Παρακολουθώντας κανείς την τελευταία εβδομάδα τα ΜΜΕ αλλά και τα διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εύκολα θα καταλάβαινε ότι τα θέματα σημαία και προσευχή στα σχολεία αποτελούσαν και ίσως συνεχίσουν να αποτελούν νούμερο ένα στην ατζέντα της δημοσιογραφικής και όχι μόνο ενημέρωσης. Είναι ασφαλώς θέματα που πουλάνε, θέματα που μπορούν να εκφράσουν άποψη όλοι ανεξαρτήτου ηλικίας, φύλλου, εκπαίδευσης, κοινωνικής τάξης κλπ. Είναι όμως αλήθεια τόσο σημαντικά τα δυο αυτά θέματα ώστε να υπερκαλύπτουν ζητήματα που έχουν να κάνουν με αλλαγές που συντελούνται στην παιδεία σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης;

 

Η ιδέα της κλήρωσης του σημαιοφόρου αρχικά στηρίζεται στο βασικό και θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε μαθητή πολίτη αυτής της χώρας να έχει το δυνατότητα να σηκώσει στα χέρια του το εθνικό σύμβολο όπως ακριβώς έχει και την υποχρέωση να το υπερασπιστεί όποτε παραστεί ανάγκη. Γιατί θα πρέπει άραγε οι άριστοι να έχουν μόνο αυτό το δικαίωμα και γιατί θα πρέπει να συνδεθεί η σημαία, ως εθνικό σύμβολο, με την επιβράβευση των καλύτερων, όταν μάλιστα και εδώ χωράει πολύ κουβέντα σχετικά με το ποιοι είναι οι καλύτεροι και όταν τα τελευταία χρόνια κλήρωση γίνεται για το σημαιοφόρο ανάμεσα σε έναν μεγάλο αριθμό άριστων, κατά την ταπεινή μου άποψη, υπερβολικά μεγάλο αριθμό για πολλούς λόγους. Δε θα πρέπει να μας διαφεύγει της προσοχής ακόμη ότι η διαδικασία της ανάδειξης του σημαιοφόρου είχε γίνει από ένα πλήθος γονιών καθοριστικός λόγος ύπαρξης στη ζωή τους, είχε δημιουργήσει πολλά προβλήματα στις σχέσεις τους με τους εκπαιδευτικούς αλλά και τα παιδιά τους και κάθε άλλο παρά παιδαγωγικό κίνητρο αποτελούσε για την ενίσχυση της αυτοπεποίθησης του μαθητή και της ευγενούς άμιλλας.

 

Στον κουρνιαχτό λοιπόν που σηκώνουν τα θέματα της σημαίας και της προσευχής κρύβεται και δε συζητιέται η ουσία της εκπαιδευτικής πολιτικής και η φιλοσοφία των αλλαγών που δρομολογούνται μέσα από τα πρόσφατα νομοσχέδια του υπουργείου παιδείας. Ίσως αποτελεί και επικοινωνιακό λάθος της κυβέρνησης, αλλά δεν είναι το μείζον. Έτσι δε φαίνεται τόσο ξεκάθαρα ότι η πολιτική φιλοσοφία των επιλογών στα θέματα της παιδείας δεν είναι ασφαλώς η θεοποίηση της ιδιωτικοποίησης της δημόσιας εκπαίδευσης, η αναγκαστική σύνδεσή της με την αγορά και το κέρδος, ο αδυσώπητος και σκληρός ανταγωνισμός για την ολοένα αύξηση των κεφαλαίων κάποιων επιχειρήσεων. Για τη συγκεκριμένη πολιτική ηγεσία του υπουργείο παιδείας στόχος είναι οι ίσες ευκαιρίες για την πρόσβαση των ασθενέστερων κοινωνικών τάξεων στην εκπαίδευση και όχι οι αποκλεισμοί, φαίνεται αυτό ξεκάθαρα στο νέο νομοσχέδιο για τα μεταπτυχιακά που βάζει φραγμό στους καθηγητές που δίδασκαν σε αυτά να πληρώνονται επιπλέον με το 100% του μισθού τους  και τους επιτρέπει μέχρι το 30% για να μπορούν να σπουδάζουν δωρεάν και οι άποροι φοιτητές. Για τη συγκεκριμένη πολιτική ηγεσία η παιδεία αντιμετωπίζεται με βάση τις αρχές και τα προτάγματα  του Διαφωτισμού και του Ανθρωπισμού και όχι της ελεύθερης αγοράς, οργάνωση της εκπαίδευσης προσφύγων, πρωτοβουλίες για την ειδική αγωγή κλπ. Η φιλοσοφία της σημερινής  εκπαιδευτικής πολιτικής δεν είναι η αναπαραγωγή και η διεύρυνση της κοινωνικής ανισότητας, το άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις και η δημιουργία αποκλεισμών και ομάδων γκέτο. Στόχος είναι η ενσωμάτωση, η κοινωνική ένταξη και η ομαλή συνύπαρξη. Δεν μπορεί όλα να μετριούνται σε ευρώ, να κοστολογούνται και ανάλογα να απορρίπτονται ή να επιλέγονται.



 

Εμείς ως πολίτες ας σταματήσουμε να αναμασάμε τα πιασάρικα σχόλια του fb και ας προβληματιστούμε για την ουσία της εκπαίδευσης στη χώρα μας. Ας μιλήσουμε για αλλαγή βιβλίων, μεθόδων διδασκαλίας, καινοτομιών στα σχολεία. Ας δούμε πώς θα μετατρέψουμε τη γνώση από τιμωρία που τη βιώνει ο μαθητής σήμερα σε απόλαυση.

Ας έχουμε κατά νου επίσης ότι η προσκόλληση κάποιων σε επικίνδυνους ακροδεξιούς λαϊκισμούς τύπου σημαίας και προσευχής με εμμονές στην αριστεία οδηγούν γνωστούς πολιτικούς κύκλους που τους υιοθετούν σε μια  συγκεκριμένη πολιτική στο χώρο της παιδείας και σε έναν συντηρητισμό παλαιάς κοπής επιδιώκοντας να καθιερώσουν ένα βαθιά ταξικό χαρακτήρα στην παιδεία και μάλιστα με πολύ άκομψο τρόπο.

 

 

Σπύρος Βλαχόπουλος, Δάσκαλος



Σχολιάστε αυτή τη δημοσίευση!

Loading Facebook Comments ...
Loading Disqus Comments ...