Αντί να κοιτάνε οι θεσμικοί πως μπορεί να λυθεί το αδιέξοδο που έχει προκύψει με την αναστολή των μαθητικών μεταφορών ξεκίνησε το πανηγύρι με τη «δακτυλοσκόπηση» των υπευθύνων. Η αλήθεια είναι ότι σωστά πράττουν όλοι, αλλά σε λάθος χρόνο. Είναι δεδομένο ότι για μια τόσο σοβαρή εξέλιξη, πρέπει να ειπωθούν αλήθειες, να μάθουμε ποιος έκανε το λάθος και βέβαια ποιος ευθύνεται.
Επειδή όμως αυτή η λογική δεν πρόκειται να διορθώσει το πρόβλημα, θα πρότεινα πρώτα να καταναλώσουν ενέργεια στο να βρουν λύση και μετά να αναλωθούν στο προσφιλές παιγνιδάκι της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας της επίρριψης των ευθυνών.
Πρώτα δηλαδή «μουγκοί» και «λαλίστατοι» θα πρέπει να επαναφέρουν την ομαλότητα στην εκτέλεση των μαθητικών δρομολογίων και μετά να ασκηθούν στην κουκουλοφορία για να καταδειχτεί ο ένοχος ή ανεπρόκοπος.
Δεν πρέπει άλλωστε να μας διαφεύγει της προσοχής, ότι οι δηλώσεις πλέον που γίνονται ένθεν κα κείθεν στοχεύουν επί σκοπιμοτήτων, κρύβουν θέματα, προβάλλουν άλλα και διέπονται από μια ασφαλή υποκρισία έναντι του πραγματικού δεδομένου, ότι δηλαδή οι μαθητές δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τα μαθήματά τους.
Πέραν λοιπόν της εκκωφαντικής σιωπής του κ. αντιπεριφερειάρχη, για τον οποίο κατανοούμε τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται, οι υπόλοιποι των θεσμικών παραγόντων δράττονται της ευκαιρίας να υποδηλώσουν κατ’ αρχήν την αθωότητά τους και διεκδικούν το δικαίωμα να απαλλάξουν τους κατ’ επιλογήν της κομματικής τους ταυτότητας υπευθύνους.
Μου κάνει λοιπόν εντύπωση ότι η κα Γκερέκου μας απέστειλε με δελτίο τύπου το νομοθετικό πλαίσιο για να μάθουμε ότι αρμόδιος για την εκτέλεση του έργου των σχολικών μεταφορών ήταν η καταργημένη πλέον Νομαρχία. Φαντάζομαι ότι δεν πιστεύει ότι κάτι τέτοιο δεν το γνωρίζουμε στα ΜΜΕ ή δεν το έχουν πληροφορηθεί ήδη οι πολίτες. Η σκοπιμότητα που υπηρετείται όπως εμείς μεταφράζουμε την προσπάθεια της είναι να καταδειχτεί ότι δεν φταίει η κυβέρνηση. Μόνο που ξεχνά ότι ουδείς εγκαλεί το αρμόδιο Υπουργείο και την κυβέρνηση για το πρόβλημα. Αντίθετα, το αίτημα προς τους κυβερνητικούς είναι να διευκολύνουν στην εξεύρεση μιας λύσης. Τώρα βέβαια ο περιφερειακός σύμβουλος του Ιονίου Αρχιπελάγους κ. Καρύδης, θέτει το ζήτημα λιγότερα κομψά και δείχνει με το δάχτυλο τη Νομαρχία, που ήταν και η υπεύθυνη. Μόνο που πλαταίνει το θέμα και επιτίθεται κατά του αντιπεριφερειάρχη τόσο για τη σιωπή του, ως πρώην μέλος της «ένοχης» νομαρχιακής αυτοδιοίκησης, αλλά και τον εγκαλεί για την πρότασή του να «παρέμβει» το Υπουργείο στην αναμενόμενη αρνητική απόφαση στην έφεση κατά του Ελεγκτικού Συμβουλίου.
