Αν και καπνιστής, δεν έχω καμία διάθεση να υποστηρίξω το «δικαίωμα» των καπνιστών να «φουμάρουν» όπου θέλουν… Δεν έχω καμία αρρωστημένη τάση να υπερασπιστώ ούτε το κάπνισμα, αλλά ούτε και τους αναίσθητους καπνιστές που ανάβουν τσιγάρο όπου σταθούν και όπου βρεθούν.… Ούτε, όμως, έχω και τη διάθεση να ασπαστώ την «καπνοϋστερία» κάποιων και την εμμονή τους για την απόλυτη «εξολόθρευση» των καπνιστών.

Το ότι το κάπνισμα είναι μια απαίσια και καταστροφική συνήθεια, πιστεύω ότι είναι αυτονόητο και γνωστό σε όλους μας… Θεωρώ, επίσης, ότι υπάρχουν μέρη στα οποία δε θα έπρεπε κανένας να καπνίζει… Σε μέρη, λοιπόν, όπως είναι τα σχολεία, τα νοσοκομεία, οι δημόσιες υπηρεσίες και γενικά δημόσια κτίρια στα οποία κάποιος επιβάλλεται να πάει, ώστε να εξυπηρετήσει τις ανάγκες και τις υποχρεώσεις του, είναι καθήκον του κάθε καπνιστή να σεβαστεί το συνάνθρωπό του και να μην τον αναγκάζει να εισπνέει το δηλητηριώδη καπνό του τσιγάρου του... Θεωρώ, ακόμα, ότι πρέπει να υπάρχουν μαγαζιά ψυχαγωγίας τα οποία να είναι άκαπνα για όποιον θέλει να απολαύσει τον καφέ του, το φαγητό του ή το ποτό του σε καθαρό περιβάλλον, αφού εννοείται ότι δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να γίνεται παθητικός καπνιστής. Από αυτά, όμως, μέχρι την καθολική απαγόρευση του καπνίσματος υπάρχει μεγάλη διαφορά... Ίσως τόσο μεγάλη όσο υπάρχει και ανάμεσα στη δημοκρατία με τη δικτατορία….

Πήγα πρόσφατα σε μια γαμήλια δεξίωση σε γνωστό κέντρο το οποίο εφάρμοζε το νόμο της απαγόρευσης του καπνίσματος και μου δημιουργήθηκε μια απορία… Αν οι ιδιοκτήτες συμφωνούσαν να επιτρέψουν το κάπνισμα και όλοι οι μη καπνίζοντες καλεσμένοι αποφάσιζαν με δική τους προαίρεση να αντέξουν για μια νύχτα τον καπνό, για να κάνουν τη χάρη στο νιόπαντρο ζευγάρι που ήθελε να καπνίσει, θα μπορούσε να επιτραπεί το κάπνισμα; Η απάντηση είναι «όχι» και καταρρίπτει κάθε έννοια κοινής λογικής… Το κάπνισμα απαγορεύεται παντού… Τι δουλειά έχει, όμως, το κράτος να παρεμβαίνει σε τέτοιες προσωπικές καταστάσεις σαν αυτή που μόλις ανέφερα;

Ποια διεστραμμένη λογική είναι αυτή που απαγορεύει τη δημιουργία ενός «σφραγισμένου» χώρου καπνίσματος σε κάποια εταιρία με τη σύμφωνη άδεια του διευθυντή ή του ιδιοκτήτη, μέσα στον οποίο θα πηγαίνουν οι καπνιστές να «ξεχαρμανιάζουν»; Τι δουλειά έχει το κράτος να το απαγορεύει, από τη στιγμή που δε θα ενοχλεί κανέναν; Ποια φασιστική ανωμαλία απαγορεύει στα γεροντάκια που συχνάζουν στο ένα – και μοναδικό- καφενείο της απομονωμένης Δονούσας των Κυκλάδων, να καπνίζουν μέσα στο μαγαζί, άμα αυτό είναι μια απόφαση που έχει παρθεί από κοινού; Αυτοί οι άνθρωποι ζουν 50 και 60 χρόνια μαζί… Υπάρχει κανείς που να νομίζει ότι χρειάζονται το κράτος – «καπνοφύλακα», για να μάθει ο ένας πώς να σέβεται τον άλλον;

Ποια αυταρχική διαστροφή αφαιρεί το δικαίωμα από όλους τους καπνιστές να πηγαίνουν σε ένα χώρο διασκέδασης και να τον κάνουν «τεκέ», χωρίς να ενοχλούν κανέναν, μη επιτρέποντας να υπάρχει κανένα μαγαζί για κανένα καπνιστή; μα…ούτε ένα; Ποιο αρρωστημένο σκεπτικό κρύβεται πίσω από τη λογική ότι ο προηγούμενος νόμος δεν εφαρμόσθηκε, γιατί δεν ήταν πολύ «σφιχτός», και ότι μόνο η καθολική απαγόρευση μπορεί να λύσει το πρόβλημα; Δηλαδή, όταν το κράτος αδιαφορεί για τη σωστή τήρηση των νόμων, πρέπει μετά να τους κάνει ακόμα σκληρότερους μήπως και τηρηθούν;
Γιατί δεν άφησαν τον προηγούμενο νόμο με τον οποίο προβλέπονταν ξεχωριστοί κλειστοί χώροι για καπνιστές μέσα στα μαγαζιά και τα μικρά μπαράκια μπορούσαν να αποφασίσουν ελευθέρα; Γιατί δε φρόντισαν να ελέγξουν ότι θα τηρηθεί σωστά ο προηγούμενος νόμος με το ίδιο σθένος που διαμηνύουν ότι θα εφαρμόσουν τον τωρινό; Αρκετά δημοκρατικό και «υγιεινό» δεν ακούγεται;

