις κατά 6%, ενώ σήμερα η απόσταση έχει εκτοξευθεί στο 32%. Παράλληλα, ο δείκτης ευημερίας στη χώρα μας βρίσκεται περίπου 20% κάτω από τον αντίστοιχο ευρωπαϊκό μέσο όρο. Και πάλι, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ και τη Eurostat, το 27,5% του πληθυσμού της Ελλάδας βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, ποσοστό αυξημένο σε σχέση με προηγούμενα χρόνια. Αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 2,8 εκατομμύρια ανθρώπους.
Αυτή είναι, λοιπόν, η πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά τα ελληνικά νοικοκυριά: μειωμένη αγοραστική δύναμη, χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο, αυξανόμενη φτώχεια, και μια διαρκώς διευρυνόμενη απόσταση από την υπόλοιπη Ευρώπη. Και η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει την οικονομική κατάσταση της χώρας ως πρότυπο επιτυχίας που προκαλεί τη ζήλια των Ευρωπαίων, όπως τουλάχιστον ισχυρίζεται κορυφαίο στέλεχος της κυβέρνησης!!!
Σημείωση
Βλέποντας τι γίνεται στη Γαλλία, αλλά ακόμη και στην Αλβανία, πραγματικά θαυμάζω τη δική μας ανοχή και ανεκτικότητα. Βλέπεις… η στρατηγική του μιθριδατισμού είναι πολύ αποτελεσματική.