Τέλος το δικό του σενάριο προσέφερε κι ο Αιρετός Περιφερειάρχης, που αφού ξεκαθαρίζει ότι δεν ευθύνεται για το πρόβλημα εντούτοις διαβεβαιώνει ότι ασκεί πιέσεις και πραγματοποιεί επαφές με τα κυβερνητικά κλιμάκια σε μια προσπάθεια να βρεθεί μια έστω και προσωρινή λύση και να πληρωθούν οι λεωφορειούχοι. Κι επειδή προφανώς στο πίσω μέρος του μυαλού του θα… «στεναχωριέται» για την κρίση που του κληροδότησε η κομματικά ομογάλακτη πρώην Νομαρχιακή Αρχή, επιχειρεί να διαχύσει την ευθύνη όχι στους υπαίτιους της κρίσης, αλλά σε όλο το φάσμα της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης. Έτσι παραβλέποντας ότι οι αποφάσεις που ακυρώθηκαν αφορούν τον πρώην Νομάρχη, ο ίδιος αναφέρει ονομαστικά των αμέσως προηγούμενο, ακολουθώντας ουσιαστικά την προσφιλή τακτική στην οποία διέπρεψε η μόλις ένα μήνα καταργημένη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση.
Το θέμα ουσιαστικά είναι ότι με όσα τελικά περιγράφονται και με τόση φαιά ουσία που καταναλώθηκε για να συνταχθούν οι συγκεκριμένες τοποθετήσεις, λύση δεν υπάρχει. Ουσιαστικά ενόχους όλοι βρήκαν, αλλά τη λύση δεν ανακάλυψαν ακόμα. Λέμε για το ποιος φταίει, πράγμα που είναι προς το παρόν ανούσιο, αλλά για το κρίσιμο ζητούμενο δηλαδή ποιος μπορεί να λύσει το πρόβλημα ουδείς φαίνεται να ασχολείται πραγματικά!

*Είναι δ/ντης της εφημερίδας "Η άποψη"

Ο κανόνας της ντουντούκας με τον οποίο φαίνεται ότι αποφάσισαν στελέχη της αριστεράς να βαδίσουν στο επόμενο διάστημα μάλλον τους εξέθεσε ανεπανόρθωτα, μετά την πρώτη τους παρουσία στο Δημοτικό Συμβούλιο. Ο νόμος της «ντουντούκας» που επιθυμούσαν να επιβάλλουν στο πρώτο τακτικό συμβούλιο του νέου Δήμου γύρισε πάνω τους και πλέον θα χρειαστούν εξαιρετικά αξιόπιστες πρωτοβουλίες για να μην βρίσκονται υπόλογοι ένεκα σκοπιμότητας!
Το θέαμα λοιπόν που εμφάνισαν μάλλον ήταν απογοητευτικό, όχι τόσο γιατί επέμειναν να επιβάλλουν με το νόμο της φασαρίας τη δική τους ημερήσια διάταξη, έτσι ώστε να επιδείξουν αγωνιστική επιβολή σε ένα θεσμικό όργανο, αλλά κυρίως διότι μόλις ήρθε το θέμα προς συζήτηση που τόσο έντονα διεκδικούσαν να συζητηθεί, οι ίδιοι προτίμησαν να αποχωρήσουν, επιτρέποντας μάλιστα και στο χρήστη της ντουντούκας να «προειδοποιεί» ότι στο μέλλον δεν θα είναι τόσο ευγενικοί.
Η πραγματική όμως εντύπωση που αποκόμισαν όλοι οι παρευρισκόμενοι, αλλά και όσοι θα παρακολούθησαν τα στιγμιότυπα οδηγεί απλά στο συμπέρασμα ότι η συγκέντρωση της ΕΛΜΕ αλλά και πολλών μη θεσμικών παραγόντων έγινε για το θεαθήναι, κι όχι προφανώς για να επιτευχθεί μια απόφαση ή ένα ψήφισμα από το δημοτικό συμβούλιο.
