Ανακοίνωση της Λαϊκής Συσπείρωσης με αφορμή το ατύχημα στο δημοτικό θέατρο και το εν συνεχεία λουκέτο του.
Αναλυτικά:
Η Λαϊκή Συσπείρωση καταγγέλλει το σοβαρό ατύχημα στο Δημοτικό Θέατρο, με θύμα ένα 13χρονο κορίτσι που έπεσε σε κενό τριών μέτρων από τη σκηνή. Το συγκεκριμένο περιστατικό δεν αφορά μία «κακιά στιγμή», αλλά ένα προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα μιας επικίνδυνης και διαχρονικής πολιτικής αδιαφορίας και εγκατάλειψης.
Η κατάσταση του θεάτρου αποτελεί ντροπή για την Κέρκυρα. Όλες οι δημοτικές αρχές γνώριζαν πολύ καλά την εκφυλιστική πορεία του κτιρίου και αντί να προχωρήσουν σε ουσιαστικές παρεμβάσεις, περιορίζονταν σε πρόχειρα μπαλώματα, αφήνοντας έναν χώρο πολιτισμού να μετατρέπεται σε παγίδα για τη ζωή και την ασφάλεια μικρών και μεγάλων. Αυτή η εγκληματική αδράνεια είναι που οδήγησε στα σημερινά επικίνδυνα φαινόμενα.
Έπρεπε να κινδυνεύσει ένα παιδί για να μπει λουκέτο; Έπρεπε να φτάσουμε στο απροχώρητο για να παραδεχτούν τα αυτονόητα;
Η Λαϊκή Συσπείρωση είχε επανειλημμένα αναδείξει την ακαταλληλότητα του θεάτρου, με παρεμβάσεις στο Δημοτικό Συμβούλιο και σαφείς προειδοποιήσεις για τους κινδύνους. Η απάντηση ήταν πάντα η ίδια: «δεν υπάρχουν χρήματα». Την ίδια στιγμή, όμως, η δημοτική αρχή δεν δίσταζε να επιβάλλει τέλος χρήσης για να εισπράττει από συλλόγους και φορείς για την παραχώρηση ενός χώρου σε άθλια και επικίνδυνη κατάσταση.
Το κλείσιμο του θεάτρου είναι ένα ακόμη χτύπημα σε μια πόλη όπου οι δομές και οι υπηρεσίες υποβαθμίζονται συνεχώς. Αντί για ουσιαστική στήριξη και αναβάθμιση του πολιτισμού, βλέπουμε διαρκώς την εγκατάλειψη και τη συρρίκνωσή του όπως ακριβώς συμβαίνει σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής. Από την υγεία και την παιδεία μέχρι τις υποδομές.
Η πολιτική της ανταποδοτικότητας και της επιπλέον φορολογίας που ακολουθεί η δημοτική αρχή και επιβάλλουν οι κυβερνήσεις έχει συγκεκριμένα αποτελέσματα: εγκατάλειψη υποδομών, μετακύλιση του κόστους στους δημότες και, τελικά, περιστατικά που θέτουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.
Η Λαϊκή Συσπείρωση θα συνεχίσει να παλεύει συνολικά για δωρεάν και ελεύθερη πρόσβαση στον πολιτισμό, όχι ως «πολυτέλεια», αλλά ως πραγματική ανάγκη της ζωής. Απέναντι σε μια πολιτική που έχει επιβάλει την έξωση της Τέχνης από την καθημερινότητα, αντιπαραθέτουμε τον αγώνα για πολιτισμό που να ανήκει σε όλους και να υπηρετεί τις ανάγκες του λαού.
