Η εποχή των Μεγάλων Μαχαιριών…

Στις 30  Ιουνίου του 1934, ο Αδόλφος ξεκαθάρισε τους λογαριασμούς του, στέλνοντας σφαγμένους στον αγύριστο τους συντρόφους του, τα μέλη των SA του Ρεμ που ζητούσαν να εφαρμόσουν την εθνική σοσιαλιστική…επανάσταση. Αποκατάστησε έτσι την ηρεμία των γερμανών βιομηχάνων, των τραπεζιτών και της μεσαίας τάξης! Η σφαγή καταγράφηκε ιστορικά σαν «Η Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών…» Προχθές 30 Ιουνίου του 16, ο οικονομικός φύρερ της ΕΕ Σόιμπλε με τις γνωστές κυνικές δηλώσεις του και πριν περάσει η ψυχρολουσία του Brexit, προσγείωσε ανώμαλα τους ευρωπαίους ηγέτες, ανάμεσα σ’ αυτούς και τον Τσίπρα ο οποίος αφελώς ζητάει :«…ένα new deal για μία Ευρώπη που θα ξανά εμπνεύσει…»  Μόνο που ο Σόιμπλε στη γνωστή γραμμή του, από τις στήλες της Handelsblatt και υπό τον τίτλο «Πρωτοβουλίες μετά το δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο» μέσω των συνεργατών του δημοσιοποιεί έναν κατάλογο “πιθανών” μέτρων για τη μεταρρύθμιση της Ένωσης των «27» και της ευρωζώνης. Είναι γνωστό πως οι συνεργάτες του Βόλφγκανγκ ως “λαγοί” προετοιμάζουν το έδαφος των “αντιδράσεων” οι οποίες, όπως η ιστορία απέδειξε ως τώρα, αυτές εκφράζονται από τους ηγέτες των κρατών μελών με μπους φερμέ!  
Οι σύμβουλοι του Σόιμπλε προτείνουν  την ανακατανομή των ρόλων της Κομισιόν. Δεδομένου ότι το τελευταίο διάστημα η Επιτροπή ενεργούσε περισσότερο πολιτικά, δηλαδή κατά την άποψή τους χαλαρωτικά… Σε τίτλους το στενό εσώρουχο που θα φορέσει ο Σόιμπλε στα κράτη μέλη θα είναι: Πιστή τήρηση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ένταση της λιτότητας).  Δικαίωμα απόρριψης των σχεδίων προϋπολογισμών των χωρών της ευρωζώνης (Επισημοποίηση των υπερεξουσιών). Κόψιμο των διαρθρωτικών ταμείων για όσους δεν υπακούν στις συστάσεις(Δημόσιος ραβδισμός). Ευνουχισμός του πολιτικού ρόλου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και αναβάθμιση του εποπτικού ρόλου του ESM (εξαφάνιση όποιου υπάρχοντος ακόμα πολιτικού ίχνους) . Απόσπαση από την ΕΚΤ της ευρωπαϊκής τραπεζικής εποπτείας (δημιουργία εποπτικής γκεστάπο).. Απόρριψη της γαλλοϊταλικής πρότασης για κοινό προϋπολογισμό της ευρωζώνης (Ντόιτσλαντ- Ντόιτσλαντ Ιμπεράλες).
Επόμενος σταθμός στην κρίση της ΕΕ – Ευρωζώνης  θα είναι σε μια ή δυο το πολύ εβδομάδες η προαποφασισμένη από την Κομισιόν τιμωρία με την επιβολή κυρώσεων στην Πορτογαλία για παραβίαση του πλαφόν των δημοσιονομικών ελλειμμάτων 3% που ορίζει το Σύμφωνο Σταθερότητας. Μια τιμωρητική απόφαση που πάρθηκε από την Κομισιόν πριν από το Βρετανικό δημοψήφισμα. Μια προεκλογική προειδοποίηση απειλής στο κόμμα του Ιγκλέσιας. Καθώς και ένα παράδειγμα προς αποφυγή στους εκ συστήματος απείθαρχους Γάλλους και Ιταλούς…
Και όλα αυτά όταν οι πρόσφατες τραπεζικές εκρήξεις στην Ιταλία του 1,2 τρις ευρώ χρέους, στήνουν στο τοίχο τον Ρέντσι , με άρνηση της Μέρκελ για ενίσχυση των τραπεζών με κρατικά κεφάλαια ως και 40 δις €. Αυτό σημαίνει στην πράξη ότι η Άνγκελα Μέρκελ θέλει bail in , για «διάσωση» των ιταλικών τραπεζών. Από την άλλη δημοσίευμα της, Wall Street Journal, αναφερόμενη σε έκθεση του Δ.Ν.Τ, αποκαλύπτει ότι η Deutsche Bank είναι η τράπεζα που ενέχει τους μεγαλύτερους κινδύνους όσον αφορά το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα! Ξανά επιβεβαιώνεται έτσι ένας τραπεζικός , χρηματιστηριακός κόσμος αγγελικά πλασμένος!!! Και μέσα σ’ αυτή τη ζούγκλα των αριθμών και των τοκογλύφων που στραγγαλίζει ψυχές  και διαλύει κοινωνίες, χορεύουν πολιτικά  καραγκιοζάκια κινούμενα μιας αόρατης εξουσίας…
Και να ο θλιβερός Ολάντ , μαζί με τον Ρέντσι και τον Τσίπρα που δηλώνουν ότι θα μεταμορφώσουν την ΕΕ , μαζί με τον φύρερ Σόιμπλε! Εδώ γελάνε… Ένας Ολάντ που έχει “ταβανώσει” στο 10% και θα πρέπει να καθίσει στα αυγά του, στις ερχόμενες προεδρικές εκλογές , αν δεν θέλει να  γίνει μια καμένη ομελέτα… Πάνοπλη με όπλα της, την αντιλαϊκή πολιτική των Ολάντ και Σαρκοζί, κατεβαίνει η ακροδεξιά Λεπέν και με ένα δημοψήφισμα για έξοδο από την ΕΕ σημαία της. Το ίδιο και στην Ιταλία βοηθούσης και της τραπεζικής κρίσης, τα πέντε αστέρια του Πέπε Γκρίλο μάλλον ακυρώνουν στην πράξη τον Ρέντσι με εργαλείο την ήττα του στο δημοψήφισμα του ερχόμενου Οκτώβρη, για συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, δημοψήφισμα που θα πάρει αντιευρωπαϊκό χρώμα… Επίσης στην Αυστρία με την ακύρωση των πρόσφατων προεδρικών εκλογών η απειλή των ακροδεξιών ξανά εμφανίζεται μια και η απόστασή τους από το “νήμα” είναι ελάχιστη… Όμως μας συνήθισαν να ξεχωρίζουμε την Λεπέν , το Σαλβίνι το Χόφερ και τους άλλους ακροδεξιούς, από αυτούς τους ψυχρούς εκτελεστές της γερμανικής παρέας και τα πρόθυμα γραφειοκρατικά γιουσουφάκια τους, που μας πυροβολούν εξ επαφής με συνεχή προγράμματα προσαρμογής, λες και αυτοί δεν είναι σούπερ ακροδεξιοί στην εξουσία, με εκατομμύρια οικονομικά θύματα…