Το ενδιαφέρον μάλιστα των συγκεντρωμένων «διαδηλωτών» περιορίστηκε στο να εξακοντίζουν ειρωνικά σχόλια για το δημοτικό συμβούλιο, ως μια καλή ευκαιρία δικαίωσης της αναρχικής ρητορείας, διεκδίκησαν με πάθος την επιβολή ενός κανόνα χάους και αποσυντονισμού και προφανώς ικανοποιήθηκαν με τις φωτογραφίες των στελεχών τους με αναρτημένο ένα πανό μπροστά από το προεδρείο του Δημοτικού Συμβουλίου. Βέβαια, για την ταμπακέρα, ούτε μίλησαν, ούτε περίμεναν να εκφράσουν τη γνώμη τους. Φαίνεται ότι δεν θέλανε κάτι τέτοιο, ούτε προφανώς ήταν διατεθειμένοι να χάσουν την βραδινή τους έξοδο για να περιμένουν να ακούσουν τις θέσεις του δημοτικού συμβουλίου.
Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι μόλις ο αρμόδιος για τα θέματα παιδείας ξεκίνησε την τοποθέτησή του, οι ίδιοι απεχώρησαν μάλλον θεατρικά υπό την απορία των παρισταμένων, αλλά και τα μειδιάματα του συνόλου του σώματος.
Θα έλεγα ότι παρά την έντονη πίεση που άσκησαν οι διαδηλωτές θερμόαιμοι των αριστερίστικων τάσεων το προεδρείο και η Δημοτική αρχή δεν «τσίμπησε». Το θέμα βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη και πολύ απλά συζητήθηκε με μεγάλη επιτυχία στη σειρά του. Το σημειώνω αυτό διότι από τη στιγμή που το Δημοτικό Συμβούλιο δεν υπέκυψε στο νόμο της «ντουντούκας» και λειτούργησε θεσμικά, τα θέματα προχώρησαν κανονικά, ελήφθησαν αποφάσεις κρίσιμης σημασίας για τη δημοτική λειτουργία, ψηφίστηκε η ίδρυση του Δημοτικού Λιμενικού Οργανισμού και εξεδόθη ένα αποφασιστικό ψήφισμα για τα ζητήματα της παιδείας, στη βάση όμως της ρεαλιστικής αποτίμησης τόσο των προτάσεων του Υπουργείου, όσο και της πραγματικής διάστασης των προβλημάτων που καλούνται να λύσουν.
Αυτό βέβαια συνέβη απούσας της ομάδας «ποδόκρουσης», που είχαν εγκαίρως αποχωρήσει, ώστε να μην υποχρεωθούν να διατυπώσουν τις θέσεις τους. Οι «ποδοκρούστες» έμειναν μόνο στην επανάληψη των τετριμμένων και χιλιοειπωμένων συνθημάτων και πέραν αυτού ουδεμία σοβαρότητα επέδειξαν.