Η δημοκρατικότητα ενός μέτρου δεν κρίνεται από το πόση ικανοποίηση προσφέρει ανά καιρούς σε διάφορες κοινωνικές ομάδες, αλλά από το πόσο επιτρέπει στον κάθε πολίτη να λειτουργεί ελεύθερα(ακόμα και για το κακό του), σεβόμενος πάντα και τα δικαιώματα του διπλανού του. Παρόλο, λοιπόν, που είναι υπέρτατη ανθρώπινη αξία το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και στην ελευθερία επιλογής, ας κάνουμε μια καταχρηστικότατη και άκρως επικίνδυνη υπόθεση.. Ας δεχτούμε ότι το κράτος εφαρμόζει την καθολική απαγόρευση με λογική ολοκληρωτικού καθεστώτος – προστάτη, ώστε να προφυλάξει όχι μόνο τους μη καπνιστές αλλά και τους καπνιστές περιορίζοντας τους, για να τους αναγκάσει να καπνίζουν λιγότερο ή ακόμα και καθόλου με γνώμονα το καλό του κοινωνικού συνόλου!

Μήπως όμως υπάρχει μια μικρή σύγχυση στις πολιτικές που εφαρμόζονται; Πώς γίνεται να ζούμε σε μια εποχή που ο άκρατος οικονομικός φιλελευθερισμός αποδεδειγμένα καταστρέφει το κοινωνικό σύνολο με συνένοχους το κράτος και την κυβέρνηση, και από την άλλη να εφαρμόζονται φασιστικοί και απόλυτοι κρατικοί παρεμβατισμοί τάχα για το «καλό» του κοινωνικού συνόλου; Τι σχιζοειδής αντίφαση είναι αυτή; Τελικά νοιάζεται ή δε νοιάζεται το κράτος για το κοινωνικό σύνολο;

Οι νόμοι, λοιπόν, για την απαγόρευση του καπνίσματος που εφαρμόσθηκαν με πυγμή σε ιδιαίτερες «δημοκρατίες» και καθεστώτα, όπως στο Βασίλειο της Ελλάδας, στη Ναζιστική Γερμανία και στη Θατσερική Αγγλία, σίγουρα δεν έχουν σαν σκοπό να προστατέψουν το κοινό καλό, αφού άλλωστε πλέον ο ρόλος του κράτους, όπως όλοι νιώθουμε καθημερινά, δεν είναι αυτός. Ένα κράτος που πετάει τους πολίτες του στα σκουπίδια σαν μισοσβησμένες γόπες, δεν μπορεί να διατείνεται ότι ενδιαφέρεται για την κοινωνική πρόοδο. Ένα κράτος που έχει μετατρέψει την κοινωνία σε ένα μεγάλο σταχτοδοχείο, για να σβήνουν τις πουράκλες τους οι σύγχρονοι «αλ καπόνε» της παγκόσμιας οικονομικής μαφίας, δεν μπορεί παρά να κατηγορηθεί ότι είναι συνεργός στην κοινωνική αποδόμηση. Σ΄ένα κράτος που φορτώνει με δηλητηριώδεις καπνούς λιτότητας την κοινωνία μετατρέποντάς την σε ένα δύσοσμο τεκέ ανεργίας και φτώχειας με καταστροφικές επιπτώσεις στην οικονομική, κοινωνική και ψυχική υγεία του συνόλου αλλά και του κάθε μέλους της ξεχωριστά, δεν μπορεί παρά να του καταλογιστεί η έσχατη αδιαφορία για τους πολίτες…

Ας μην κοροϊδευόμαστε πλέον με αυτή την υποκριτική αντικαπνιστική σταυροφορία που έχει αρχίσει από άλλες χώρες και έχει επεκταθεί και στη χώρα μας… Τι καπνό φουμάρουν τελικά όλοι αυτοί που υποτίθεται ότι νοιάζονται για το καλό μας;

Αφού, λοιπόν, χωνέψουμε αυτή την καθολική απαγόρευση, ας αναλογιστούμε μετά τι είδους κοινωνία θα είναι αυτή στην οποία οι απαγορεύσεις, οι περικοπές και οι κάθε είδους περιορισμοί πάντα θα εφαρμόζονται κάθετα με πρόφαση το «κοινό καλό», χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το γεγονός ότι μπορεί να περιορίζει τα μικρά ή μεγάλα δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών… Ας αναλογιστούμε τι καταστροφικά παραδείγματα δίνει ένα κράτος το οποίο, παρόλο που μπορεί να συμβιβάσει δημοκρατικά τις δυο πλευρές και πραγματικά να υπηρετήσει το δημοκρατικό κοινό καλό, αποφασίζει να λειτουργήσει αυταρχικά υπηρετώντας τη δική του ιδιότυπη ερμηνεία περί «κοινού καλού»… Ας αναλογιστούμε τι είδους πολίτευμα θα υπάρχει, όταν οι πολίτες θα είναι γαλουχημένοι, ώστε να υπακούουν στις άνωθεν εντολές και να παραιτούνται από τις δίκαιες και ευκόλως πραγματοποιήσιμες ενστάσεις τους… για το «κοινό καλό» πάντα… Αυτό το κοινό καλό, όμως, που μόνο εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να το στηρίζουμε και να το τροφοδοτούμε, σε αντίθεση με αυτούς που υποκριτικά το επικαλούνται, αλλά φροντίζουν κάθε μέρα για την ολοκληρωτική απαξίωση του με τις πολιτικές τους...