Κάνε όνειρα μεγάλα, τυφλοποντικάκι! – Tom Percival

Το «Κάνε όνειρα μεγάλα, τυφλοποντικάκι!» τουTom Percival, το ξεφύλλισα χαμογελώντας, μέχρι που σταμάτησα απότομα, γιατί αναγνώρισα κάτι πολύ γνώριμο. Εκείνη τη σιωπηλή στιγμή που ένα παιδί κοιτά τους άλλους και βλέπει πόσο «εύκολα» τους βγαίνουν κάποια πράγματα, που μέσα του γεννιέται η σκέψη πως πρέπει να γίνει κάτι άλλο για να αξίζει. Το τυφλοποντικάκι δεν ζητά δόξα, ζητά να μην νιώθει μικρό. Και αυτό είναι η πραγματική αρχή της ιστορίας. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Δεσύλλας. Η μετάφραση είναι του Φίλιππου Μανδηλαρά και η εικονογράφηση της Christine Pym. Απευθύνεται σε παιδιά άνω των 3 ετών.
Η ιστορία ξεκινά με το τυφλοποντικάκι να παρατηρεί τους φίλους του και να θαυμάζει όσα μπορούν να κάνουν. Τα πουλιά πετούν, οι πάπιες κολυμπούν, οι σκίουροι σκαρφαλώνουν κι εκείνο αναρωτιέται γιατί δεν έχει κι αυτό κάτι αντίστοιχα «εντυπωσιακό». Έτσι αρχίζει να δοκιμάζει, να μιμείται, να πιέζει τον εαυτό του να χωρέσει σε ικανότητες που δεν είναι δικές του. Στην προσπάθεια αυτή δεν αποτυγχάνει απλώς, δημιουργεί και μικρά μπερδέματα γύρω του, γιατί όταν κυνηγάς να αποδείξεις την αξία σου με λάθος τρόπο, μπορεί να πληγώσεις άθελά σου και τους άλλους. Και κάπου εκεί εμφανίζεται η σοφή κουκουβάγια, όχι σαν κήρυκας, αλλά σαν ήρεμη φωνή που του θυμίζει πως τα όνειρα δεν πρέπει να σε κάνουν να χάνεις τον εαυτό σου.
Μια ιστορία για τη σύγκριση, την αυτογνωσία και το θάρρος να μείνεις αυτός που είσαι.
Το δυνατό του σημείο είναι ότι αφήνει το παιδί να περάσει από όλη τη διαδρομή, να ζηλέψει, να απογοητευτεί, να θέλει να τα παρατήσει. Και έπειτα να ανακαλύψει κάτι πολύ ουσιαστικό, ότι η δύναμή του δεν είναι να γίνει σαν τους άλλους, αλλά να αξιοποιήσει αυτό που ήδη έχει με τρόπο που να έχει νόημα. Τα μεγάλα όνειρα δεν είναι πάντα αυτά που φαίνονται στους άλλους, αλλά αυτά που σε κάνουν να νιώθεις χρήσιμος, να ανήκεις, να έχεις ειρήνη με αυτό που είσαι. Ή μήπως το να προσφέρει; στους άλλους και να τους βοηθάς δεν είναι ταλέντο;
Κλείνοντας το «Κάνε όνειρα μεγάλα, τυφλοποντικάκι!», μου έμεινε μια απλή υπενθύμιση που αξίζει να την πούμε στα παιδιά, πριν την καταπιεί ο θόρυβος της σύγκρισης, ότι δεν χρειάζεται να πετάς σαν πουλί ή να κολυμπάς σαν πάπια για να είσαι σημαντικός, χρειάζεται να βρεις τη δική σου θέση και να την αγαπήσεις. Εσείς, όταν ένα παιδί σάς λέει «δεν είμαι καλός όσο οι άλλοι», τι του απαντάτε για να θυμηθεί τη δική του αξία;