Φαντάζομαι ότι αυτό ήταν το σχέδιο τους και πάνω σε αυτό θα κινηθούν πλέον, μια και όλα δείχνουν ότι επιθυμούν να επιβάλλουν κατάσταση χάους στη λειτουργία των θεσμικών οργάνων. Είτε λοιπόν χτυπώντας τα πόδια στο έδαφος (κάτι μαύρο είναι αλήθεια ότι μου θυμίζει αυτή η πρακτική), είτε εισβάλλοντας με συνθήματα και θεατρινίστικες πρωτοβουλίες, το θέμα είναι ότι πιστεύουν για την πολιτική τους παραγωγή. Το παιγνίδι αυτό ουσιαστικά το έχασαν με την εξίσου θεατρινίστικη όσο και μοιραία αποχώρησή τους. Έχασαν τη μοναδική τους ίσως ευκαιρία να τους ακούσουν σοβαρά όλοι οι υπόλοιποι και να μην τους παίρνουν πλέον στην πλάκα. Πιστεύω ότι θα επιδεινώσουν τη δραστηριότητά τους, ακόμα και σε μια προσπάθεια να διασκεδάσουν τις πολύ κακές εντυπώσεις που δημιούργησαν. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ούτε στο δημοτικό θα βρίσκουν ανταπόκριση, ούτε στο περιφερειακό. Υποψιάζομαι μάλιστα ότι και οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ δεν θα διακινδυνεύσουν πλέον να βρίσκονται παρόντες στις επόμενες προσπάθειές τους, όπως άλλωστε έκαναν και στο προηγούμενο συμβούλιο που βρήκαν μια καλή αφορμή για να αποχωρήσουν και απλά να μείνουν στο περιθώριο για να υποδαυλίζουν ή να κατευθύνουν τη διαμαρτυρία χωρίς να καταγράφονται. Το κακό όμως είναι ότι πλέον θα τους ρωτάνε αν θα μείνουν τις επόμενες φορές για να πουν και τη γνώμη τους, ενώ θα τους κατατρέχει η εικόνα μιας χορωδίας, που τραγούδησε εκτός προγράμματος και αποχώρησε όταν ήρθε η σειρά της να ερμηνεύσει το σκοπό για τον οποίο εμφανίστηκε στο προσκήνιο.

*Είναι δ/ντης της εφημερίδας "Η άποψη"

Θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο πολιτικής σάτιρας, ώστε να αντέξουμε το βάθος της υποκρισίας που εκπέμπει το πολιτικό μας σύστημα, αλλά δυστυχώς αποτελεί και την απόλυτη απόδειξη το πόσο μικροπρεπές και αδύναμο είναι το στερέωμα των τοπικών μας παραγόντων. Η αλλαγή θέσης, στάσης και συμπεριφοράς, ανάλογα με το μετερίζι που τυγχάνει να υπηρετείται τελικά επιδεικνύει την παθογένεια του συστήματος μας, που μας κυβερνά ή που φιλοδοξεί να μας κυβερνήσει. Τελικά σε όποια μεριά κι αν βρίσκονται οι παράγοντες της εξουσίας δείχνουν ότι λειτουργούν υπό το άγχος της σκοπιμότητας και υποκλίνονται με μεγάλη προθυμία στην πολιτική υποκρισία.
Σημειώσαμε από την πρώτη στιγμή που διαπιστώσαμε μια όξυνση της ευκαιριακής πολιτικής, ότι σαν πρακτική δεν συνάδει πλέον με τη στροφή που οφείλουμε να κάνουμε ως πολιτικά όντα, για να διασώσουμε το πολιτικό μας σύστημα. Ουδείς φαίνεται ότι προβληματίστηκε. Αντίθετα συνέχισαν με πάθος να ασκούν την ίδια πολιτική που τελικά μας έφερε στα σημερινά μας αδιέξοδα.
Η πραγματικότητα τελικά είναι πολύ χειρότερη, από μια όπως υπολογίζαμε, τυχαία επένδυση ενός πολιτικού φορέα στην στείρα αντιπολίτευση. Φαίνεται ότι όχι μόνο αποτελεί συστατικό στοιχείο της πολιτική οντότητας των κομματικών μας μηχανισμών, αλλά δεν βρίσκουν και κανένα λόγο ή αφορμή για να ξεφύγουν στο σύνολό τους από τη φτώχια της πολιτικής συμπεριφοράς.
Κι αν υποθέσουμε ότι ένας κομματικός μηχανισμός, όπως είναι δομημένος στις αναφορές του βεβαρημένου παρελθόντος του δυσκολεύεται να αλλάξει, εντούτοις μου προκαλεί πολύ αρνητική έκπληξη ότι και τα νεολαιίστικα κινήματά τους επιδεικνύουν την ίδια ακριβώς στειρότητα και εύκολο γλίστρημα στην υποκρισία και την πολιτική σκοπιμότητα.
