Μαρκάτης: O δρόμος για την Κέρκυρα των πολλών είναι ανηφορικός, αλλά η… εκκίνηση έγινε!

Κάλεσμα συμπόρευσης και αγώνα από τον επικεφαλής της Εκκίνησης, Λευτέρη Μαρκάτη.
Σε αυτό αναφέρει:
Ένα πράγμα είναι σαφές για εμάς. Στην Κέρκυρα του πολιτισμού, των δημοκρατικών και αγωνιστικών παραδόσεων, του περήφανου ΟΧΙ του 2015 ( με το αφοπλιστικό 70%), δεν αντιστοιχεί η μιζέρια που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, δεν αντιστοιχεί η απόσυρση από τα κοινά και η άνοδος συντηρητικών και νεοφασιστικών αντιλήψεων. Το στοίχημα σήμερα είναι πως μπορούμε να ξαναδώσουμε σχήμα και νόημα στις έννοιες της συμμετοχής, της αλληλεγγύης, της δημοκρατίας, της Αριστεράς, τελικά της πολιτικής σαν την δυνατότητα των ‘’από κάτω’’ να παρεμβαίνουν και να ορίζουν τις τύχες τους.
Και αυτή η επιστροφή της πολιτικής από το λαό για το λαό είναι σήμερα αναγκαία όσο ποτέ.
• Αν δε θέλουμε να δούμε τον ιδιαίτερο τόπο μας, την Κέρκυρα να μετατρέπεται πλήρως σε μια ειδική οικονομική ζώνη περιβαλλοντικής υποβάθμισης, τουριστικής μονοκαλλιέργειας, φθηνής εργασίας , όπου τα πάντα ακόμα και ο φυσικός πλούτος παραδίδεται προς ‘’αξιοποίηση’’ σε ιδιωτικά συμφέροντα.
• Αν δεν πιστεύουμε στο αφήγημα ΣΎΡΙΖΑ που διατυμπανίζει την ‘’μετά-μνημονιακή εποχή’’, ενώ αυτό που ζούμε δεν είναι παρά η επ’ αόριστον διαιώνιση της λιτότητας και εποπτείας από τους θεσμούς.
• Αν δε θέλουμε να δούμε να γιγαντώνονται και να εδραιώνονται και στον τόπο μας συντηρητικά και ακροδεξιά ρεύματα πατώντας πάνω στη διάχυτη λαϊκή δυσαρέσκεια.
Ξέρουμε ότι η κατάσταση είναι δυσμενής. Το τέλος του «αντιμνημονιακού κύκλου» και της μετάθεσης των επιδιώξεων σε μια κεντρική πολιτική αλλαγή , ειδικά στην Κέρκυρα του αείμνηστου ‘’3 κάλπες – 1 ψήφος’’ και τη πλήρους διάψευσης της ελπίδας από το ΣΥΡΙΖΑ, συνοδεύεται από όλα τα αποτελέσματα της ήττας και της αποδιάρθρωσης συλλογικών πρακτικών. Αυτό αποτυπώνεται στην κρίση του εργατικού κινήματος, στην αμηχανία της νεολαίας, στην υποχώρηση των τοπικών αντιστάσεων, στην επιστροφή του εθνικισμού και του ρατσισμού. Και φυσικά ξέρουμε ότι ευθύνες όσων στρατευτήκαμε όλα αυτά τα χρόνια στην Αριστερά με τον άλλο ή τον άλλο τρόπο είναι μεγάλες. Απαιτείται εδώ γενναία αυτοκριτική για να ξαναδιεκδικήσει η αριστερά την ηγεμονία που της αντιστοιχεί σε επίπεδο ηθικής και αξιών.
Οι εκλογές του Μαΐου με την πολυδιαφημιζόμενη «απλή αναλογική» δεν είναι παρά η προσπάθεια δημιουργίας ενός πολιτικού κλίματος «συναίνεσης» και συνεργασίας γύρω από τις κυρίαρχες πολιτικές. Η αυτοδιοίκηση μέσα από τον Καλλικράτη και τώρα τον Κλεισθένη θωρακίζεται απέναντι στην κοινωνική δυσαρέσκεια και μετατρέπεται σε ένα αντιλαϊκό όργανο. Το αυστηρό δημοσιονομικό πλαίσιο λειτουργίας, οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, το παρατηρητήριο ΟΤΑ, η πλήρης εκχώρηση κρίσιμων λειτουργιών σε ιδιώτες (βλ. διαχείριση απορριμμάτων) , συνιστούν ένα πλαίσιο εφαρμογής σκληρών νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Εξάλλου και η διάσπαση του Δήμου της Κέρκυρας με τον τρόπο που γίνεται κυρίως αποσκοπεί σε μικροκομματικούς ακόμα και προσωπικούς σχεδιασμού και θα επιτείνει φαινόμενα τοπικιστικών αντεγκλήσεων , ενώ αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι μια ενιαία δημοκρατική επανεκκίνηση για την Κέρκυρα.
Σε αυτό το πλαίσιο εμείς δε προσβλέπουμε απλά στην ‘’εκπροσώπηση’’ με κάποιους δημοτικούς συμβούλους , χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι δεν θα δώσουμε τη μάχη των εκλογών με όλες μας τις δυνάμεις. Για εμάς όμως σήμερα είναι επιτακτική ανάγκη να δημιουργηθεί ένα κίνημα πολιτών, να επιστρέψει η λαϊκή διεκδίκηση και ένα πολιτικό μέτωπο που να μπορεί να προτείνει και συνολική εναλλακτική πρόταση για την κοινωνία.
Όσοι ξεκινάμε την προσπάθεια της ΕΚΚΙΝΗΣΗΣ ξέρουμε ότι οι αγωνίες μας απηχούν αγωνίες και προβληματισμούς μια μεγάλης και μόνο συγκυριακά ‘’βουβής’’ πλειοψηφίας. Γι’ αυτό θα συνεχίσουμε με επιμονή να καλούμε για συμπόρευση δυνάμεις της Αριστεράς , των τοπικών κινημάτων, όλο το δημοκρατικό κόσμο του νησιού. Όλοι θα κριθούν, στο βαθμό που αντιλαμβάνονται το πολιτικό κενό και την ανάγκη να ‘’φτιάξουμε τον τόπο που θα ξανασυναντηθούμε’’
Ξεκινάμε από τον εαυτό μας ( για να αλλάξουμε τον κόσμο ) προκρίνοντας τη λειτουργία της ΕΚΚΙΝΗΣΗΣ με ανοιχτές συνελευσιακές διαδικασίες , έξω από λογικές ‘’αρχηγών’’ και ‘’παραγόντων’’ , με θεματικές ομάδες επεξεργασίας θέσεων από τους ανθρώπους που έχουν πραγματική κοινωνική γείωση και αγωνία για τα καθημερινά προβλήματα του τόπου μας, και όχι απλά ‘’τεχνοκράτες’’ , με ανακλητικότητα και εναλλαγή στις όποιες θέσεις ευθύνης προκύψουν, με αναβαθμισμένο το ρόλο της νεολαίας και των σύγχρονων μέσων κοινωνικής δικτύωσης, με τη δημιουργίας ανοιχτού κοινωνικού στεκιού.
Γνωρίζουμε ότι ο δρόμος για την Κέρκυρα των πολλών είναι ανηφορικός, αλλά η … εκκίνηση έγινε!