Στη δημόσια σφαίρα συχνά εμφανίζονται άνθρωποι που μοιάζουν να προσεγγίζουν την πολιτική σαν παιχνίδι· όχι ως ευθύνη, όχι ως υπηρεσία, αλλά ως μια α endless αρένα εντυπώσεων. Είναι οι «ακούραστοι παίκτες» της πολιτικής σκηνής: πρόσωπα που μετατρέπουν την πραγματικότητα σε επιφάνεια προβολής και την κοινωνία σε κοινό. Και όμως, ο αντίκτυπός τους είναι πραγματικός — ακόμη κι αν η προσέγγισή τους μοιάζει παιδική.
Το παιχνίδι της εντύπωσης
Στην εποχή της εικόνας, της ταχύτητας και του άμεσου σχολιασμού, πολλοί πολιτικοί μαθαίνουν να επιβιώνουν όχι με έργα αλλά με εντυπώσεις. Μοιάζουν με παιδιά που αλλάζουν στάση και αφήγημα όπως αλλάζουν παιχνίδι: σήμερα καταγγέλλουν, αύριο συγκινούν, μεθαύριο υπόσχονται. Η συνέπεια σπάνια χωρά στα σχέδιά τους, γιατί δεν είναι αυτός ο στόχος. Ο στόχος είναι η διαρκής παρουσία. Να μην χαθούν από το κάδρο. Άλλες φορές δίνουν μεροκάματο σε διάφορους δημοσιογράφους ώστε να τους λιβανίζουν σαν καλά παιδιά.
Ακούραστοι… αλλά για ποιον;
Η ακατάπαυστη δραστηριότητά τους συχνά παρουσιάζεται ως ζήλος. Όμως στην πράξη θυμίζει περισσότερο ανησυχία: μια διαρκής προσπάθεια να μη μείνουν πίσω, να μη σβήσει το φως των προβολέων. Η κοινωνία, από την άλλη, κουράζεται. Γιατί τα ακούραστα παιδιά της πολιτικής δεν κουβαλούν την κούραση της καθημερινότητας που κουβαλά ο πολίτης· κουβαλούν μόνο την κούραση της δικής τους φιλοδοξίας.
Όταν η πολιτική γίνεται παιδική χαρά
Το αποτέλεσμα είναι μια πολιτική σκηνή όπου κυριαρχεί η φλυαρία αντί της ουσίας. Όπου η συμβολική νίκη μετρά περισσότερο από την πραγματική αλλαγή. Όπου η δημόσια συζήτηση γίνεται συνεχής αντιπαράθεση χωρίς στόχο — μια παιδική χαρά χωρίς επίβλεψη, όπου ο θόρυβος αντικαθιστά την πρόοδο.
Κι όμως, υπάρχει ευθύνη
Ακόμα και αν συμπεριφέρονται σαν παιδιά, οι συνέπειες των πράξεών τους είναι ενήλικες. Αφορούν νομοθεσίες, οικονομίες, κοινωνίες, ζωές. Γι’ αυτό και η ευθύνη πέφτει τελικά σε εμάς: στους πολίτες που πρέπει να διαλέγουμε όχι εκείνους που παίζουν καλύτερα το παιχνίδι, αλλά εκείνους που ξέρουν πότε να το σταματήσουν και να εργαστούν πραγματικά.
Ώρα για ενηλικίωση
Η πολιτική δεν είναι θέατρο — ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να είναι. Η εποχή μας χρειάζεται ηγεσίες ώριμες, σταθερές, ειλικρινείς. Χρειάζεται λιγότερα παιδιά που παίζουν πολιτική και περισσότερους ενήλικες που την υπηρετούν.
Ίσως λοιπόν η λύση να ξεκινά από το πιο απλό: να αναγνωρίσουμε το παιχνίδι και να αποφασίσουμε ότι δεν θέλουμε άλλο να συμμετέχουμε σε αυτό. Να απαιτήσουμε σοβαρότητα εκεί όπου παίζεται το μέλλον μας.
Γιατί η πολιτική δεν χρειάζεται ακούραστα παιδιά που παίζουν την πολιτική γιατί δεν έχουν τι άλλο να κάνουν.
Χρειάζεται υπεύθυνους ανθρώπους με αγαπη για τον τοπο τους.