Κάνοντας αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση ουσιαστικά δεν παράγεις πολιτική, απλά αποδεικνύεις την αδυναμία σου ενώ επιδεικνύεις και τη γύμνια σου σε επίπεδο πολιτικής παραγωγής. Ακόμα χειρότερα βέβαια θα σας έλεγα ότι είναι να κάνεις αντιπολίτευση στο παρελθόν σου. Εκεί όχι μόνο το σχήμα της πολιτικής αδυναμίας μας γίνεται φαιδρότερο, αλλά αναδεικνύει και όλες τις παθογένειες ενός προφανούς τυχαίου πολιτικού στερεώματος, που κατά λάθος βρήκε το κλειδί και άνοιξε την πόρτα της εξουσίας.
Το τελευταίο λοιπόν διάστημα γινόμαστε μάρτυρες πολιτικών τοποθετήσεων παραγόντων πρώην και νυν, παραγόντων που πέρασαν από την άλλη πλευρά του καθρέφτη. Νέων ή παλιών που διατηρούν όμως τις ίδιες φιλοδοξίες για να ασκήσουν εξουσία, διαβάζουμε κι ακούμε κρίσεις και θέσεις παραγόντων που θέλουν να μείνουν στην εξουσία, παραγόντων που επιθυμούν να ανέβουν στην εξουσία και παραγόντων που επιθυμούν διακαώς να επανέλθουν στην εξουσία, αλλά ουσία δεν βγάζουμε.
Ξεχνάνε για παράδειγμα τι δεν έκαναν επί των ημερών τους και κατηγορούν τους άλλους για τις παραλείψεις τους, κρίνουν όταν κατηγορούσαν την κριτική, εγκαλούν για υποκρισία όταν διδάξανε υποκρισία, ζητάνε την επιτάχυνση, όταν ευθύνονται για καθυστέρηση, προτείνουν λύσεις, όταν δεν έδωσαν καμία, διαμαρτύρονται για υποβάθμιση της λειτουργίας τομέων του δημοσίου, όταν ευθύνονται για την απαξίωση της δημόσιας λειτουργίας. Ζητάνε λύσεις, όταν ξέχασαν… να δώσουν λύσεις. Κι όλα αυτά γίνονται υπό το πρίσμα μιας και μόνο πολιτικής σκοπιμότητας, της εξυπηρέτησης ουσιαστικά των προσωπικών τους φιλοδοξιών για εξουσία.
Αυτοί όλοι σε πολλές περιπτώσεις μας διοίκησαν και θέλουν να μας ξαναδιοικήσουν. Απέναντί τους θεωρούν ότι έχουν κουφούς ή αμνήμονες. Μπορεί και να πιστεύουν ότι απευθύνονται σε πνευματικά αδύνατους… μπορεί να σκέφτονται ότι μια και πέτυχε η πλάκα που έστησαν στο παρελθόν, μπορούν να τα καταφέρουν και πάλι. Άλλωστε η παράδοση τους ευνοεί, αν πραγματικά δεν έχουν αλλάξει μυαλά οι θεατές στο τοπικό πολιτικό θέατρο.
Να σημειώσω ότι η τελευταία πολιτική κόντρα μεταξύ πρώην συνοδοιπόρων, δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια ακόμα μικρή πτυχή του αστείου πολιτικού σκηνικού που μας διοικούσε. Απλά στην αγωνία μερικών να ξεφύγουν από το παρελθόν τους βαυκαλίζονται σε ατραπούς νέων συμπεριφορών. Στην άσκηση μιας πάγιας τελικά πολιτικής υποκρισίας, έχει σημασία ποιος κρίνει, πως κρίνει, ποιους κρίνει και γιατί τελικά κρίνει!

*Είναι δ/ντης της εφημερίδας "Η άποψη"