Η προβολή της ταινίας στην Κέρκυρα, μεταφέρεται λόγω καιρού, για την Πέμπτη, την ίδια ωρα και στο ίδιο μέρος.
Η Ένωση Σκηνοθετών – Παραγωγών Ελληνικού Κινηματογράφου (ΕΣΠΕΚ), φέτος τον Σεπτέμβριο, διοργανώνει ένα ιδιαίτερο road trip για το ελληνικό σινεμά. Ένα αυτοκινούμενο όχημα, με όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό, γίνεται ένας κινούμενος θερινός κινηματογράφος που θα διασχίσει μεγάλο μέρος της χώρας, αναζητώντας περιοχές όπου γεννήθηκαν σημαντικές ελληνικές ταινίες.
Θέλοντας να αναδείξει την σχέση των ελληνικών ταινιών με τους τόπους στους οποίους γυρίστηκαν, αλλά και να χτίσει στενούς δεσμούς ανάμεσα στις ελληνικές ταινίες και το κοινό, το «LANDMARKS» χαρτογραφεί μια κινηματογραφική διαδρομή, με 10 στάσεις και 10 προβολές εμβληματικών ελληνικών ταινιών, οι οποίες δημιούργησαν μια ξεχωριστή σχέση με τον τόπο στον οποίο γυρίστηκαν και άφησαν το στίγμα τους στην πορεία του ελληνικού κινηματογράφου.
Μέσα λοιπόν από αυτό το πρίσμα, το αυτοκινούμενο θερινό σινεμά της ΕΣΠΕΚ, θα πραγματοποιήσει στάσεις σε όλη την Ελλάδα, από την Πελοπόννησο ως την Μακεδονία, και από την Κέρκυρα ως το κέντρο της Αθήνας, ενώ θα προβάλλει κλασικές αλλά και σύγχρονες ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, δημιουργώντας ένα πολυφωνικό ποικίλο πρόγραμμα πλούσιο σε εποχές, είδη και θεματολογία.
9η στάση
Πέμπτη 22/09 – Κέρκυρα, Πάνω Πλατεία Σπιανάδα | 21:00
ΜΕΛΟΔΡΑΜΑ; του Νίκου Παναγιωτόπουλου (1980)
Ένας τριαντάχρονος, που επιστρέφει από την Αμερική σε πλήρη υπαρξιακή κρίση, έρχεται στην Κέρκυρα για να δει την άρρωστη μητέρα του και προσπαθεί να πιαστεί από έναν απελπισμένο έρωτα με μια νεαρή δασκάλα μουσικής.
Το Μελόδραμα; ξεκινάει με ένα παράθυρο που κλείνει, σαν ένα ειρωνικό σχόλιο στη ρήση του André Bazin, «ο κινηματογράφος είναι ένα ανοιχτό παράθυρο στον κόσμο». Εδώ, ο Παναγιωτόπουλος αφαιρεί συνειδητά τις εντάσεις από τις ερμηνείες των ηθοποιών, και χρησιμοποιεί το νοτισμένο, ασπρόμαυρο Κερκυραϊκό τοπίο και την πατίνα στους τοίχους των σπιτιών, για να επιτύχει την ψυχολογική ένταση που ένα μελόδραμα απαιτεί. Ο τόπος, λοιπόν, γίνεται το εσωτερικό τοπίο του πρωταγωνιστή, ένα παράθυρο που κοιτάζει εντός, χωρίς σημείο φυγής, όπως στον κινηματογράφο του Alain Resnais. «Όποιος μιλάει στην ταινία είναι σα να διαταράσσει μια τάξη πραγμάτων, σαν να ενοχλεί», σημειώνει ο Παναγιωτόπουλος. Αντί διαλόγων, ακούγονται οι αποσπασματικοί μονόλογοι από το μαγνητόφωνο του Λευτέρη Βογιατζή, που αρχίζουν πάντα με τη φράση, «Με λένε Γιάννη». Μελόδραμα, λοιπόν; Ναι, αλλά όχι σχέσεων. Υπαρξιακό. Με τον εαυτό.
Οι προβολές είναι δωρεάν και ανοιχτές για το κοινό και πραγματοποιούνται με την υποστήριξη τοπικών φορέων πολιτισμού, με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού & Αθλητισμού καθώς και του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου.
