ΚΚΕ: Η σύμβαση για τους υδρογονάνθρακες ευνοεί μόνο τις πολυεθνικές

Ενέργεια για την κάλυψη των λαϊκών αναγκών, όχι βορά στις πολυεθνικές ζητά με ανακοίνωσή της η ΤΕ Κέρκυρας του ΚΚΕ μετά την υπογραφή της σύμβασης παραχώρησης δικαιωμάτων έρευνας κι εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων δυτικά της Κέρκυρας.
 
 
Η ανακοίνωση του ΚΚΕ έχει ως εξής:
 
Προχθές «έπεσαν» οι υπογραφές της σύμβασης παραχώρησης δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων στη θαλάσσια περιοχή 2 δυτικά της Κέρκυρας μεταξύ της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και της κοινοπραξίας «Total – Edison – ΕΛΠΕ».
Από τις τοποθετήσεις της επίσημης τελετής, επιβεβαιώθηκαν για μια ακόμη φορά τόσο το γεγονός ότι μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι προσβλέπουν σε σημαντικές ευκαιρίες κερδοφορίας από την εκμετάλλευση των εγχώριων ενεργειακών πόρων όσο και η υποστήριξη που παρέχουν στην εγχώρια αστική τάξη για την υλοποίηση του στόχου μετατροπής της Ελλάδας σε «ενεργειακό κόμβο» στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου.
Ο εκπρόσωπος της γαλλικής «Total», είπε πως στη συγκεκριμένη περιοχή υπάρχει «ελπιδοφόρα προοπτική», αλλά και ο Ιταλός πρέσβης χαρακτήρισε «αξιοθαύμαστη» την πολιτική της Ελλάδας στον ενεργειακό τομέα, την οποία όπως είπε η Ιταλία «υποστηρίζει πλήρως», προσθέτοντας ακόμη ότι τέτοιου τύπου συμβάσεις ενισχύουν «τη σταθερότητα και την ασφάλεια εφοδιασμού».
 
Από τη μεριά της κυβέρνησης ο αρμόδιος υπουργός δεν παρέλειψε και την προσπάθεια να στρατευτούν τα λαϊκά στρώματα με τους στόχους αυτούς και τις επιχειρηματικές συμφωνίες, επαναλαμβάνοντας τις ανέξοδες υποσχέσεις περί δημιουργίας του λεγόμενου «Ταμείου Γενεών» στο οποίο θα κατευθύνονται τα δημόσια έσοδα από την εκμετάλλευση των πιθανών ευρημάτων, σε μια εξειδίκευση δηλαδή του γενικού ψευδούς κυβερνητικού αφηγήματος της «δίκαιης ανάπτυξης», στη συγκεκριμένη επενδυτική δραστηριότητα.
Είναι αλήθεια ότι αυτές οι συμφωνίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να βγουν χρήσιμα συμπεράσματα σχετικά με το αν η Ελλάδα τελικά μπορεί και έχει τις δυνατότητες να παράγει. Δεν πρέπει να υποτιμάμε τις παραγωγικές δυνατότητες και τον πλούτο που παράγεται σήμερα στη χώρα μας. Πολύ περισσότερο δεν πρέπει να υποτιμάμε τις δυνατότητες να αναπτυχθεί γρήγορα και να απογειωθεί η εγχώρια παραγωγή αν όμως απαλλαγεί από τις αλυσίδες της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας.
 
Η Ελλάδα είναι πλούσια χώρα σε ενεργειακές πηγές, όχι μόνο σε υδρογονάνθρακες αλλά και σε λιγνίτη, αιολικό και υδάτινο δυναμικό. Είναι πλούσια χώρα σε ορυκτούς πόρους, αποθέματα χρυσού, βωξίτη, νικελίου, χαλκού. Διαθέτει σύγχρονη βιομηχανική και αγροτική παραγωγή. Πάνω από όλα διαθέτει πολυάριθμο, ειδικευμένο εργατικό δυναμικό, μεγάλο αριθμό επιστημόνων. Διαθέτει, δηλαδή, τη βασική παραγωγική δύναμη που μπορεί να φτιάξει νέα εργοστάσια, νέα θερμοκήπια, νέα καράβια, νέες οικοδομές.
Όμως όλες αυτές οι δυνατότητες καταπιέζονται και καταστρέφονται στο όνομα της κερδοφορίας των πολυεθνικών. Το τι και πόσο θα παραχθεί, καθορίζεται από το αν αυτό εξυπηρετεί τα κέρδη των λίγων. Σε καμία περίπτωση οι ενεργειακές πηγές της χώρας δεν αξιοποιούνται για την κάλυψη των σύγχρονων λαϊκών αναγκών για επαρκή, φθηνή και ασφαλή ενέργεια. Τρανταχτή απόδειξη το κόστος που βαραίνει τις λαϊκές οικογένειες μέσω των λογαριασμών ρεύματος, πετρελαίου κλπ.
 
Το βασικότερο, όμως, είναι ότι αυτές που μπορούν να απελευθερώσουν μία σειρά από αναξιοποίητες παραγωγικές δυνατότητες της χώρας είναι οι σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής, η κοινωνική κρατική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και τη γη, η κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, ο επιστημονικός κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας.
Σήμερα, επίσης, έχουμε πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες, ώστε ο κεντρικός σχεδιασμός της εργατικής εξουσίας να διασφαλίζει όχι μόνο την επάρκεια, αλλά και την ταχεία βελτίωση της ποιότητας των προϊόντων και των υπηρεσιών που καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας.
 
Καλούμε τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα να μην πιστέψουν ότι αυτές οι συμφωνίες γίνονται για το καλό τους και ότι οδηγούν στη «δίκαιη» ανάπτυξη της κυβέρνησης καθώς τη μερίδα του λέοντος θα καρπωθούν οι μονοπωλιακοί όμιλοι. Γι’ αυτό άλλωστε και οι ανταγωνισμοί τους διαρκώς οξύνονται, οδηγώντας τις κυβερνήσεις – εκπροσώπους τους σε επεμβάσεις και πολέμους. Δε διστάζουν ακόμη και να αιματοκυλίσουν ολόκληρες χώρες στο όνομα των κερδών τους (Ιράκ, Συρία, Ουκρανία κλπ).
Ο λαός πρέπει να παλέψει για φθηνή και ασφαλή ενέργεια, χωρίς την καταστροφή του περιβάλλοντος. Να παλέψει για την ανατροπή του συστήματος που δεν επιτρέπει στις δυνατότητες που έχει η χώρα μας να εκτοξευτούν.
Να βάλει ως στόχο του την οικοδόμηση της κοινωνικής συμμαχίας που θα διεκδικήσει μία άλλη κοινωνία, έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης όπου δε θα υπάρχουν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι, όπου θα καλύπτονται οι σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.